Wstęp

Narrator:
Dawno, dawno temu… – a może wcale nie tak dawno? – żył na świecie szczęśliwy wdowiec. Pewnie zastanawiacie się, jak wdowiec może być szczęśliwy? Otóż wdowiec ten był szczęśliwy nie dlatego, że mu żona zmarła, ale dlatego, że na osłodę samotnego życia została mu córka. Prześliczna to była dziewczyna i złote serce miała. Kochała bardzo swego ojczulka i, wyobraźcie sobie, że z pewną wdową go „skumała”, w nadziei, że ojcu i sobie życie polepszy. Niestety, kobitka owa dwie paskudne córki miała i cały czas męża swego i pasierbicę do wszystkiego wykorzystywała. Pewnie już się domyślacie, że Kopciuszka mam na myśli. Pamiętacie, jak macocha całymi dniami wrzeszczała? Czasem nawet z playbacku: „Zrób to! Zrób tamto! Pracuj, dziewczyno! Rusz się, człowieku!”. Dziś zapraszamy na Kopciuszka XXI w.

Scena I

Pokój w domu Kopciuszka. Kopciuszek – Frania – wychodzi na scenę, ubrana współcześnie, ale skromnie – fartuszek, chusteczka lub opaska na głowie. Trzyma wiaderko, miotłę i szmatę. Sprząta, nucąc cicho melodię. Po chwili trochę zła, zdecydowanym tonem mówi…

Frania:
No i po co mi to było? Namówiłam ojca, żeby ożenił się z tą okropną babą i teraz mam – sprzątanie, pranie, gotowanie. Że też nikt mimo XXI w. nie wymyślił programu komputerowego do sprzątania! I czemu ten porządek nie robi się sam, tak samo jak bałagan? Macocha? Wielka bizneswoman. Jeździ od firmy do firmy, aerobik, basen solarium. Dla domu czasu za grosz nie poświęci. Nawet nie wiem, jak to zrobiła, że ojca mojego tak omamiła. Pod pantofel dał się złapać. Ha! Czasem mam nawet wrażenie, że na rozkaz potrafi się rozpłakać. Jakby tego było mało, to jeszcze te jej dwie córeczki… ani ładne, ani mądre. Jedna wiecznie rozkapryszona, druga flegmatyczna i rozmarzona. O, chyba któraś właśnie idzie.

Wchodzi Zyta. Energiczny, taneczny krok, słuchawki w uszach. Ubrana w buty typu glany, czarną kurtkę, mini lub spodnie itp. W ręce ma dużą paczkę chipsów, które podjada i „niechcący rozsypuje”. Siada „po męsku”, ściąga słuchawki i woła…

Zyta:
Młoda! Daj no coś do picia, bo mnie te chipsy strasznie wysuszyły.

Frania (bardzo zła):
Tu już posprzątałam, a ty oczywiście idziesz i nie widzisz!

Zyta:
Nie ściemniaj! Pić mi się chce.

Frania, wściekła, podchodzi do stolika, nalewa napój i z obrażoną miną podaje Zycie.

Frania:
Proszę!

Zyta wypija sok, opiera się wygodnie, wyjmuje gazetę i czyta. Kopciuszek nadal sprząta. Wpada Macocha. Energiczna kobieta, która ma mnóstwo zajęć i kompletnie nie poświęca czasu dla domu – dlatego wykorzystuje Franię. Macocha wbiega truchtem, ubrana na sportowo – getry, sportowa koszulka, adidasy, opaska na głowie itp. Ręcznik na szyi. Woła od progu…

Macocha:
Frania! Dlaczego obiad jeszcze niegotowy? W lodówce pusto i tylko kostki lodu. Zakupy miałaś zrobić. O, kochana… masz dziesięć minut, żeby coś do jedzenia podać, bo ja za chwilę na aerobik wychodzę. Rusz się! Ja sobie dla rozgrzewki poćwiczę.

Macocha wykonuje skłony, przysiady itd. Frania chwilę patrzy z pobłażaniem, wzrusza ramionami, podchodzi do telefonu lub bierze komórkę i dzwoni.

Frania:
Halo? Czy to Telepizza? Poproszę dwie duże pizze. Wszystko jedno jakie, byle szybko! Słucham?… Tak, może być z dżemem i musztardą… Tak, duża ilość ketchupu. Ulica?! No przecież zamawiam co chwilę! Frania mówi. Nie poznaje mnie pan? No! To ja! Dobra, to czekam (odkłada słuchawkę, wychodzi).

Przerywnik muzyczny, najlepiej jakaś piosenka o jedzeniu, np. utwór Dieta z repertuaru kabaretu OTTO.

Scena II

Zyta nadal siedzi w fotelu, przegląda gazetę. Wchodzi druga siostra, Lola - powolna, rozmarzona „lalunia". Porusza się, kołysząc biodrami. Ubrana modnie, elegancko, torebka na ramieniu. Siada obok Zyty, wyjmuje lusterko, kosmetyczkę, poprawia makijaż, przeczesuje włosy. Zyta ją obserwuje, uśmiecha się pobłażliwie i mówi z przekąsem.

Zyta:

Co, śliczna? Panna Lola ma wychodne? Pacykujesz się bez końca, pewnie randka ci się szykuje, co? (Śmieje się w głos).

Lola:

Cha, cha, cha, jakie to śmieszne. Pewnie mi zazdrościsz.

Zyta wzrusza ramionami i dalej czyta gazetę. Wchodzi Frania, włącza radio - słychać sygnał Radia ZET i wiadomości (nagrane albo głos zza sceny).

Głos z radia:

Witamy ponownie w Radiu ZET i podajemy wiadomość z ostatniej chwili. Królewicz ... zaprasza wszystkie dziewczęta na imprezę do dyskoteki ... w najbliższą sobotę o godz. 18. Wstęp wolny, strój dowolny.

Frania wyłącza radio - siada zasmucona, podpiera brodę dłońmi, marzy, obserwuje siostry.

Zyta (do Loli):

Słyszałaś? Ale czad! Idziemy! Na pewno będzie odjazdowo! Zaraz jak mamuśka wróci, poproszę o zaliczkę kieszonkowego i idziemy poszaleć. No rusz się, co tak dumasz?

Lola (z wahaniem):

No nie wiem, umówiłam się już do kosmetyczki. Poza tym nie mam co na siebie włożyć.

Zyta:

No chyba zwariowałaś! Gapisz się całe życie w lusterko, wydajesz forsę tylko na ciuchy i kosmetyki, przebierasz się częściej, niż przewija się niemowlaka. Twój zamglony wzrok sam za siebie mówi, że marzysz o księciu z bajki. I ty chcesz przepuścić taką okazję?! Nie ma mowy! Idziemy, zobaczysz, że będzie super! Może wreszcie znajdzie się jakiś kandydat na męża.

Narrator:

Pojechały siostrzyczki na wielkie zakupy. Zyta za sukienką biegała. Lola nowych butów szukała. To znów Zyta naszyjnik do sukienki dobierała. Wykupiły pół Reala. Wszystko po to, żeby zostać królową balu. Próżne to były dziewczęta. Nie wiedziały niestety, że nie wygląd i szata zdobią człowieka, a jego dobroć, mądrość i inne zalety. Tymczasem Frania siedziała w domu smutna i rozżalona. Nie mogła pójść na bal, choć też była zaproszona.

Scena III

Frania, jak poprzednio, siedzi i mówi do siebie.

Frania:

Co za życie! Siostrzyczki zgarnęły forsę od matki i gotowe. A ja? (Wyciąga kalkulator i głośno liczy): Buty, sukienka, fryzura, dodatki. No cóż, nie mam tyle szmalu, więc żegnaj, wymarzony balu. (Znudzonym tonem): Tymczasem z rondlem zatańczę lub z patelnią, być może kiedyś moje marzenia się spełnią. (Bierze rondel i tańczy z nim, śpiewając fragment piosenki Przetańczyć z tobą chcę, całą noc. I nie opuszczę cię już na krok.).

Wchodzi Wróżka - współczesna Cyganka. Frania zauważa ją i zdziwiona przerywa śpiew.

Wróżka (mówi jak Cyganka):

Nie obawiaj się, młoda dziewczyno. Widzę smutek w twych oczach, ale to minie. Daj dłoń, a wróżka prawdę ci powie. (Frania nieśmiało podaje dłoń, słucha). Widzę długie i szczęśliwe życie. Zmartwienia szybko miną, ale musisz pomóc losowi. (Wróżka wyjmuje duży worek pełen pokemonów lub innych kolorowych znaczków zbieranych aktualnie przez dzieci i mówi): Tu jest cała prawda o twojej przyszłości. (Siadają przy stoliku; Wróżka, układając znaczki, wróży): Marzysz o balu, drogie dziecko. To się spełni. Pójdziesz na bal i będziesz się bawić wyśmienicie.

Frania:

Ale ja nie mam się w co ubrać, nie mam pieniędzy.

Wróżka:

Nie mów nic, zaufaj mi. Ja jako dobra wróżka, a przy tym „przyszłościowa", pomyślałam o tym. Oto moja karta kredytowa (wyjmuje kartę). Weź, proszę, ubierz się ładnie i idź na tę imprezę. Karty mówią, że spełni się twoje marzenie, ale ja jako „sponsor" mam jedno życzenie.

Frania:

Spełnię każde, Wróżko kochana.

Wróżka:

Zapamiętaj te słowa - punkt dwunasta musisz być do wyjścia gotowa. Wrócisz grzecznie do domu i, że tam byłaś, nie powiesz nikomu.

Frania:

Zrobię, jak każesz, dobra kobieto.

Wróżka:

No to lecę, bo klienci czekają. Zostaw te gary, rondle, codzienne sprawy i życzę ci wesołej zabawy.

Wróżka wychodzi. Frania jeszcze przez chwilkę siedzi zdziwiona, po czym zdejmuje opaskę z głowy, fartuch i też wychodzi. Dowolna muzyka jako przerywnik, najlepiej coś spokojnego, na jej tle dalej mówi Narrator.

Narrator:

Frania wprost uwierzyć nie mogła w to, co się zdarzyło przed chwilą. Myślała, że to sen. Mimo zaskoczenia wiedziała, że nie ma nic do stracenia. Pobiegła się przebrać. Była dziewczyną delikatną, wrażliwą i skromną. Nie lubiła wymyślnych i ekstrawaganckich strojów. Chciała tylko wyglądać pięknie, a przy tym gustownie. Strój dobrała starannie, bez zbytecznej przesady. To, co piękne, tkwiło w jej sercu i pomyślała, że nie potrzeba żadnej maskarady.

Na bal przyszły wszystkie dziewczęta z miasteczka i okolicy. Królewicz wraz z ojcem czekali niecierpliwie. Dziewczęta, przejęte i wystrojone, bawiły się wyśmienicie. Nawet ci, którzy byli z daleka, przyjechali superlimuzynami. Królewicz bacznie wypatrywał tej jednej, wymarzonej, której szukał, aby pojąć ją za żonę. Jak się bawiono? Zobaczcie sami.

Na scenę wychodzi grupa tańczących dziewcząt - tańczą makarenę lub inny taniec do wybranej muzyki; ubrane są ekstrawagancko, modnie, ale wszystkie obowiązkowo w butach typu glany lub trapery.

Scena IV

Na balu. Na tronie siedzi Król. Obok Królewicz obserwuje przez lornetkę tańczące dziewczyny (ta sama grupa co w poprzednim akcie). Po skończonym tańcu Król i Królewicz rozmawiają...

Królewicz:

Oj, tatku! Chyba cię rozczaruję. Nic na to nie poradzę, że w innych pannach gustuję.

Król (błagalnym tonem):

Synu! To już czwarty bal, który organizuję dla ciebie. Zlituj się! Będziesz wymyślał - te za chude, te za tłuste - a ja za chwilę się dowiem, że konto mam puste!

Królewicz:

Ale tato! Ja nie chcę dziewczyny za żonę, która ma kompletnie w głowie przewrócone. Owszem, musi być ładna, ale przede wszystkim mądra i zaradna, a przy tym wrażliwa choć trochę. Przecież jak wezmę taką lalunię wystrojoną, zakręconą, to już po tygodniu będę miał dość - jak się okaże, że tylko na seriale się gapi, jak sroka w kość.

Król:

No dobrze, zastanów się jeszcze, proszę. Ale ostrzegam, zbyt długo wybrzydzania nie zniosę.

Królewicz:

Czekaj, czekaj - była jedna, delikatna jak mgiełka, teraz sobie przypominam. Chciałem ją bliżej poznać, ale nie zdążyłem, bo o północy jakby się ulotniła. Nie wiem, kim jest i gdzie mieszka...

Narrator:

Serce królewicza zabiło mocniej do tajemniczej nieznajomej. Myślał wciąż o niej, nie spał po nocach, stracił apetyt, ale wciąż nie wiedział, gdzie jej szukać, niestety. Mimo to marzył bez przerwy, pisał listy z dopiskiem „adresat nieznany". Nie chciał się przyznać, ale chyba był zakochany.

Przerywnik muzyczny - przebój zespołu Happy End, piosenka Jak się masz, kochanie w wykonaniu Królewicza. Po zakończeniu piosenki wchodzi służący Jan i zwraca się do Królewicza.

Jan:

Panie! Mam wiadomość. Jak służące po balu salę sprzątały - żeby nie powiedzieć, że ją remontowały - bucik damski znalazły. Trzeba go oddać, ale komu?

Królewicz:

Zaraz, zaraz, czy to czasem?... Ta nieznajoma bardzo się spieszyła. Tak, jestem pewien, że to ona w pośpiechu go zgubiła. (Zamyśla się). Chyba mam pomysł. Odnajdę ją i jak bucik będzie pasował, to znaczy, że to przeznaczenie i po prostu się z nią ożenię!

(Wyjmuje telefon komórkowy, dzwoni): Dzień dobry! Czy to hurtownia obuwia „Pieszo i wygodnie"? Proszę pani, czy ostatnio nie odwiedziła was przypadkiem urodziwa blondynka w celu nabycia bucików na bal? Bo tak się składa, że mam w ręce bucik. Ładny, wygodny - rozmiar niewielki, około 40 (demonstruje but typu glan, traper itp.). Bucik ten został zgubiony i szukam właścicielki. Tak?... A jednak! Był kupowany na fakturę? Rozumiem. Proszę o dane osoby kupującej. Chwileczkę, już notuję: Franciszka. ulica. Złociutka moja, bardzo pani dziękuję! Lecę szybko bucik przymierzyć. Taki jestem szczęśliwy! Aż trudno w to uwierzyć.

Narrator:

Pobiegł młodzieniec co sił w nogach, nie chciał tracić ani chwili. Gdy dotarł na miejsce, Zyta i Lola omal nie zemdlały. Jedna przez drugą się przepychały, miny stroiły i nogę do przymierzania nadstawiały. Królewicz wcale na to nie zwracał uwagi, od razu wiedział, że to nie jest but na ich nogi. Rozpoznał swą wymarzoną z daleka, choć ona jeszcze nie wiedziała, co ją czeka. Potem królewicz jak w baśni, którą dobrze znacie, przymierzył bucik, spojrzał na Franię ckliwie, odbyło się huczne wesele, żyli długo i szczęśliwie...

Piosenka finałowa z repertuaru zespołu „2 + 1" - Windą do nieba. Wszyscy występujący oprócz Królewicza i Frani wychodzą na środek i wspólnie śpiewają (może być sam akompaniament zwrotki, na tle którego wszyscy wychodzą). Podczas refrenu wychodzą Królewicz i Frania w strojach młodej pary, stają na pierwszym planie i dołączają się do śpiewania refrenu, który jest powtórzony.

Co w numerze?

Dodatek:Biblioteka – Centrum Informacji 01/2012

Dodatek:
Biblioteka – Centrum Informacji 01/2012