Scena I

Padwa. Przed domem Hortensja. Wchodzi bogaty właściciel ziemski Petruchio z ochroniarzem. Petruchio szuka drogi trzyma w ręku mapę, naradza się z ochroniarzem co do kierunku, wreszcie znajduje właściwy adres. Podkład muzyczny – płyta Inner balance, utwór Voices of children.

Petruchio: No, nareszcie w Padwie. Z Werony to kawał drogi. O, jest i dom mojego starego przyjaciela Hortensjusza. Chodź tu, Grumio, i stuknij.

Grumio: Stuknąć, szefie? A kogo mam stuknąć?

Petruchio: W te drzwi stuknij, baranie. Grumio stuka. Pojawia się Hortensjusz. Ściskają się.

Hortensjusz: O! Kogo ja widzę! Mój stary znajomy Petruchio ze swoją umięśnioną świtą! Jakiż wiatr pomyślny przywiał cię do Padwy? Jak ci leci?

Petruchio: Nie mogę narzekać – interesy idą świetnie, portfel pełen pieniędzy, więc ruszyłem w świat w poszukiwaniu szczęścia, a może i żony…

Hortensjusz: Żony, powiadasz?

Petruchio: Żony – mam już swoje lata.

Hortensjusz: No popatrz, a ja właśnie wybieram się do znajomego, który ma córkę na wydaniu. Mógłbym ci ją przedstawić, tylko że… ona ma dość poważny feler.

Petruchio: Hortensjo! Może być stara, szpetna, kulawa, kłótliwa, wredna, wściekła jak dzik – byle miała dużo pieniędzy. Znasz mnie, wiesz, że nigdy nie byłem romantykiem.

Hortensjusz: Skoro tak, możemy zaryzykować, ale ostrzegam cię, że ona ma poważny feler w postaci podłego, krnąbrnego charakterku. Ojca nie słucha, służących obraża, adoratorów wyśmiewa… Słowem – ostra laska. Niektórzy nazywają ją Frankensteinem. Naprawdę można się jej przestraszyć.

Petruchio: A posag?

Hortensjusz: Ręczę, że wysoki. To córka Baptysty, najbogatszego człowieka w mieście.

Petruchio: Baptysta? Zdaje się, że mój ojciec go znał, razem ubijali interesy. Hortensjusz: Ma na imię Katarzyna, jest młoda, zgrabna i całkiem ładna.

Petruchio: Chętnie poznam tę panienkę…

Hortensjusz: Pójdźmy więc!

Petruchio: Pójdźmy!

Wychodzą, śpiewając Pójdźmy wszyscy do panienki… (na melodię kolędy).

Scena II

Przed domem Baptysty. Baptysta wyleguje się na ławce w przydomowym ogrodzie. Śpi. Podchodzą Hortensjo i Petruchio. Hortensjo krzyczy powitanie do ucha Baptysty – ten zrywa się na równe nogi.

Hortensjusz: Dzień dobry, sąsiedzie!

Baptysta: Dzień dobry, witam, witam serdecznie!

Hortensjusz: Pozwolisz, drogi Baptysto, że przedstawię – Petruchio, mój przyjaciel z Werony.

Baptysta (podając rękę): Werona – miasto kochanków, piękna okolica!

Petruchio: Przepiękna, ale i pan ma podobno szczęście obcować z pięknem na co dzień – mam na myśli pańską córkę Katarzynę, słynącą z urody i łagodności.

Baptysta: Owszem, mam córkę o imieniu Katarzyna.

Hortensjusz: Zbyt natarczywie – delikatniej!

Petruchio: Wiele słyszałem o przymiotach pańskiej córki. Chętnie bym ją poznał.

Baptysta: Miło mi to słyszeć, jednak obawiam się, że osobowość Katarzyny nie będzie odpowiadać pańskim wyobrażeniom. Przejdźmy się, panowie, po ogrodzie, zanim podadzą obiad.

Spacerują po scenie.

Petruchio: Mógłby pan zdradzić, panie Baptysto, jaki Katarzyna otrzyma posag?

Baptysta patrzy zaskoczony odważnym pytaniem.

Hortensjusz (wyjaśniając): Petruchio, jak na gorącego południowca przystało, jest bardzo bezpośredni.

Baptysta: Cenię szczerość. Dwadzieścia tysięcy w złocie, a po mojej śmierci połowę udziałów w mojej firmie.

Petruchio: A ja jako właściciel wielkiej farmy pod Weroną zapisałbym pannie Katarzynie całą ziemię na wypadek mojej śmierci.

Baptysta: Cóż, nie ukrywam, że to kusząca propozycja, byłbym więc skłonny zgodzić się na taki układ, ale rzecz w tym, że Katarzyna ma trudny charakter. Jeżeli nie zraża to pana, jeśli zdobędzie pan jej wzajemność – powiem oczywiście moje ojcowskie tak.

Petruchio: Och, ojcze, jestem równie zawzięty, jak ona gwałtowna! Czy mógłbym ją zobaczyć?

Baptysta: Zdaje się, że właśnie nadchodzi. Porozmawiajcie sobie sam na sam, a my, drogi Hortensjo, pójdźmy w głąb ogrodu. Życzę powodzenia.

Hortensjusz: Bardziej przydałyby ci się korki do uszu.

Wychodzą. Wchodzi Katarzyna – awangardowa, wyzwolona dziewczyna. Muzyka – Joan Jett I love rock and roll. Petruchio chowa się za parawanem, zerka z ukrycia, poprawia fryzurę, zaciera ręce, w tym czasie Katarzyna siada na ławeczce lub krześle i przegląda się w lusterku, korygując makijaż. Muzyka cichnie. Petruchio wyskakuje, podaje Katarzynie kwiatek, ona wyrzuca go.

Petruchio: Dzień dobry, miła Kasiu. Słyszałem, że takie nosi pani imię?

Katarzyna: Dobrześ pan słyszał, ale nie dosłyszał – mam na imię Katarzyna.

Petruchio: Kasiu, wiele się mówi w mieście o twojej urodzie, wdzięku, łagodności i innych przymiotach, i muszę przyznać, że wszystko to jest prawdą: jesteś niezwykle piękna. Z taką kobietą jak ty mógłbym spędzić całe życie…

Katarzyna: Głupiś pan jak stołek.

Petruchio: Chodź i usiądź na mnie (siada na ławce, pokazuje na swoje kolana).

Katarzyna: Osły są po to, żeby dźwigać ciężary, czyżby i pan się do nich zaliczał?

Petruchio: A kobiety są po to, żeby je dźwigać.

Katarzyna: O, na takim kulawcu jak pan nigdy bym się nie oparła!

Petruchio: O, jestem bardzo silny i stabilny! A mając przed sobą taką subtelną damę…

Katarzyna: Zbyt subtelną dla takiego prostaka.

Petruchio: Prawdziwa z pani osa, po co ta kwaśna mina?

Katarzyna: Zawsze mam taką, kiedy widzę kwaśne jabłko.

Petruchio: Ale tu go nie ma.

Katarzyna: Jest, jest.

Petruchio: To pokaż. (Pokazuje mu lusterko). Czyżby moja twarz?

Katarzyna: Trafił pan w dziesiątkę.

Petruchio: Nie podoba ci się, Kasiu, moja twarz?

Katarzyna: Zbyt zwiędła.

Petruchio: Z tęsknoty za tobą.

Katarzyna: Też coś!

Katarzyna próbuje odejść. Petruchio chce ją zatrzymać.

Petruchio: O nie, Kasiu, nie uciekniesz mi.

Katarzyna: Idź pan i trzymaj się ciepło! (Wyrywa się).

Petruchio łapie ją, ściska, całuje po rękach. Katarzyna próbuje się wyrwać.

Petruchio: Właśnie mam zamiar, Kasiu, w naszym wspólnym gniazdku. Moja ptaszyno, moja dzika koteczko, poskromię cię i udomowię! Jestem mężczyzną stworzonym dla ciebie. Zresztą, twój ojciec obiecał dać mi ciebie za żonę, więc poślubię cię, czy chcesz, czy nie! O, właśnie idzie, przestań się miła sprzeciwiać – chcę, muszę mieć ciebie za żonę! Wchodzą

Baptysta i Hortensjo.

Baptysta: Jak sprawy stoją?

Petruchio: Znakomicie. Właśnie wyznaliśmy sobie miłość.

Katarzyna: Co? Jak możesz, ojcze, oddawać mój los w ręce tego postrzelonego gbura!

Petruchio (głaszcząc Kasię po głowie): Nie słuchaj jej, ojcze, to kobieca kokieteria i wstydliwość każe jej udawać wyniosłość. Kasia jeszcze nie może ochłonąć z emocji po moich oświadczynach. Kasia to wspaniała kobieta, wszyscy ci, którzy źle o niej mówili, nie mieli racji. W głębi serca Kasieńka jest prawdziwą gołębicą. Bardzo dobrze się rozumiemy. Trzeba dać na zapowiedzi, prawda, Kasiu?

Katarzyna: Co takiego?!

Petruchio: Ach, ta twoja słodka przekora. Będziesz czarująca w białej sukni. (Ciągnie ją w dół, aby klękła wraz z nim).

Baptysta: A zatem – błogosławię was, moje dzieci! (Robi znak krzyża).

Hortensjusz: Amen. Marsz weselny. Wstają.

Petruchio: Chodź, Kasiu, musimy omówić szczegóły czekającej nas uroczystości…

Wychodzą.

Baptysta (nieco zdziwiony): Kto to słyszał, żeby tak nagle podjąć decyzję o ślubie…

Hortensjusz (uspakajająco): O, Petruchio ma oryginalny styl bycia.

Baptysta: Wyglądają na dobraną parę. Wychodzą.

Scena III

Dom Petruchia, krząta się służąca. Odsuwa parawan na prawą stronę sceny, odsłaniając stół z krzesłami. Śpiewa piosenkę Jadą goście, jadą, koło mego sadu… Wpada Grumio.

Grumio: Klara! Za piętnaście minut ma być kolacja!

Klara: A co, pali się?

Grumio: Szef przyjeżdża z żoną, są już niedaleko.

Klara: I co, taka z niej jędza, jak mówią?

Grumio (siadając, konfidencjonalnie): Wściekła jędza, ale szef ma na nią sposób. Już opracował strategię.

Klara: No, jak było? Opowiadaj!

Grumio: W Padwie całkiem przyjemnie. Wesele na dwieście osób. Ale teraz, gdy wracaliśmy, powóz szefa wpadł do rowu. Błoto do kolan, pani się ubabrała, więc szef zaczął siarczyście kląć i rzucił się z pięściami wypłyściami na woźnicę. Taką awanturę zrobił, że ona, co nigdy nie zniżyła się, żeby o coś prosić, zaczęła szefa błagać i odciągać, aż w końcu ustąpił. Bo widzisz, on ją wychowuje…

Klara: Pan już wie, co ma robić, żeby było dobrze…

Grumio: No, jak trzeba jest łagodny, a jak trzeba potrafi być wścieklejszy od najwścieklejszej baby. O, słychać już rżenie koni – zaraz tu będą!

Klara: Rety, kolacja!

Wybiega, wchodzi Petruchio z Katarzyną u ramienia.

Petruchio: Gdzie ten tępak, co go wysłałem prędzej?!

Grumio (nieśmiało podnosi rękę): Tu, panie, taki sam tępy, jak przedtem.

Petruchio: Ty chamie i prostaku, czy ci nie kazałem zostawić otwartej bramy wjazdowej? No, hultaje, przynieść mi tu natychmiast kolację! Usiądź, Kasiu miła. (Siadają). Jeść, jeść! Prędzej tam! No, Kasieńko, uśmiechnij się… Ściągnąć mi tu buty, bałwany! Ale natychmiast! Ty chamie, ciągniesz mnie za nogę! (Bije służącego. Klara wchodzi z kolacją). No, nareszcie, jedz, miła Kasiu. (Klara niechcący rozlewa trochę zupy na Katarzynę). Ty pokrako, dam ci ja rozlewać! (Bije ją). Ty ciemięgo, niedołęgo durna ty…

Katarzyna: Ależ uspokój się, mężu, to nie było naumyślnie.

Petruchio: Oślica jedna. Jedz, Kasiu. Pewnieś głodna. Patrzy na potrawę.

Petruchio: Co to jest?

Klara: Pieczeń huzara.

Petruchio: A co, ja jakiś huzar jestem, żeby jeść pieczeń huzara? Zabrać to! Co jeszcze jest przewidziane w menu?

Klara: Udziec barani. Podać?

Petruchio: Może być.

Klara wychodzi i przynosi udziec. Petruchio próbuje.

Petruchio: Przypalone! Co za psy podłe! Wiesz, że nie znoszę przypalenizny! Jak śmiesz podawać mi coś, czego nie cierpię! Zabrać to wszystko! Wy niedojdy, ja wam pokażę! Zabierają talerze.

Katarzyna: Ależ mężu, to mięso było znakomite…

Petruchio: Było wyschnięte i przypalone! A mi nie wolno jeść takiego. Mam chorą trzustkę. Jak zjem przypaleniznę, to wypływa mi żółć wywołująca gniew. Wygląda na to, że dziś będę zmuszony pościć, a ty, Kasiu, razem ze mną, bo też jesteś żółciowa. Ale nic się nie martw, jutro będzie lepiej. Chodź, zaprowadzę cię do twojej alkowy.

Wychodzą. Pojawia się Klara, robi porządek na stole, Grumio pomaga jej.

Klara: Nie taka straszna ta Katarzyna, ale nasz pan zachowuje się jakoś dziwnie – nigdy nie był taki gwałtowny…

Grumio: Ma w tym ukryty cel…

Klara: Kryj się, kto może, szef wraca!

Chowają się za parawan. Petruchio je i mówi sam do siebie.

Petruchio: Ja to jestem przebiegły! Jak Ulisses. Na razie wszystko idzie zgodnie z planem. Moja tygrysica będzie chodzić wygłodzona, dopóki nie nabierze pokory i grzeczności. Teraz kolejny punkt programu – nie dać jej spać. Tak jak znalazłem urojoną wadę w mięsie, znajdę w źle pościelonym łóżku. Oczywiście trzeba koniecznie udawać, że to wszystko w trosce o jej dobro i wygodę. Tak, niepokorną żonę najlepiej ugłaskać pozorną troskliwością. Będzie posłuszna jak owieczka. Ha! – jestem mistrzem w poskramianiu bab! Wychodzi.

Scena IV

Katarzyna wchodzi z płaczem, słaniając się. Utwór The Journey z płyty Inner balance.

Katarzyna: Ach, umieram z głodu, padam z niewyspania! Głowa mi pęka od jego wrzasku i przekleństw! Najpierw się żeni z miłości od pierwszego wejrzenia, a potem chce zagłodzić na śmierć. Na dodatek wszystko to niby w trosce o moje dobro! Tak jakby sen i posiłek były niebezpieczne dla zdrowia!

Wchodzi służąca. Ściera kurze.

Katarzyna: Ach, Klaro, proszę cię, błagam, przynieś mi coś do zjedzenia!

Klara: Jaką potrawę pani sobie życzy?

Katarzyna: Wszystko jedno, cokolwiek, byle było jadalne.

Klara: Może kaszankę?

Katarzyna: Może być, uwielbiam kaszankę.

Klara: Są jeszcze flaki.

Katarzyna: Przynieś, Klaro, kocham flaki.

Klara: Albo golonka…

Katarzyna: Ubóstwiam, golonkę!

Klara wychodzi, wchodzi Petruchio z talerzem za plecami.

Petruchio: Jak się masz, Kasiu, coś taka markotna?

Katarzyna: Ach…

Petruchio: Uśmiechnij się – specjalnie dla ciebie zrobiłem śniadanie. Owsianka – co ty na to? (Pokazuje talerz).

Katarzyna (słabo): Owsianka!

Petruchio: Nie widzę entuzjazmu, nie słyszę podziękowań? Pewnie nie lubisz owsianki? Ale ze mnie dureń, więc cała robota na nic… Zabrać półmisek!

Katarzyna: Zostaw, daj! Proszę…

Petruchio (podsuwa jej pod nos i natychmiast zabiera): To prawdziwe poświęcenie z mojej strony – wypadałoby podziękować.

Katarzyna: Dziękuję, drogi mężu. Jakiś ty dobry.

Petruchio: Smacznego, moja miła. (Daje jej talerz, Katarzyna je łapczywie). Wiesz, twój ojciec przysłał list, że pojutrze wyprawia przyjęcie, jesteśmy oczywiście na liście zaproszonych. Pojedziemy, prawda? Już wysłałem do sklepu służącą po kreację dla ciebie.

Klara: Właśnie wróciła, panie.

Petruchio: Wprowadzić! Wchodzi druga służąca z suknią.

Katarzyna: Jaka piękna!

Petruchio: Co? Co to ma być? To ma być suknia? Litości! Rękaw jak lufa armatnia, a te kolory i ordynarne falbany – to wygląda jak kostium dla klowna!

Służąca: Prosiłeś, panie o model według najnowszej mody.

Petruchio: Ale chciałem suknię wieczorową, a nie kostium na bal przebierańców! Nie zapłacę za to, precz z tym łachem!

Katarzyna: Mężu, nigdy nie widziałam piękniejszej sukni, wytworne damy tylko takie noszą, pojadę w tej właśnie sukni – żadnej innej! Zostawić!

Petruchio: O nie, nie ma mowy!

Katarzyna: A właśnie że tak!

Petruchio: Będziesz w tym wyglądać jak koczkodan!

Katarzyna: W tej i basta!

Petruchio: W takim razie nie pojedziemy wcale. Chciałbym się pokazać z żoną, nie cyrkówką! (Odwraca się do Kasi plecami).

Katarzyna: Jak to wcale?

Petruchio: Po prostu, zostajemy.

Katarzyna: Ależ, mężu, pojedźmy, tak się stęskniłam za tatulkiem i siostrami…

Petruchio: No dobrze, możemy pojechać, ale musisz się zadowolić tym, co masz w swojej szafie. Przecież nie szata zdobi człowieka, prawda Kasiu?

Katarzyna (smutno): No, tak…

Petruchio: Czy kolorowy paw jest więcej warty od szarego słowika?

Katarzyna: No nie…

Petruchio: Więc? Jedziemy czy zostajemy?

Katarzyna: Jedziemy. Ech… (Patrzy na suknię z żalem). Jeszcze tylko wezmę kąpiel i zrobię maseczkę.

Petruchio: Głowa do góry, Kasiu, dla mnie jesteś najpiękniejsza ze wszystkich, nawet w tym prostym stroju. Musimy się niedługo zacząć pakować – jutro rano trzeba już wyjechać.

Scena V

Przyjęcie. Muzyka np. swingowa cały czas w tle, goście stoją i siedzą w grupkach, kelnerzy krążą. Petruchio stoi z Baptystą i Hortensjuszem, Katarzyna siedzi w oddali z damami.

Baptysta: No i jak się wam układa, drogi Petruchio? Muszę przyznać, że już zacząłem wątpić w zamążpójście mojej córki.

Ciotka I: Jak tu nie wątpić, skoro wszyscy zwabieni jej urodą i majątkiem adoratorzy uciekali jedni po drugim. Prawda, Konstancjo?

Ciotka Konstancja: Święta prawda! Taki miała trudny charakter ta nasza bratanica. Od dziecka była marudną, złośliwą i zarozumiałą dziewczyną…

Ciotka I: Jej towarzystwo było naprawdę przykre.

Petruchio: A nasze małżeństwo jest bardzo udane – zgadzamy się we wszystkim.

Baptysta: To wspaniale, cieszy mnie, że jesteście razem szczęśliwi.

Ciotka I: Choć, trzeba przyznać, to niepojęte…

Hortensjusz: Chyba kręcisz, Petruchio – Katarzynę znam nie od dziś – zawsze miała swoje zdanie. Wobec wszystkich była nieuprzejma. Mogę się założyć, że gdybyś ją teraz poprosił, żeby do nas podeszła, jako nowoczesna i niezależna kobieta nie uczyni tego.

Petruchio: A ja śmiem twierdzić, to raczej twoja narzeczona, rozmawiająca właśnie z moją Kasią, nie podejdzie.

Hortensjusz: Zakład? O sto sztuk złota.

Petruchio: Tak nisko cenisz moją żonę? O pięćset!

Hortensjusz: O pięćset!

Petruchio: Ty zaczynasz.

Hortensjusz (do kelnera): Udaj się, proszę, do pani Letycji i poproś ładnie w moim imieniu, aby tu do mnie przyszła.

Ciotka I: Ależ, panowie, to niemoralna zabawa!

Ciotka Konstancja: To pachnie hazardem!

Baptysta: Drogi zięciu, tak marnotrawić majątek…

Petruchio: Nie stracę ani grosza. Poczekaj, ojczulku. Lokaj wraca.

Lokaj: Pani Letycja przeprasza i przekazuje, że nie przyjdzie, ponieważ jest bardzo zajęta rozmową.

Hortensjusz: Co?

Ciotka Konstancja: No patrzcie, a to gąska.

Petruchio: Podejdź, proszę, do pani Katarzyny i przekaż, że ma niezwłocznie przyjść do swego męża.

Ciotka I: Robi się coraz ciekawiej…

Hortensjusz: Nie bądź taki zadowolony,

Petruchio – jeszcze możesz stracić pięćset sztuk złota.

Petruchio: Nie mów hop, póki nie przeskoczysz…

Baptysta: Ja jednak bym radził zachować więcej ostrożności…

Nadchodzi Katarzyna.

Katarzyna: Wołałeś mnie, mężu?

Hortensjusz: To niewiarygodne…

Baptysta: Niesamowite…

Ciotka I: Zdumiewające!

Petruchio: Tak, Kasiu, chciałem się podzielić z tobą dobrą wiadomością – właśnie zyskałem pięćset sztuk złota…

Katarzyna: Ach, mężu, wiesz, że zawsze cieszę się razem z tobą.

Petruchio (do ucha Katarzyny): Kupię ci tę suknię… Ukłon.

Co w numerze?