Spotkanie rozpoczyna fragment piosenki „Czekasz na tę jedną chwilę” (sł. Bogdan Olewicz, muz. Seweryn Krajewski) w wykonaniu ucznia.

Czekasz na tę jedną chwilę,
Serce jak szalone bije... itd.

Narrator (na tle wyciszonej melodii tej samej piosenki)

Przyjacielu – usiądź sobie, a ja ci opowiem...
Słuchaj sercem, w przeciwnym razie usłyszysz tylko szmer słów, ale nie zakosztujesz ich smaku...
Miłość jest najważniejszym wydarzeniem miedzy narodzinami a śmiercią człowieka.
...wystarczy, że jest od początku do szczętu,
od niechcenia do szpiku nieuchwytna,
nieobjęta, dotykalna, dotkliwa,
dziś musi być od nigdy do teraz.

Oto ona – MIŁOŚĆ. Dobra i zła jak mieszkający w niej ludzie, jak świat, w którym żyjemy. Daje ogarnąć się myślą, częściej jest niepojęta. Konkretna i metafizyczna. Nieustannie obecna w języku.

Recytator

Lubię szeptać ci słowa, które nic nie znaczą,
Prócz tego, że się garną do twego uśmiechu,
Pewne, że się twym ustom do cna wytłumaczą,
I nie wstydzą się swego mętu i pośpiechu.
Bezwładne się w twych słowach niecierpliwią wieści,
A ja czekam, ciekawy ich poza mną trwania,
Aż je sama powiążesz i ułożysz w zdania
I brzmieniem głosu dodasz znaczenia i treści...
Skoro je swoją wargą wyszepczesz ku wiośnie,
Stają mi się tak jasne (...)
I rozumiem je nagle (...)

(Bolesław Leśmian: ***)

Recytator

Nie chciałem.
Nie chciałem ci nic powiedzieć.
Zobaczyłem w twoich oczach
dwa drzewka oszalałe.
Z wiatru, ze śmiechu i złota.
Chwiały się Nie chciałem.
Nie chciałem ci nic powiedzieć.

(Federico Garcia Lorca: Na uszko dziewczynie)

Recytator

Jestem
Za blisko jesteś
bym cię mogła widzieć
mieszkasz w moich źrenicach
tobą patrzę
nie w ciebie
Raz zobaczyłem cię
naprawdę
Z daleka
przez szkło powiększające łzy
Odchodzę
Zostań bo
nie chcę cię widzieć.

(Jerzy Ficowski: Bliskość niewidoma)

Narrator

Miłosne strofy poetyckie nieustannie obecne są też w piosence.

Piosenka „Niepewność” (muz. Marek Grechuta, sł. Adam Mickiewicz): Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie plączę... itd.

Narrator

Miłość jest siłą, podstawową energią, bez której ani człowiek, ani świat nie mogą harmonijnie się rozwijać i zaznać szczęścia.

Nic jest środkiem dającym szansę przeprowadzenia szybkich i efektownych rozwiązań. Na pewno, według wielu osób, jest najmniej skutecznym sposobem docierania do samej istoty rzeczy. Prawdziwy wymiar miłości jest nieskończony.

Recytator (na tle melodii „Mały książę” – gitara i flet)

Snuć miłość, jak jedwabnik nić wnętrzem swym snuje.
Lać ją z serca, jak źródło wodę z wnętrza leje.
Rozwijać ją jak złotą blachę, gdy się kuje
Z ziarna złotego; puszczać ją w głąb, jak nurtuje
Źródło pod ziemią. – W górę wiać nią, jak wiatr wieje.
Po ziemi ją rozsypać, jak się zboże sieje.
Ludziom piastować, jako matka swych piastuje.
Stąd będzie naprzód moc twa, jak moc przyrodzenia,
A potem będzie moc twa, jako moc żywiołów.
A potem będzie moc lwa, jako moc krzewienia.
Potem jak ludzi, potem jako moc aniołów,
A w końcu będzie jako moc Stwórcy stworzenia.

(Adam Mickiewicz: Snuć miłość)

Narrator

Każdy człowiek jest powołany do miłości. Jedynie miłość bezinteresowna dosięga lego, co prawdziwe w człowieku.

Piosenka „Warto dla jednej miłości żyć” (śpiew i gra na gitarze)

Warto dla jednej miłości żyć
Może ona dla nas szczęściem być
Dobro w nasze życie wnieść
Życiu nadać jakąś treść.
ref. Miłość nie zna końca
Jest cierpliwa, ufająca.
Wszystko może dać
Wszystko potrafi znieść
Wybaczy każdy gest
Gdy przykry jest.

(Akordy na gitarę: zwrotka: d, D7, g, C, F, B, g, A7

refren: g, C, F, B, g, A7, d, D7, g, C, F, B, g, A7, d)

Narrator

Miłość zawsze staje się... Jest przygodą. Drogą do przebycia, ale drogą wybraną! Żyje i rozwija się, tak jak żyje i rozwija się drzewo z małego ziarnka. Miłość nie jest nigdy całkiem gotowa... Ona się staje.

Recytatorzy (dialog – K.I. Gałczyński: Rozmowa liryczna, tekst zob. s. 8)

– Powiedz mi, jak mnie kochasz.
– Powiem... itd.

Piosenka „Będziesz moją panią” (muz. i sł. Marek Grechuta)

Będziesz zbierać kwiaty... itd.

Narrator

W założeniach teoretycznych miłość mieści w sobie troskę o zadowolenie, bezpieczeństwo i rozwój ukochanej osoby.

W praktyce oznacza to, że bez namysłu jestem gotów pozbyć się własnej wygody, oddać swój czas, a nawet narazić swoje bezpieczeństwo w celu zapewnienia rozwoju, zadowolenia i bezpieczeństwa drugiej osoby.

Recytator (na tle melodii „Ubolewanie”, muz. i aranżacja Angelo Di Mario)

Pragnąłbym ci mówić najgłębsze słowa, jakie mogę powiedzieć, ale nie śmiem w obawie, że mnie wyszydzisz.
Dlatego wyśmiewam samego siebie i niszczę własną tajemnicę z pomocą żartów.
Lekko poczynam sobie z własnym cierpieniem, w obawie, że ty byś to mogła uczynić.
Pragnąłbym ci powiedzieć najprawdziwsze ze słów, jakie są we mnie, ale nie śmiem, w obawie, że nie uwierzysz.
Dlatego oblekam je w nieprawdę i mówię coś przeciwnego, niż myślę.
Czynię cierpienie swe niedorzecznym, w obawie, że ty byś to mogła uczynić.
Pragnąłbym nazwać cię najdroższymi słowami, jakie mam tylko dla ciebie, ale nie śmiem, w obawie, że nie wypłacisz mi tym samym.
Dlatego obrzucam cię wyzwiskami i chełpię się, że jestem krzepki i gruboskórny.
Ranię ciebie, w obawie, że inaczej nigdy nie poznasz cierpienia.
Pragnąłbym siąść przy tobie w milczeniu, ale nie śmiem, w obawie, że serce mogłoby mi wybiec na usta.
Dlatego bredzę i gadam o byle czym i nie ukrywam serca poza słowami.
Obchodzę się szorstko ze swoim bólem, w obawie, że ty byś to mogła uczynić.
Pragnąłbym odejść od twego boku, ale nie śmiem, w obawie, że dowiesz się o moim tchórzostwie.
Dlatego chodzę z podniesioną głową i od niechcenia pojawiam się w twojej obecności.
Nieustanne pchnięcia z twych oczu ciągle odmawiają me rzeczy.

(Rabindranath Tagore – Ogrodnik)

Recytator (na tle tej samej melodii, wiersz K. Przerwy-Tetmajera, tekst zob. s. 9)

Szukam cię: a gdy cię widzę... itd.

Piosenka Bogusława Metza – „Jej portret” (I zwrotka i refren)

Narrator

Miłość niejedno ma imię i u każdego przebiega inaczej.

Recytator (na tle powyższej piosenki)

Czemu on jej napisał:
Nie mogę żyć bez ciebie?
I czemu ona jemu napisała:
Nie mogę żyć bez ciebie?
On pojechał na zachód,
Ona pojechała na wschód.
I oboje żyją.

(Carl Sandburg: Jedno rozstanie)

Recytator (melodia ta sama)

Już kocham cię tyle lat
na przemian w mroku i w śpiewie,
może to już osiem lat,
a może dziewięć – nie wiem;
splątało się, zmierzchło – gdzie ty, a gdzie ja,
już nie wiem – i myślę w pół drogi,
że tyś jest rewolta i klęska, i mgła,
a ja to twe rzęsy i loki.

(K.I. Gałczyński: Już kocham cię tyle lat)

Recytator (podkład muzyczny ten sam)

Siedząc przy stole
w poczekalni czyta się gazetę
myśli się bez gniewu
jak długo będę siedział
przy tym stole
z tą kobietą

może po obiedzie
otworzymy drzwi
i każde pójdzie w swoją stronę
gdzie ja widziałem tego człowieka
pociera dłonią czoło
i przypomina
ta obca twarz ten oddech za gazetą
głos
te ręce które uciekają
od moich rąk

(Tadeusz Różewicz: Siedząc przy stole)

Recytator (melodia ta sarna)

Spojrzał, dodał mi urody,
a ja wzięłam ją jak swoją
Szczęśliwa, połknęłam gwiazdę.
Pozwoliłam się wymyślić
na podobieństwo odbicia
w jego oczach. Tańczę, tańczę
w zatrzęsieniu nagłych skrzydeł.
Stół jest stołem, wino winem
w kieliszku, co jest kieliszkiem
i stoi stojąc na stole.
A ja jestem urojona,
urojona nie do wiary,
urojona aż do krwi.
Mówię mu, co chcę: o mrówkach
umierających z miłości
pod gwiazdozbiorem dmuchawca.
Przysięgam, że biała róża
pokropiona winem, śpiewa.
Śmieję się, przechylam głowę
Ostrożnie jakbym sprawdzała
wynalazek. Tańczę, tańczę
w zdumionej skórze, w objęciu,
które mnie stwarza.
Ewa z żebra, Wenus z piany,
Minerwa z głową Jowisza
były bardziej rzeczywiste.
Kiedy on nie patrzy na mnie,
szukam swojego odbicia
na ścianie. I widzę tylko
gwóźdź, z którego zdjęto obraz.

(Wisława Szymborska: Przy winie)

Narrator

Przygoda miłości obejmuje całe życie. Żyć miłością, znaczy niekiedy wyjść na nieutorowane ścieżki. Trzeba wiele wierności, prawości i pokory, by nie zgubić się czy nie stanąć w miejscu. „Upoetycznić” miłość to sprawić, by dostrzeżono nieskończoną głębię jej tajemnicy.

(na tle melodii motywów Carlosa Santany – gitara – lub mel. „Love story” – pianino – recytacja wierszy)

Dlatego, ty,
taka spokojna, przyglądając się tobie,
jak gdybym badał, w nocy pragnąc powolutku dojrzeć kolor twych oczu.
Obejmując ci dłońmi twarz (...)
Patrzeć na ciebie,
bez zachwytu ci się przyglądać, suchym okiem.
Jak nie umiem na ciebie patrzeć.
Bo nie umiem na ciebie patrzeć bez miłości.
Wiem o tym. Bez miłości jeszcze cię nie widziałem.
Jak wyglądasz bez miłości?
Czasem się zastanawiam. Patrzę na ciebie bez miłości.
Widzieć cię, jaka byłabyś z drugiej strony.
Z drugiej strony mych oczu. Tam gdzie przechodzisz,
gdzie byś szła z innym światłem, inną stopą,
z innym odgłosem kroków. Z innym wiatrem suknie twe rozwiewającym.
I przyszłabyś. Uśmiech... Przyszłabyś. Patrzeć na ciebie
i widzieć jaka jesteś. Ta, co nie wiem, jaka jesteś.
Jaka nie jesteś... Bo nie jesteś ta (...)
(...)
Ta, która pachnie życiem,
czasem teraźniejszym, czasem słodkim
i wonnym.
(...)
Która trwa jak płatek róży nie blednący.
Która mi daje ciągłe życie, obecne,
Obecne niewzruszenie jak miłość, w moim szczęściu,
w tym budzeniu i zasypianiu, w tym świtaniu,
w tym gaszeniu światła i mówieniu... I milczeniu,
i trwaniu (...)

(Vincente Aleixandre – Leżący nocą)

Chcę pisać o tobie
twoim imieniem wesprzeć skrzywiony płot
zmarzłą czereśnię
o twoich ustach
składać strofy wygięte
o twoich rzęsach kłamać, że ciemne
chcę
wplątać palce w twoje włosy
znaleźć wgłębienie w szyi
gdzie stłumionym szeptem
serce zaprzecza ustom
chcę
twoje imię z gwiazdami zmieszać
z krwią
być w tobie
nie być z tobą
zniknąć
jak kropla deszczu, którą wchłonęła noc.

(Halina Poświatowska: ***)

Narrator

Miłość jest przygodą pasjonującą, ale zarazem trudną. Wymaga trwałego wysiłku ze strony człowieka. Doznawanie świata i siebie w nim jest różnorodne, wielorakie, bogate w sprzeczności.

Nic po racjonalności, metodyczności, zimnej logiczności ludzkiego działania.

„W miłości wciąż to samo radość i cierpienie
nawet sam Pan Bóg nie kocha inaczej.”

Recytator (na tle mel. E. Morricone)

Śpieszmy się kochać łudzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że raptem się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego
Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno
Nie pisz o tym zbyt często ale pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny
Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

(ks. Jan Twardowski: Śpieszmy się)

Bibliografia

GAŁCZYŃSKI K.I.: Poezje. Lublin 1990.

GAŁCZYŃSKI K.I.: Wiersze i poematy. Warszawa 1987.

Poezja polska w szkole średniej od średniowiecza do współczesności. Oprac. J. Polanicki. Warszawa 1993.

Poezje wybrane. Opr. J. Trznadel. Wrocław 1983.

Polskie wiersze miłosne w przekładzie Karola Dedeciusa. Warszawa 1982.

QUOIST M. Rozmowy o miłości. Warszawa 1989.

QUOIST M. Zwierzenia serdeczne. Warszawa 1987.

TWARDOWSKI J.: 99 wierszy. Warszawa 1993.

Wiersze o miłości. Antologia kontrowersyjna. Opr. R. Stiller. Warszawa 1990.

płyty

Ocalić od zapomnienia. Przeboje Marka Grechuty. SX 2869 Polskie Nagrania Muza 1990

Mały książę. Muz. R. Poznakowski i K. Dzikowski. XL 0491

kasety magnetofonowe

The Good The Bad and The Ugly. Ennio Morricone. „CHI MAI” str. B, ABC 047

Dla ciebie. Muz. i aranż. Angelo Di Mario str. B„ MEP P 10

Uprowadzenie Agaty. Piosenki z filmu Marka Piwowskiego.

(Czekasz na tę jedną chwilę) str. B, DIG C 154

Warto dla jednej miłości żyć piosenka nigdzie nie publikowana.

Opr. muz. wykonującego, improwizacja

Co w numerze?