Najlepiej wprowadzić dwóch narratorów i podzielić między nich tekst według uznania. Aktorzy zwirzątka pojawiają się na scenie według przewidzianej w scenariuszu kolejności; narratorzy kierują ich poczynaniami, decydują o tempie scen.

Treser:

Chodź tu, no chodź. (Wchodzi Piesek). Doskonale, chodź tu. Do nogi!

Piesek:

I co? Dać łapę czy warować?

Treser (przerażony):

Ty mówisz!? Ty mówisz!

Piesek:

Nie krzycz, bo się spłoszę i mogę cię ugryźć. A z pełną buzią nie powinno się mówić.

Trener:

Zacznę chyba chodzić do weterynarza. (Wychodzi).

Piesek:

Ostrzegali mnie: Jeśli zaczniesz mówić, zobaczysz, że większość ludzi niezbyt wiele ma do powiedzenia. (Wychodzi, wchodzą Narratorzy).

Narrator:

Jakoś tak pod koniec roku albo może na początku daje Pan Bóg dar niezwykły myszce, kozie i bydlątku. Każde zwierzę w nocnej porze, gdy otworzy pysk lub paszczę, zamiast: ryczeć, wyć lub piszczeć, mówi, kiedy się je głaszcze.

Wychodzi Zwierzątko do głaskania.

Zwierzątko:

Choć od głaskania wyciera się futro,
gdy widzę człowieka, to mówię mu: Zrób to!

Narrator (głaszcze zwierzątko):

Powiedz coś jeszcze, powiedz.

Zwierzątko:

Oczy twe jak dwa księżyce. Daj jeszcze ciasteczko i będziemy
kwita. (Daje coś, Zwierzątko wychodzi zadowolone).

Narrator:

Daje się nabrać na wyrób czekoladopodobny.
Zwykle muszą siedzieć cicho, bowiem prawa lew szanuje,
ale większy ma apetyt, gdy ktoś krzyczy lub pyskuje.
Dzisiaj jednak w naszym zoo mamy chwilę demokracji.
Lew miał bardzo ważne sprawy, lew jest dzisiaj w delegacji.
Podróżuje samochodem, czasu bardzo mało mamy.
A więc droga publiczności: Szopkę naszą otwieramy!
Na początku niech wystąpi zwierząt chórek – bardzo mały.
Dwie kaczuszki, pasibrzuszki, które będą przemawiały.

Wchodzą Kaczuszki.

Kaczuszka I:

Ty mów!

Kaczuszka II:

Dlaczego ja?

Kaczuszka I:

Bo jesteś ważniejsza, nie zauważyłaś?

Kaczuszka II:

Jeszcze nie, ale dobra, mogę mówić.
(Przemawia podniesionym głosem):
Tyle jest wokoło świństwa, tyle świń nam podłożyli,
że niestety nic nie powiem, chyba żeby przeprosili.

Narrator i inni (inne postaci mogą wychylić się z kulis lub zza kurtyny):

Przepraszamy, przepraszamy!

Kaczuszka I:

Dobra, możesz mówić wreszcie.

Kaczuszka II:

My się dalej obrażamy.

Kaczuszka I:

Wychodzimy. (Kaczuszka II chce się odwrócić).
Przodem proszę. Dla nas wiedzą to skutkuje.
Wiemy, że tam za plecami, nikt nie ryje i nie knuje.

Kłaniają się, wychodzą.

Narrator:

W naszym szkolnym zoologu kaczki z tego bardzo słyną,
że wytrwale i skutecznie pod prąd – same – zawsze płyną.
Byłaby uboga szopka, gdyby nie zielone żabki;
znając już francuskie słówka – na wypadek jakiejś wpadki –
mogą mówić tak jak Molier, choć ich mowa będzie krótka.
Francuz rzuca się, a one:

Żaba:

Proszę, nie odgryzaj udka!

(Żabki mogą mówić chórem).

Narrator:

Bo kto obce zna języki, jasno powiem to – nie skrycie,
Może nawet, jeśli trzeba, uratować sobie życie.
Uczcie się więc na potęgę tego, co jest dla was obce,
żeby nie być jak barany lub ewentualnie owce.

Wchodzą Owce i beczą.

Narrator:

Uczcie się.

Owca:

Jutro może.

Narrator:

Powtarzajcie.

Owca:

A pomożesz?

Narrator:

Piszcie!

Owca:

Trudno będzie.

Narrator:

Poczytajcie.

Owca:

Boli wszędzie.

Narrator:

Więc powiedzcie nam, bydlątka,
co najbardziej robić chcecie?

Owca:

Jeść, pić, leżeć całą zimę i powtórzyć wszystko w lecie.

Narrator:

A czy jeszcze sny przepiękne późną nocą wam się śniły?

Owca:

Tak, śniłyśmy sny przepiękne, że barany głupsze były.

Wychodzą i beczą.

Narrator:

Teraz w szopce czas najwyższy na popisy szkolnych koni.
(Wchodzą Konie niezbyt piękne).
Piękne są, dostojne takie, że kto widzi, łzę uroni.
(Na stronie): No chyba żeby nie uronił.
Przez przeszkody zadań mogą skakać lekko jak motylki.
Żeby zrobić coś trudnego, nie zmarnują nawet chwilki.
A do pracy? Jakie chętne, w żyłach się gotuje krew.
Bo ze wszystkich szkolnych dziedzin chcą najbardziej mieć WF.
Są ozdobą każdej klasy, wróć, nie klasy, lecz zagrody,
tylko że ich często nie ma – są zwolnieni na zawody.
Żeby konie z tej nauki zrozumiały coś, wyniosły,
muszą rzadziej, rzadziej muszą, chcieć przebierać się za osły.
W szkolnej menażerii teraz będzie rybek grupa słynna.
(Wychodzą Rybki, nieziemsko umalowane).
Wyglądają jak normalne, lecz odmiana to pustynna.
Rybki te przez godzin wiele, choćby je kusiło licho,
mogą: patrzeć, myśleć, słuchać, lecz bez słowa – siedzą cicho.

Rybki:

Cicho!

Narrator:

Tu się zbuntowały.

Rybki:

Cicho!

Narrator:

Krzyczą w uniesieniu.

Rybki:

Przestań wreszcie kłapać szczęką, bo przeszkadzasz nam… w milczeniu.

Narrator:

Tak bez jadła i bez wody, mogą trwać, nie mówiąc słowa.
Dla nich każdy szkolny przedmiot to platforma widokowa.
Czasem wyrwą się z uśpienia – i to może was zadziwić.
Krzyczą wtedy na pół miasta…

Rybka I:

Proszę mnie usprawiedliwić! Bo mi wczoraj zdechła kura. W sumie nawet całe stado!

Rybka II:

A ja czuję się niedobrze.

Rybka I:

Fakt, wyglądasz bardzo blado.

Rybka II:

Blado?!

Narrator:

Ryknie rybka głosem, od którego drży akwarium.

Rybka II:

Blado?! Nie, to niemożliwe, wczoraj byłam wszak w solarium!

Narrator:

Rybki bardzo są ambitne i pobierać chcą nauki
o sposobie, którym można zmienić siebie w dzieło sztuki.
(Rybki poprawiają makijaże).
Kiedy rybka rano wstanie, przetrze suchą szmatką tipsy,
rzęsy wzmocni, brwi podskubie i na uszy zapnie klipsy.
Wtedy czuje się wspaniale, jeszcze makijażyk mały.
Może wszystkie inne rybki będą gorzej wyglądały.
(Rybki wychodzą obrażone).
Tuż po rybkach przylatuje cud natury – orzeł przedni.
(Wchodzi Orzeł, staje na krześle).
Z góry patrzy na zwierzęta i nie opowiada bredni.
Zawsze siedzi w pierwszej ławce, nigdy z lekcji nie ucieka,
a gdy mówi…

Orzeł:

Jestem świetny!

Narrator:

… nawet nie drgnie mu powieka.
Na fizyce pięknie liczy, wie, jak łączyć wodę z kwasem.
I sam siebie wprost nazywa nie prymusem, lecz…

Orzeł:

Prymasem!

Narrator:

Gardzi szarą masą wróbli, bowiem jako umysł światły
nie rozumie nigdy zdania: Proszę, daj mi zwalić z matmy!
Orzeł lubi zbierać piątki, lecz gdy czasem trója wpadnie,
to smutnieje, brzydnie, chudnie i wprost staje się szkaradny.
Lecz wystarczy jedna szóstka i już smutek orzeł gubi,
bo najbardziej ze wszystkiego to on wygrywanie lubi.
Oprócz zwierząt w naszej szopce jeszcze są dozorcy liczni:
eleganccy i weseli, zgrabni, mądrzy oraz śliczni.
Niech wśród zwierząt ta opinia dzisiaj się szeroko szerzy,
może wtedy będzie łatwiej wszystkim w słowa te uwierzyć.
Z dozorcami różnie bywa i tak – mówiąc między nami –
to niektórzy chcą koniecznie zostać jeszcze treserami.
Chociaż w naszej skromnej szopce zwierząt jeszcze jest bez liku,
trzeba kończyć, bo lew wraca.

Panika wśród zwierząt.

Narrator II:

Wybacz, ale muszę – siku.

Narrator:

Siusiu chyba wszyscy muszą, kończyć zatem będzie trzeba,
żeby lew nam nie pokazał prostej drogi – stąd do nieba.
Szopkę trzeba już zamykać, może jeszcze przyjdzie pora,
w przyszłym roku znów wrócimy, przywieziemy wam potwora!
Potwór w szopce to rzecz dobra, jeśli spektakl nie wszedł w głowę
i publiczność gwiżdże trochę, potwór ludzi zje połowę.
Reszcie, która pozostała, troszkę nerwy się pokruszą
i najpiękniej klaskać będą, chcą czy nie chcą, ale muszą!
Tak więc, droga publiczności, dziś do braw bądź bardzo skora.
Kto nie klaszcze, będzie musiał pocałować w pysk potwora.

Narrator II:

Jeśli z zwierząt naszych dzisiaj tak ochoczo się śmialiście,
to dlatego, że w nich przecież cząstkę siebie widzieliście.

Ukłon i finał; do finału wychodzą wszystkie postaci.

Co w numerze?

Dodatek:Biblioteka – Centrum Informacji 02/2008

Dodatek:
Biblioteka – Centrum Informacji 02/2008