Dzieci bawią się siedząc w dwóch grupach, w których są zabawki charakterystyczne dla dziewcząt (lalki, damki, ubranka itp.) i chłopców (wiaderka, łopatki, samochody, pistolety itp.).

Przy pierwszych taktach muzyki, dzieci zrywają się tańcząc w kole w rytm muzyki i śpiewają Familijny blues.

Z grupy dzieci wyłania się dwóch chłopców ubranych na sportowo, z których jeden dźwiga wypchany plecak, natomiast drugi trzyma ogromną lupę i atlas ssaków.

Chłopiec z plecakiem:

Z pewnością znacie
Bajkę wesołą
O pewnym panu.
Który
Był
W ZOO.
Potem tak streszczał
Wrażenia swe:

Chłopiec z lupą (tajemniczo):

– Widzałem
W ZOO
Muchę tse-tse.
Widziałem.
Gdym się
Do ZOO
Wybrał,
Różnobarwnego
Ptaszka
Kolibra!

Chłopiec z plecakiem (przerywając zniecierpliwiony):

– Ja mam pytanie –
Ktoś
Podniósł
Dłoń.
– Widział pan zwierzę,
Co zwie się –
Słoń?
Pan
Pół godziny
Rozmyślał mrocznie...

Chłopiec z lupą:

– Nie
Nie dostrzegłem
Słonia
Widocznie.

(Wszystkie dzieci siadają przy zabawkach pozostaje dziewczynka z dużym czerwonym lizakiem)

Dziewczynka z lizakiem:

Zostańmy chwilę
Przy tym temacie.
Wy też.
Nie zawsze
Zauważacie,
Ze całkiem blisko.
Tuż obok was
ŻYJĄ DOROŚLI...
Dostrzec ich czas.
Bo
Choć
Są dla was
Dobrzy,
Uczynni...
Co o nich wiecie?
To, że są inni.

Wszyscy (chórem):

JACY?

Dziewczynka z lizakiem:

Odpowiedź prostszą się staje,
Jeśli poznacie
Ich obyczaje.

Dzieci siedzące w grupach zamieniają się miejscami sprawiając wrażenie zaganiania i zamieszania. Z obydwu grup wychodzą dwaj chłopcy z taczką, w której są cegły, kielnia i poziomica. Jeden z. nich usiłuje ustawić mur z cegieł, trzymający poziomicę mówi:

Chłopiec z poziomicą:

„BEZ PRACY NIE MA KOŁACZY”
Co to przysłowie dorosłych znaczy?
Na budowach.
Na wsiach.
W hutach,
W sztolniach.
Tam,
Gdzie
Węgla
Zwały,
Brzmi codziennej pracy nuta.
Trud uparty i wytrwały
Zmienia
Świat
Dorosłych
Praca
Każdą trudność przezwycięży.
Ona dziś Bieg
Rzek
Odwraca
I rakiety śle na księżyc
Choć natrudzi się dorosły.
Sukces
Jego
Jest
Udziałem
– Moje ręce len dom wzniosły...
– Ja ten ugór zaorałem...

Wraz z podkładem muzycznym z magnetofonu dzieci śpiewają piosenkę Psuj, tańczą i robią „węża” podczas refrenu. Pod koniec piosenki z rozbawionego tłumu wychodzi dziewczynka z chusteczką w ręce, rozgląda się i mówi tajemniczo:

Dziewczynka z chusteczką:

To się rozumie samo przez się,
Że Dorośli
Wstydzą łez się...
Zwykle mają suche oczy.
Lecz
Gdy
Z oczu
Łza się
Stoczy,
Mówią, że jest winna mucha,
Pyłek albo sadze.
Choć Dorosłych trzeba słuchać.
Wierzyć im nie radzę.
Gdy dorośli są zmartwieni.
Niespokojni,
Smutni.
Zagubieni
Wśród jesieni,
Schrypnięci
Od kłótni,
Wtedy płaczą...
Płaczą cicho
Łzami rzęsistymi.
W tych łzach
Topi się
Złe Licho,
Tonie
Żal
Olbrzymi.
A Dorośli,
Znów pogodni.
Patrzą w tę bez dna kadź
I usłyszeć można od nich:
NIE NALEŻY PŁAKAĆ!

Do dziewczynki podchodzi chłopiec Z „kołem fortuny” – dzieci bawią się w teleturniej.

Chłopiec:

Dorośli
(Tak przynajmniej sądzę)
Lubią pieniądze.
Ile by ich nie mieli,
Zawsze im za mało.
Bo pieniądze
Lżej wydać
Niżby się wydawało...
Dorosłym
Płacą pieniądze w okolicach pierwszego.
Przynoszą je do domu.
Bardzo starannie liczą
Lecz pieniądze znikają –
I nikt nie wie, dlaczego.
Rozchodzą się...
Ta sprawa jest dla mnie tajemniczą.
Przed chwilą – tyle pieniędzy!
Po chwili – to już czas przeszły.
Znikają, choćby je nawet przechowywać pod kloszem.
Najwidoczniej,
Pieniądze
Dlatego się rozeszły.
Że ktoś je grzecznie prosił:
– Rozejść się,
Rozejść proszę!

Dzieci ustawiają się w rytmie muzyki w dwuszereg tańcząc czaczę, śpiewają Mam łódkę malutką.

Wszystkie dzieci zbierają swoje zabawki i składają w środku sceny, stawiając obok „malucha” z tektury. Zasapani i zmęczeni rozsiadają się wygodnie na podłodze. Pozostają dwie dziewczynki – jedna z radiem tranzystorowym, druga z parasolem.

Dziewczynka z parasolem:

Gdy niebo jasne.
Szumią drzewa –
Dorosłym
Nagle się zachciewa
Opuścić dom.
(Dnia przecież szkoda).
I tam się znaleźć,
Gdzie
Przyroda...
Dorośli pragną pędzić, biec
W kierunku
Lasów
Łąk
I miedz.
Lecz po namyśle,
Bez popłochu –
Wolą wsiąść w pociąg
Bądź samochód.
Biorą ze sobą
Pledy,
Koce

Wszyscy:

Bywają przecież chłodne noce,

Dziewczynka z radiem:

Namiot.
Konserwy,
Kurczę w folii,
Proszki

Wszyscy:

Bez proszków – głowa holi,

Dziewczynka z radiem:

Książki,
Gazety,
Colę,
Piwko,
W aerozolu płyn
Przeciwko
Muchom
Komarom
Itepe,
Drażetki

Wszyscy:

Ssie się je i ssie,

Dziewczynka z parasolem:

Kocher,
Parasol
(Nuż deszcz spadnie),
Mapę
(By teren znać dokładnie).
Latarkę

Wszyscy:

Długą na pół metra,

Dziewczynka z radiem:

Apaszkę
(Przyda się do swetra).
Talerze,
Kubki,
Szklanki.
Garnki,
Tranzystorowe radio
Marki „Sony”...
Do tego bardzo głośny
Telewizorek

Wszyscy:

Też przenośny.

Dziewczynka z parasolem:

Góra
Przedmiotów
Wciąż narasta.
Po jej rozmiarach
Widać wnet, że
Śmiało wyjechać można z miasta...

Dziewczynka z radiem:

Co to tak pachnie?

Obydwie:

Aaa, powietrze...
– Radio gra.
Telewizor miga
Dorośli są zdumieni szczerze.

Wszyscy:

– Po co nam była ta fatyga?
Całkiem jak w domu
Jest w plenerze!

Słychać coraz głośniejszą muzykę (fragm. piosenki Ob-la-di – ob-la-daj. Dzieci przenoszą się z zabawkami do swoich grup, stwarzając wrażenie przygotowujących się do wyjścia (poprawiają ubrania i fryzury) i dobierają się parami. Muzyka cichnie, wychodzi chłopiec z balonikiem i butelką szampana dla dzieci.

Chłopiec z balonikiem:

Najpierw
Długo się schodzą.
Bo
Wypada się spóźnić
Przychodzą
Uroczyści –
Niby żaba do kuźni
Trochę
Postoją w kipcie.
Zanim siądą przy stole.
Zastawionym obficie na powitanie gości.
Potem jedzą i piją.
(Co piją – zmilczeć wolę).
Śpiewają:
„Sto lat!”
„Sto lat!”
I „gwiazdę pomyślności...”
Rozluźniają krawaty,
Śmieją się z byle czego.
(Na przykład – gdy kieliszek przewróci się i zleci).
Hałasują,
Aż wreszcie
Świt
Za oknem spostrzegą.
Niby tacy Dorośli,
A bawią się jak dzieci!

Do chłopca z balonikiem podchodzi drugi w kapeluszu i z koltami u boku. Prezentuje broń.

Chłopiec z koltem:

Gdy wieczornieje już godzina
I cichnąć miasta gwar zaczyna.
Po zapowiedzi pani Loski –
W programie western duńsko-włoski.
Dorośli patrzą w telewizor
Słone paluszki przy tym gryzą.
Przejęci akcją są niezmiernie.
Bo widzą siebie
W tym westernie!
To Oni mkną przez prerię... Oni
Robią użytek ze swej broni.
To Oni w ruch puszczają pięści,
By zwyciężało prawo częściej.
To Oni, gdy głos prawdy zamilkł,
Są uczciwymi szeryfami.
Kiedy ołowiem kolt ich splunie,
Spokój jest w mieście. I w saloonie
Potem,
Gdy western już się kończy,
Gasną ekrany i marzenia.
I szeryf
Na koniku rączym
Znowu w tatusia się zamienia.

Wszyscy robią koto klaszcząc w ręce w takt muzyki i śpiewają z pomocą podkładu muzycznego z magnetofonu. Jedno z dzieci wchodzi do środka z. zawiązanymi oczami i trwa zabawa w „ciuciubabkę”. Przy ostatniej zwrotce ściąga chustkę z oczu i śpiewa tańcząc ze wszystkimi.

Piosenka Fernando.

Wchodzi obładowana siatkami, torebkami dziewczynka i chłopiec z teczką mającą dużo kieszeni. Jest ubrany w kamizelki i kurtkę z kieszeniami. Odstawiają pakunki.

Dziewczynka z siatką:

Dziwne Dorosłych są obyczaje:
Mężczyzna z teczką się nie rozstaje.
Za to kobietę – widzi się rzadko
Nie objuczoną torbą czy siatką.
Na każdym kroku
Ta sama scenka –
Do teczki jakby
Przyrosła ręka...
W jaką wzrok tylko
Skierujesz stronę –
Ponad chodnikiem
Siatki zwieszone...
Pora.
By wpadł ktoś
Na pomysł bystry.
Żeby
Dorosłym
Wręczyć –
Tornistry!
Nie, to nic nie da
Pomyślcie sami:
– Co oni wtedy
Zrobią z rękami?

Chłopiec z teczką:

Dorośli mają też kieszenie.
Więcej kieszeni od was znacznie.
Zaraz zawartość ich wymienię,
Kontrolny spis się zaraz zacznie –
Dowód,
Spinacze,
Stary bilet
Resztki tytoniu...
(Skąd ich tyle?).
Chusteczka
(Kiedyś była schludną).
Numer na kartce
(Czyj?)
Dojść trudno...
Klucze,
Kasztany,
Grzebień,
Szkło,
Coś,
Nie wiadomo nawet
Co...
Już wiecie,
Że to nie przelewki
Poznać Dorosłych –
Od podszewki!

Chłopiec wyciąga z teczki „album rodzinny” i ogląda zdjęcia. Wszyscy z zainteresowaniem zaglądają mu przez ramię i zaczynają śpiewać piosenkę Fotografia psa kołysząc się wesoło.

Dzieci siadają na podłodze by ponownie zająć się swymi zabawkami. Pozostaje jedynie dziewczynka z telefonem.

Dziewczynka z telefonem:

Może być biały, czarny.
Szary, pomarańczowy...
Dorośli przez telefon
Wiodą długie rozmowy.
– Cześć, stary!
Co u ciebie?
Niewinnie się zaczyna.
Potem toczą się słowa
Niby górska lawina.
Słów potok potężnieje
I huczy jak wodospad...
(Dziw, że pod słów naporem
Telefon się nie rozpadł).
Dzwonienie
To jest nałóg.
Dorosłym
Dziś
Wszedł
W krew
On.
Choć mówią:
– Nie, to nie jest
Rozmowa na telefon!

Podchodzi do niej chłopiec z notesem konferencyjnym.

Chłopiec z notesem:

Boją się.
Lecz inaczej.
Z całkiem innych powodów...
Zaraz to wytłumaczę –
Strach na Dorosłych
W polu nie stoi.
Tak jak na wróble
Poczciwy strach.
Strach na Dorosłych
Myśli odgania.
Woli milczenie od gniewnych słów.
Strach na Dorosłych
Zwykł na zebraniach
Kryć twarz wśród rzędów
Schylonych głów...

W oddali słychać melodię piosenki Hej, sokoły, której refren śpiewają wszyscy ściszonym głosem.

Dziewczynka z fotografią:

Dorośli
Mają tak jak wy
Swe tajemnice i sekrety.
Jakieś prześnione dawno sny,
Co nie spełniły się.
Niestety.
Jakieś marzenia.
Jakieś plany,
Wspomnienia
Dawno spadłych deszczy.
Sens zdarzeń
Tylko sobie znany.
Który przesłonił
Cień złowieszczy.
Nieraz
Nad starą fotografią.
Pożółkłą kartką z kalendarza
Dorośli
Wzruszyć się potrafią,
Co nie tak często
Im się zdarza
– Już rozumiecie
O co chodzi?

Słychać w tle cichutko graną melodie Odpowie ci wiatr.

Dorośli są w tej chwili młodzi!
Młody wasz tatuś
Z młodą mamą
Cofają się w zielone lata,
A wiatr
Przywiewa im
Tę samą
Melodię,
Co im
Dłonie
Splata.
Znów świeci słońce
Lub deszcz pada.
Znajomych głosów echo brzmi...
Pamięć Dorosłych
To szuflada,
W niej przechowują dawne dni.

Do dziewczynki podchodzą dwaj mali chłopcy, najmłodsi z grupy, z których jeden trzyma w ręce misia, a drugi piórnik. Chwilowo głośniejsze ostatnie takty muzyki powoli ucichają.

Chłopiec z misiem:

Czasem Dorosły
Wraca do domu
I nic powiedzieć
Nie chce nikomu.
Dlaczego później
Do domu przyszedł...
Siedzi
Milczący,
Wsłuchany
W ciszę.
Nie chce jeść
Mówi: – Później nie teraz!
Głowę na dłoniach
Ciężko opiera,
Bierze telefon.
Numer wykręci,
Lecz na rozmowę
Nie mając chęci.
Kładzie słuchawkę,
Nim zabrzmi sygnał...

Chłopiec z piórnikiem:

Wiatr
Strzęp
Melodii
Wesołej
Przygnał...
Ale Dorosły
Tego nie słyszy,
Zamknięty w czterech
Ścianach swej ciszy.
Nie widzi nieba
Ani gwiazd złotych...
DOROŚLI CZASEM
MAJĄ
– KŁOPOTY!
W świecie Dorosłych
Również są stopnie
Klasówki (nieraz
Trudne okropnie).

Razem:

No, a Dorosły
Kiepsko się czuje,
Gdy –
W szkole życia
Oberwie dwóję.

Ostatnio mówiące dzieci podnoszą z podłogi kosz ze słodyczami i częstują wszystkich występujących w programie. Dzieci śpiewają piosenkę Silwestro... W trakcie refrenu chłopcy podchodzą do publiczności rozdając pozostałe cukierki. Wszyscy zbierają swoje zabawki w zwartej grupie, na której czele stoi chłopiec z procą w ręku i piłeczką pingpongową.

Chłopiec z procą:

Teraz Wam zdradzę
Sekret olbrzymi.
Największy sekret
Na świecie:
I WY BĘDZIECIE TEŻ DOROSŁYMI!
No i co na to powiecie?

Uczestnicy kłaniają się. Występ kończy dochodząca z głośników melodia z repertuaru zespołu The Rolling Stones Satisfaction.

BIBLIOGRAFIA :

Ryszard Marek Groński: Kim są dorośli. Nasza Księgarnia 1983

Wykorzystane piosenki i opracowania muzyczne :

„Silwestro”, „Fernando” – nagranie „Gawęda w 80 min. dookoła świata” ; sł. W.Chotomska. muz. Niewiarowska

„Psuj” – nagranie Fasolek. „Piosenki pana Tik-Taka”; sł. E. Chotomska, A. Grabowski, muz. T. Czechak

„Fotografia psa”, „Familijny blues”, „Mam łódkę malutką”, sł. A. Bernat, .[.Stankiewicz. Śpiewnik wydany przez Wyd. Szkol, i Pedagog. - Warszawa 1989 Thord Gummeson „Miał raz tata grata fiata i inne piosenki”. Wybór i komentarz : M. Komorowska, E. Lipska.

Ponadto zostały wykorzystane opracowane melodie w gotowym zestawie syntezatora Ob-la-di-ob-la-da. Satisfaction. Heigh ho.

Co w numerze?