Część oficjalna

Zanim na scenie pojawią się Konferansjerzy, Recytatorzy i pozostali aktorzy, proponuję wprowadzić widzów

Konferansjer 1: Trudno sobie wyobrazić świat bez kobiet. A wszystko zaczęło się… W tle recytacji odpowiednio dobrana muzyka.

Recytator 1: A zaczęło się to… dawno, dawno Najdawniej jak pamięć sięga. Tam, skąd bierze początek Rodzaju ludzkiego wstęga. Pod modrym niebem, w cudnym ogrodzie Pod słynnym drzewem, w przewiewnym chłodzie Pierwszą wiosną, w pierwszym maju, Zresztą, każdy o tym wie! Kiedy Adam mieszkał w raju, Bardzo często nudził się. Spać tam było we zwyczaju, Więc spoczywał w błogim śnie… Dalszy ciąg każdy sam sobie dośpiewa. Słowem Ewa. (Julian Tuwim: Ewa)

Recytator 2: Tobie grają wszystkie instrumenty Ciebie wiatr na ziemię z nieba przyniósł I ku oczom twym po ścieżkach krętych we właściwy klimat poprzez wysłuchanie fragmentu piosenki AlBano & R. Power Felicita.

Konferansjer 1: Mamy wielki zaszczyt i przyjemność powitać państwa na spotkaniu poświęconym zjawisku najpiękniejszemu ze wszystkich cudów świata, jakim niewątpliwie jest kobieta.

Konferansjer 2: Dzień Kobiet został ustanowiony dla upamiętnienia strajku piętnastu tysięcy pracownic fabryki tekstylnej, które 8 marca 1908 r. w Nowym Jorku domagały się praw wyborczych i polepszenia warunków pracy. Po raz pierwszy święto to obchodzono 8 marca 1911 r.

Konferansjer 3: O kobietach można mówić w nieskończoność. Jeden mówi, że są dobre, drugi – że złe. Jeden, że skąpe, drugi – że szczodre.

Konferansjer 2: Inny, że gadatliwe.

Konferansjer 3: Kolejny, że szalone.

Konferansjer 2: Są też tacy, którzy twierdzą, że kobiety są, miłe, sympatyczne, a nawet rozsądne! Idę w dzień i w noc, o pani Wenus. (Konstanty Ildefons Gałczyński: Wenus) Muzyka zostaje wyciszona.

Konferansjer 3: Gałczyński porównał kobietę do Wenus, Jan Sztaudynger do kwiatów, my przychylamy się do tych opinii i pragniemy złożyć wszystkim obecnym tu paniom nasze najszczersze życzenia.

Konferansjer 1: Zatem drogie panie

Profesor oraz drogie koleżanki, życzymy wam, abyście były zawsze piękne i uśmiechnięte, czułe i wyrozumiałe, słowem, byście były natchnieniem dla każdego mężczyzny. Dla was dziś kwiaty i uśmiechy, i pierwszy promień bliskiej wiosny! Do życzeń dołączamy piosenkę. Muzyka, np. AlBano & R. Power Sharazan. Wybrani uczniowie rozdają nauczycielkom i uczennicom kwiaty.

Konferansjer 2: A że Pan Bóg kobietę stworzył, a szatan opętał, Jest więc odtąd na wieki i grzeszna, i święta. Zdradliwa i wierna, i dobra, i zła.

Konferansjer 3: I rozkosz, i rozpacz, i uśmiech, i łza, i gołąb, i żmija, i piołun, i miód.

Konferansjer 2: I anioł, i demon, i upiór, i cud.

Konferansjer 3: I szczyt nad chmurami, i przepaść bez dna… (Julian Tuwim: Ewa)

Konferansjer 1: Honoré de Balzac, niekwestionowany znawca tajemnic kobiecej duszy, napisał, że wszystko, co powie się o kobiecie, jest prawdą. Aby więc nie pogubić się w meandrach niewieścich cnót, fanaberii i sztuczek, postanowiliśmy iść z duchem czasu i…

Konferansjer 2: … zaprosić państwa na krótki wykład, którego tematem będą kobiety. Część kabaretowa

Konferansjer 1: Zapraszamy na scenę współczesnego znawcę kobiet, światowej sławy feminologa,

Profesora rehabilitowanego Kalusa Hausa! Muzyka, np. z filmu Gwiezdne wojny. Pojawia się

Profesor, w typie włoskiego mafiosa; włosy zaczesane gładko do góry, błyszczące od brylantyny, najlepiej lekko falujące; ubrany ze sportową elegancją – dżinsy, czarny półgolf, ciemna marynarka; na szyi i rękach grube „złote” łańcuchy.

Konferansjer 1: Powitajmy brawami dostojnego Profesora! Panie Profesorze, prosimy o zabranie głosu.

Profesor (powoli, lekko ściszonym, zachrypłym głosem): Witam państwa serdecznie… Zaproszono mnie tutaj, abym przybliżył problem, którego materia jest bardzo delikatna, skomplikowana, a w wielu aspektach nie do końca wyjaśniona. Aby więc nie przedłużać wstępu, od razu przejdę do meritum. Teza: kobiety są różne. Państwo powiedzą – banał, truizm. Bez problemu wyliczą państwo wszystkie znane typy kobiet, takie jak: słodka idiotka, herod-baba, kura domowa, wamp, świetny kumpel, szlachetny anioł, bluszcz, bogini, intelektualistka. Zgadza się, ale jak rozpoznać każdy z tych typów? Jak się z nimi obchodzić? Jak się przed nimi bronić? Otóż dla uwidocznienia tej delikatnej granicy, jaka dzieli poszczególne rodzaje niewieścich osobowości, zastosujemy teraz wizualizację. Proszę mojego

Asystenta, magistra Hulia Iriela Hagiesa, o stworzenie właściwego klimatu i przedstawienie pierwszych typów kobiecych osobowości. Muzyka, np. Norbi Kobiety są gorące.

Asystent wchodzi energicznym krokiem i serdecznie wita się z Profesorem.

Asystent: Witam państwa, sie ma! Z uwagi na ograniczony czas naszego spotkania, przygotowana przeze mnie prezentacja zawiera skromny wybór kobiecych typów, z jakimi przychodzi nam się spotykać w domu, w pracy i w szkole. Typem numer jeden jest dzisiaj słodka idiotka! Piosenka – Chardetles Lollipop. Na wybieg wchodzi pierwszy uczeń, przebrany za omawiany typ kobiety. W czasie wykładu Profesora i Asystenta liże olbrzymiego lizaka i wdzięczy się do publiczności.

Profesor (mentorskim tonem): Z reguły słodka idiotka cieszy się największym powodzeniem – i ma to swój sens. Z natury jest głupia, dzięki czemu najgorszy bałwan bez żadnego wysiłku potrafi błyszczeć przy niej intelektem. Żadnych umiejętności godnych uwagi nie posiada, a jeśli nawet posiada, nie eksponuje ich zbytnio.

Asystent: Za to wzniesione ku panu i władcy oczęta, pełne nieukrywanego podziwu, robią swoje.

Profesor: Każdy mężczyzna czuje się przy niej herosem, a o to przecież chodzi! Powraca motyw Lollipop. „Modelka” z gracją wchodzi na podium po prawej stronie sceny i zastyga w pozie tworzącej pierwszy element żywej dekoracji.

Asystent: Typ numer dwa to herod-baba! Muzyka – Up to Boston z filmu The Departed. Na wybieg bardzo energicznie wchodzi drugi przebrany uczeń.

Asystent: Nawet najgłupsza herod-baba ma dość rozumu, żeby wyszukiwać sobie facetów o nieco słabszym charakterze i subtelniejszej psychice, bo doskonale wie, że ci twardsi jej się nie dadzą.

Profesor: Jeśli podstępem dopadnie twardziela, z wielką uciechą wczepi się w niego pazurami, zyskuje bowiem przy nim znacznie większe pole do działania. Powraca motyw Up to Boston. Energiczna „modelka” udaje się na podium i zastyga.

Asystent: Typ numer trzy to kura domowa! Piosenka – Piersi Zośka. Na wybieg wchodzi przebrany uczeń. Krząta się, miotełką do kurzów omiata gości z pierwszego rzędu, a nawet prowadzących wykład.

Profesor: Jest to rodzaj stworzenia, które ma wielkie zalety. Na dobrą sprawę, każdy mężczyzna jest czegoś takiego spragniony.

Asystent: Posprzątane prześlicznie. Portki i koszule – czyściutkie i uprasowane. Nawet do szafy facet nie musi zaglądać, bo to ona wyjmie i przygotuje garderobę, a nawet buty czasami wyczyści. Posiłki pod nos oczywiście podstawione. Powraca motyw Zośka. „Modelka” udaje się na podium i zastyga.

Asystent: Typ numer cztery to wamp! Piosenka – Elitsa & Stojan Water. Na wybieg wchodzi kolejny uczeń. W czasie wykładu przechadza się uwodzicielsko.

Profesor: Wamp wie, co robi, i ciągle przypomina mężczyznom, do czego zostali stworzeni i do czego powinni się nadawać.

Asystent: Żaden mężczyzna takiemu przypomnieniu się nie oprze…

Profesor: Jednocześnie wamp doskonale pamięta, do czego sama została stworzona, i głupstwami, jak np. gotowanie obiadu, zajmować się nie będzie. Powraca motyw Water. Wyrafinowana „modelka” udaje się na podium i zastyga.

Asystent: Typ numer pięć to bluszcz! Piosenka – The Rubettes Sugar baby love. Na wybieg wchodzi kolejny przebrany uczeń.

Asystent: Miło niekiedy robić za ten dąb, ale żeby tak ciągle? Nie, na to czasu brakuje. Normalny mężczyzna musi iść do pracy i swój bluszcz zostawić odłogiem, żywiąc tylko cichą nadzieję że jakiś obiad po powrocie zastanie…

Profesor: Ale nic z tego! Ona, niezdolna do życia bez niego, cały czas na niego czeka i dopiero teraz, na męskim ramieniu uwieszona, spróbuje coś zrobić. Powraca motyw Sugar baby love. Bezsilna „modelka” udaje się na podium i zastyga .

Asystent: Typ numer sześć to szlachetny anioł! Piosenka – Kult Baranek (od refrenu). Na wybieg lekko i powabnie wybiega przebrany uczeń.

Profesor: Ten typ kobiety, jak sama nazwa wskazuje, jest po prostu szlachetny. Nic złego nam nie zrobi, wręcz przeciwnie, stworzy nam niebo. Anioł, rzecz jasna, do ekscesów erotycznych nadaje się średnio. Inne osoby dostarczają nam wrażeń bez porównania większych i dlatego nasz stosunek do anioła nie jest zbyt euforyczny. Powraca motyw refrenu Baranka. Lekka i zwiewna „modelka” udaje się na podium i zastyga.

Asystent: Typ numer siedem to świetny kumpel! Piosenka – Kaja Paschalska Przyjaciel od zaraz. Na wybieg wchodzi kolejny przebrany uczeń. Zachowuje się po „kumpelsku”.

Asystent: O świetnego kumpla na ogół dbać nie trzeba, co niewątpliwie stanowi duże ułatwienie, ale udogodnienia tradycyjne musimy wybić sobie z głowy.

Profesor: W dodatku świetny kumpel ma w nosie nasze poczucie estetyki, włosy zawiązuje starą pończochą i ubiera się w byle co, kryjąc wdzięki tak skutecznie, że przestajemy je dostrzegać. W rezultacie oko zacznie nam tęsknie lecieć ku elementom bardziej żeńskim i prędzej czy później spróbujemy dokoptować sobie coś rażąco odmiennej płci. Powraca motyw piosenki Przyjaciel od zaraz. „Modelka” – kumpel już jest na podium po prawej stronie sceny i nawiązuje kumpelskie znajomości. Z trudem próbuje zastygnąć w pozie, tworzącej element żywej dekoracji.

Asystent: Typ numer osiem to bogini! Piosenka – Omega The girl with the pearl hair. Na wybieg wchodzi przebrany uczeń. W czasie wykładu dumnie spaceruje.

Profesor: Jak sama nazwa wskazuje, służy do wielbienia.

Asystent: Bogini potrzebne są tłumy wielbicieli – jeden jej nie wystarcza. Możemy sobie zostać królem, otrzymać Nobla, pokonać w rzece krokodyla – nic nam z tego nie przyjdzie!

Profesor: Zajęta sobą bogini nie zwróci najmniejszej uwagi na nasze osiągnięcia. Będzie uważała je co najwyżej za rodzaj naturalnego, złożonego jej hołdu. Powraca motyw refrenu A girl with the pearl hair. Wyniosła „modelka” udaje się na podium i zastyga w dumnej pozie.

Asystent: Typ numer dziewięć to intelektualistka! Piosenka – Goove Coverage God is a girl. Na wybieg wchodzi przebrany uczeń. W czasie wykładu może np. czytać książkę, zastanawiać się nad czymś, robić notatki.

Profesor: Intelektualistka z reguły dysponuje inteligencją, wykształceniem i rzetelną wiedzą, co może wpędzić nas w kompleksy i frustrację. Intelektualistka ma to do siebie, że swoją przewagę intelektualną musi, ale po prostu musi wyeksponować! Możemy być Einsteinem, nie szkodzi – intelektualistka załatwi nas np. mitologią hetyckiej Anatolii.

Asystent: Intelektualistka posiadana na stałe albo zrezygnuje z podwyższania naszego poziomu umysłowego, albo zatruje nam życie. Powraca motyw piosenki God is a girl. Intelektualistka, trzymając książki, udaje się na podium i zastyga w eleganckiej pozie.

Profesor: W ten oto sposób doszliśmy do końca naszego wykładu. Czeka nas jeszcze ewaluacja.

Asystent: Teraz czeka nas jeszcze co?!

Profesor: Ewaluacja, kolego, podsumowanie! Słychać werble. W czasie podsumowania

Konferansjerzy z części pierwszej kolejno podprowadzają „modelki” do linii wybiegu i ustawiają wzdłuż czerwonego dywanika. W tej części programu po raz drugi wykorzystuje się zaproponowane fragmenty muzyczne.

Profesor: Kobieta jest istotą trudną, przewrotną, bałamutną, jeśli zatem mężczyzna już poleciał na słodką idiotkę, niech wie: słodka idiotka nie służy do gadania! Jeśli mężczyzna przypadkiem trafi na herod-babę lub megierę, musi koniecznie ukierunkować cały charakter tej damy na swoich wrogów.

Asystent: Tam ją dyplomatycznie wysyłając, gdzie niezbędna jest potężna siła przebicia.

Profesor: Panowie, pamiętajcie, że kura domowa do towarzystwa pchała się nie będzie, do knajpy nie dojdzie, w karty grać nie potrafi, podrywki jej nie w głowie.

Asystent: Za to kwiatki podleje, gniazdko uściele.

Profesor: Kobieta wamp co drugi dzień przyniesie do domu brylantową kolię lub etolę z szynszyli, bo byle czego w prezencie nie przyjmie.

Asystent: Zdecydowawszy się na wampa, nastawmy się na to, że rywala ujrzymy rychło.

Profesor: Każdy prawdziwy mężczyzna zawsze roziskrzonym okiem spogląda na kobietę bluszcz. Ona po mistrzowsku eksponuje naszą męską siłę!

Asystent: Siła rośnie nam zwykle od samego oglądania i zanim się obejrzymy, zostaliśmy już wybrani!

Profesor: Powinniśmy się jednak poważnie zastanowić. Co innego wrażenia, a co innego życie. Może warto jednak z aniołem wytrzymać?

Asystent: W gruncie rzeczy, ze świetnym kumplem można nawet konie kraść. Biorąc jednak pod uwagę rozwój motoryzacji, zaleta ta zdaje się drugorzędna.

Profesor: Bogini mimo naszych nadludzkich wysiłków i tak się na nas obrazi, ponieważ zaabsorbowani bankiem bądź krokodylem będziemy zmuszeni na chwilkę ją zaniedbać.

Asystent: Jeśli wybierzemy sobie za partnerkę intelektualistkę, mecz obejrzymy tylko wtedy, gdy nie będzie jej w domu. Gazetę przeczytamy wyłącznie ukradkiem, najlepiej w toalecie.

Profesor: No cóż, porządny posiłek spożyjemy w gościach lub w restauracji. Ale nie traćmy ducha, panowie, i tak każdemu z was dostanie się taka, na jaką sobie zasłuży. Teraz zapraszamy na finał! W finale pojawić się może tylko prawdziwa kobieta! Piosenka – Roy Orbison Pretty woman.

Konferansjer 1 wprowadza uczennicę. Profesor podchodzi, w połowie drogi zajmuje miejsce Konferansjera, po czym wraz z prawdziwą kobietą podchodzi do mikrofonu i mówi.

Profesor: Zdobywania wymaga, owszem, ale któż z nas jej się oprze?

Konferansjer 2: Dziękujemy Profesorowi za udany wykład, a Asystentowi za wizualizację.

Konferansjer 1: Państwu dziękujemy za uwagę, paniom jeszcze raz życzymy miłego dnia.

Konferansjer 3 (trzymając w ręku książkę): Zainteresowanych tematem odsyłamy do książki Joanny Chmielewskiej Jak wytrzymać ze współczesną kobietą. Do zobaczenia za rok.

Piosenka Pretty woman – ciąg dalszy.

Co w numerze?