Scena I

Gromada ruchliwych wróbelków.

Wróbelek 1: Jaki piękny jesienny dzień, chociaż zima już puka do drzwi.

Wróbelek 2: Do jakich drzwi? Nikogo nie widać. (rozgląda się)

Wróbelek 1: Pewnie, że nie widać, chciałem tylko tak poetycko powiedzieć. Naprawdę mamy jeszcze jesień, jest tak cudownie, wśród opadłych liści można znaleźć tyle smako łyków, ziarenka, muszki, jakieś okruszki…

Wróbelek 3: A gdy słoneczko czasem jeszcze przygrzewa, to chce mi się ćwierkać i ćwierkać od samego rana.

Wrona: Och wy, smyki kochane, tyle w was radości, że i mój stary dziób się uśmiecha.

Wróbelek 4: Pewnie, że trzeba się cieszyć. Nawet...