Miniscena: na środku ławeczka, z boku stolik nakryty serwetą, na nim filiżanki i kwiaty w wazonie, obok dwa krzesełka. W widocznym miejscu (tak, by nie zasłaniać sceny) duże serce z pluszu lub z papieru. Na scenie znajduje się dwóch chłopców. Jeden (dżokejka, spodnie na szelkach, trampki, rozwiązane sznurówki, rana na kolanie) siedzi na ławce, drugi (kapelusz, marynarka, laska) przy stoliku, czytając gazetę; to starszy pan.
Rozbrzmiewa Dla Elizy Ludwiga van Beethovena. Na scenę wchodzi dziewczynka w pastelowej sukience. Trzyma w ręku kwiat lub list. Uśmiecha się i mówi wiersz Władysława Broniewskiego Szczęście:
Rozmyślam...
