Scena 1.

Wiedźma:

Nareszcie chwila spokoju… (Siada w fotelu z iliżanką herbaty). Nie rozumiem, czemu ci wszyscy ludzie i inne stworzenia cały czas zawracają mi głowę.

Sowa:

Bo uważają, nie wiem zresztą dlaczego, że jesteś mądra.

Wiedźma:

Oczywiście, że jestem! Ale czy to powód, żeby mi cały czas zawracać głowę swoimi problemami? Ja do nich nie przyłażę, jak mam kłopot, sama sobie radzę.

Kot:

Miau… Chyba jednak sobie nie odpoczniesz, Jago.

Wiedźma:

A kto tu znów idzie? Sowo, leć i powiedz, że jestem zajęta i niech sobie idzie do diabła albo do czarodzieja, bo zaraz w żabę zamienię!

Sowa:

To już nie działa. Zbyt długo nikogo nie zamieniłaś, nie wierzą, że to jeszcze robisz.

Wiedźma:

Niech to diabli! Że niby nie jestem straszna? Mam tego dość! Tego, kto tu idzie, dla przykładu zamieniam! Postanowione!

Wchodzą Jaś i Małgosia.

Kot:

Jago, nie możesz ich przemienić. To wnuki twojej siostry – Jaś i Małgosia.

Wiedźma:

A niech to! (Zrezygnowana): Nie zamienię…

Scena 2.

Jaś:

Witaj, babciu Jago!

Wiedźma:

Nie jestem waszą babcią. Czego chcecie? Odpoczywam.

Małgosia:

Ale my nie będziemy przeszkadzać, babciu. Mama nas przysłała, żebyśmy zobaczyli, czy czegoś nie potrzebujesz.

Wiedźma:

A czego bym miała potrzebować? Nie jestem jeszcze taka stara, żeby sobie nie poradzić.

Jaś:

No to super. Chodź, Małgosia, Jaga niczego nie potrzebuje

Wiedźma:

Mądry chłopak. Słyszałaś, co powiedział? Już, sio, sio!

Małgosia:

Ale Jasiu, mama kazała pomóc. Może w piecu napalimy, pozamiatamy podłogi, zakupy zrobimy?

Wiedźma:

Hola, hola! Od miotły i pieca z daleka! I ze sklepu też nic nie potrzebuję.

Sowa:

Jeśli pozwolisz, Jago, to jednak przydałoby się małe zakupy zrobić. Miodu zaczyna brakować.

Kot:

Mleko dawno się skończyło.

Sowa:

Orzechy by się przydały i zioła, i grzyby, i…

Wiedźma:

Dobrze, już dobrze, rozumiem.

Sowa:

Właśnie, po miód do pszczół musisz się, Jago, udać, po orzechy do wiewiórek…

Wiedźma:

Nie lubię tych złośliwych wiewiórek.

Kot:

Po zioła i grzyby do leśnych rusałek. Aha, i do krasnali po węgiel.

Wiedźma:

O nie! Nie, nie, nie! Nie cierpię się z nimi spotykać. Same problemy z tymi zakupami. Sowo, zrób listę i daj dzieciom pieniądze, niech skoczą po zakupy. Na coś się przydadzą, a ja będę miała wreszcie parę chwil spokoju…

Sowa:

No więc… (Bierze kartkę i pisze): Do krasnali po węgiel, rusałki – zioła i grzyby, do wioski po mleko, do pszczół po miód, do wiewiórek po orzechy.

Jaś:

Ojej, to zajmie cały dzień! Mówiłem, żeby iść, póki niczego nie chciała.

Małgosia:

E, tam… Fajnie będzie, rusałki mają też korale. Babciu, mogę sobie kupić jedne?

Wiedźma (zła):

Oczywiście, że…

Sowa (szeptem):

Jago, to wnuki twojej siostry!

Wiedźma:

… że możesz.

Małgosia:

Dziękuję! Do zobaczenia!

Odchodzą.

Wiedźma:

Nareszcie spokój…

Scena 3.

Wiedźma:

Już prawie wieczór. Nie sądzisz, że trochę za długo ich nie ma?

Sowa:

Czyżbyś się martwiła, że coś im się stało?

Wiedźma:

Też coś! Raczej się niecierpliwię, bo mam już ochotę na orzechy z miodem.

Kot:

O, idą!

Jaś i Małgosia wchodzą z torbami i zmęczeni padają na krzesła.

Jaś:

Babciu Jago, to jest straszne! Ostatni raz poszedłem na takie zakupy.

Wiedźma:

Przecież sami chcieliście.

Małgosia:

Ale to naprawdę było straszne. Nawet dla mnie, a ja przecież uwielbiam zakupy.

Kot:

Ale co właściwie było takie straszne i czemu was tak długo nie było?

Jaś:

Najpierw staliśmy na granicy terenu rusałek, bo była kolejka.

Wiedźma:

Jak to? Na jakiej granicy?

Małgosia:

No, na granicy, tam, gdzie zaczyna się teren rusałek, sprawdzają wszystkich, którzy chcą do nich wejść.

Jaś:

Potem okazało się, że połowa orzechów od wiewiórek jest pusta, i musieliśmy się wracać i je wymieniać.

Małgosia:

Ja już nie powiem, ile razy musieliśmy wymieniać pieniądze, znaczy liście.

Sowa:

Jak to? Przecież dałam wam liście dębu z odpowiednimi znakami.

Jaś:

Pszczoły powiedziały, że te liście to sobie możemy do gołąbków użyć, bo dla nich są bezużyteczne.

Małgosia:

Poszliśmy więc do lisa, bo on ma wszystkie liście, i zamienił nam liście dębu na płatki stokrotki, którymi płaci się pszczołom.

Jaś:

U lisa byliśmy chyba z pięć razy, bo u wiewiórek płaci się żołędziami, u ludzi pieniędzmi, a u krasnali liśćmi klonu.

Wiedźma:

A niech to kociołek wiedźmy! Czy ja mieszkam w tym samym lesie co oni, czy już w jakimś sąsiednim?

Sowa:

Tak się tu zasiedziałaś i przyzwyczaiłaś do tego, że wszyscy przynoszą ci różne rzeczy w zamian za pomoc, że nic nie wiesz o świecie, znaczy o lesie.

Kot:

A może byś coś z tym zrobiła?

Wiedźma:

Ciekawe co? Zresztą, to nie moja sprawa.

Jaś:

Babciu Jago, ja ci mogę całą chatkę wysprzątać, wody naciągnąć ze studni, wszystko, ale na zakupy więcej już nie pójdę.

Małgosia:

Ja też nie, nawet po korale.

Sowa:

No, to już się zaczyna robić twój problem, Jago, bo sama po zakupy będziesz chodziła.

Kot:

A ja słyszałem, że ludzie to sobie założyli taką unię, żeby było łatwiej i lepiej.

Sowa:

Tak, też słyszałam, jak drzewa mówiły, że czarodziej ostatnio opowiadał…

Wiedźma (pogardliwie):

Phi! Czarodziej! Trochę się pokręcił wśród ludzi i już niby wszystko wie i wszystkie rozumy pozjadał.

Scena 4.

Wchodzi Czarodziej.

Czarodziej:

Witaj, kuzynko, wszystkiego nie wiem, ale o Unii Europejskiej dużo słyszałem.

Wiedźma:

Jak zwykle podsłuchiwał.

Czarodziej:

Nie podsłuchiwałem, przechodziłem tędy akurat.

Wiedźma:

Oczywiście, jak zwykle, kiedy podsłuchujesz.

Czarodziej:

Zostawmy te podejrzenia. Wracając do Unii Europejskiej…

Wiedźma:

Coś tam słyszałam, ale nie obchodzi mnie to.

Czarodziej:

A powinno, bo jak słyszę, Bajkowy Las ma pewne problemy.

Kot:

Babo Jago, posłuchajmy Czarodzieja.

Małgosia:

Tak, wujku, opowiedz.

Czarodziej:

Oczywiście, Małgosiu, opowiem. Zaczęło się dawno temu, kiedy to po wojnie Francja i Niemcy w 1950 r.
ogłosiły plan współpracy, ale wtedy chodziło tylko sprawy związane z węgle i stalą. Rok późnej Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, RFN i Włochy podpisały traktat i utworzyły Europejską Wspólnotę Węgla i Stali.

Wiedźma:

To jakieś głupoty. Do czego to się nam niby ma przydać?

Czarodziej:

Cierpliwości, Jago, mówię tylko, od czego się zaczęło. Później zaczęto podpisywać inne traktaty, czyli
takie umowy między państwami, które dotyczyły już nie tylko stali i węgla, lecz także innych spraw gospodarczych. W 1957 r. powstała Europejska Wspólnota Gospodarcza, a później po prostu Wspólnota Europejska. Zaczęto myśleć o wspólnym handlu, o cłach, czyli problemach na granicach.

Jaś:

O, wspólny handel i granice, to już zaczyna być interesujące.

Wiedźma:

Tak? Ja nie widzę w tym nic interesującego.

Czarodziej:

No to posłuchaj dalej. W 1973 r. do Wspólnoty Europejskiej dołączyły nowe kraje: Wielka Brytania, Dania,
Irlandia. W 1974 r. stworzono Radę Europejską. Byli w niej szefowie państw. Później do wspólnoty przyjęto Grecję. W 1992 r. ustanowiono Traktat o Unii Europejskiej. Wspólnota Europejska zmieniła się w Unię Europejską, a Rada Europejska w Radę Unii Europejskiej.

Wiedźma:

To jakieś nuuudy…

Czarodziej:

Cierpliwości Jago, już kończę. W 1995 r. do Unii dołączyły Szwecja, Austria, Finlandia, a 1 maja 2004 r. Polska, Cypr, Czechy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Słowacja, Słowenia, Węgry. W międzyczasie powstał też Parlament Europejski, zaczęto likwidować granice między państwami i wprowadzono w niektórych krajach euro.

Wiedźma:

Powoli, powoli, bo zaczynam się gubić.

Kot:

Ja też… Miau…

Jaś:

Euro to wspólna waluta, słyszałem o tym, jak byłem ostatnio w wiosce po mleko. Wiesz, wszyscy mają te same pieniądze.

Małgosia:

Babciu! To doskonałe rozwiązanie dla naszego lasu!

Wiedźma:

Akurat! I wydaje ci się, że pszczoły na przykład zamienią swoje liście na nasze?

Sowa:

Ależ Jago, nie chodzi o to, żeby oni zmieniali na nasze i dostosowali się, tylko że wszyscy zmienilibyśmy
nasze liście na jakieś całkiem nowe.

Wiedźma:

Nie ma szans. Wiewióry się na pewno nie zgodzą.

Czarodziej:

Nie szkodzi. Nie wszyscy muszą się zgadzać od razu, w Unii Europejskiej część krajów ma już euro, część
się do tego przygotowuje. Trzeba będzie dać im czas.

Wiedźma:

I tak mi się to nie podoba. Nie mam ochoty na rewolucje.

Małgosia:

Ależ Babciu, to nie rewolucje, to ma nam ułatwić życie. Pomyśl tylko… żadnych granic w naszym lesie, bez kolejek. Byłoby cudnie!

Czarodziej:

Do tego wspólny budżet, no wiesz, wspólne pieniądze, które są tak rozdzielane, żeby cały las mógł się
rozwijać.

Wiedźma:

No nie wiem, nie wiem… Powiedz mi kuzynie, jak to sobie właściwie wyobrażasz?

Czarodziej:

Bardzo prosto, kuzynko. Wyślemy zaproszenia do poszczególnych mieszkańców lasu na zebranie i na tym zebraniu przedstawimy im naszą propozycję.

Wiedźma:

A gdzie ty ich chcesz zaprosić? Chyba nie do tej swojej wieży?

Czarodziej:

Ależ skąd. Tam nie ma miejsca, ale przed twoją chatką jest odpowiedni teren.

Wiedźma:

Co to, to nie! Absolutnie! Nie życzę sobie żadnych zebrań na mojej polanie!

Czarodziej:

Tylko ten jeden raz. Później ustalimy, gdzie będzie siedziba Unii Leśnej.

Sowa:

Unii Leśnej?

Czarodziej:

No tak, i gdzie będą się spotykać lasodeputowani.

Kot:

Laso co?

Czarodziej:

Lasodeputowani. No wiecie, siedzibą Unii Europejskiej jest Bruksela w Belgii. Ale jest też Parlament Europejski w Strasburgu, a w nim zasiadają europarlamentarzyści, zwani również eurodeputowanymi. A skoro my będziemy mieli Unię Leśną, to i lasodeputowanych lub lasoparlamentarzystów, nie?

Małgosia:

Cudownie! Poślijmy jak najszybciej gołębie z zaproszeniami.

Wiedźma:

To się nie może dobrze skończyć.

Sowa:

Małgosiu, zgadzam się z tobą. Trzeba zacząć działać. Lecę zawołać gołębie.

Sowa odlatuje.

Małgosia:

Chodźmy robić zaproszenia.

Odchodzą z Jasiem na bok i zaczynają robić zaproszenia.

Wiedźma:

A czy ja mam tu w ogóle coś do powiedzenia?!

Jaś:

Będzie dobrze, babciu, trzeba iść z duchem czasu, nie bądź staromodna.

Wiedźma:

Ja? Staromodna? Też coś!

Przylatują Sowa i dwa gołębie.

Sowa:

Szanowne gołębie, mamy tutaj ważne przesyłki do dostarczenia. I to jak najszybciej, bo to ważna, oicjalna sprawa.

Gołąb 1:

Nasza poczta nigdy nie zawodzi.

Gołąb 2:

Gdzie mamy lecieć?

Sowa:

Więc… (Podaje kolejne koperty): Wiewiórki, pszczoły, rusałki i pobliska wioska.

Gołąb 1:

Widzę, że to poważne zlecenie.

Gołąb 2:

Jeszcze dziś będą dostarczone.

Gołębie odlatują.

Małgosia:

Och, Babciu Jago, musimy wszystko przygotować. Bierzmy się do roboty!

Wiedźma:

Ja wam mówię, to się źle skończy…

Zaczynają ustawiać krzesła w kręgu z tyłu sceny.

Scena 5.

Sowa lata wokół sceny.

Sowa:

Huu… huu… Widzę już pierwszych gości, nadlatują przedstawiciele pszczół.

Pszczoła 1:

Witaj, Babo Jago, witaj, Czarodzieju.

Pszczoła 2:

Zainteresowało nas wasze zaproszenie i oto jesteśmy.

Czarodziej:

Witajcie, cieszymy się, że przybyliście, zajmijcie miejsca.

Wskazuje stojące z tyłu krzesła. Wiedźma stoi z niezadowoloną
miną.

Wiedźma (pod nosem):

Zmiany… Niepotrzebne zmiany…

Czarodziej:

Jago, bądź miła, przecież chcemy się dogadać.

Sowa:

O, już są wiewiórki!

Wchodzą wiewiórki.

Czarodziej:

Witam serdecznie.

Wskazuje im miejsca. Wchodzą ludzie z wioski.

Kot:

Są i przedstawiciele sąsiedniej wioski.

Wieśniak 1:

Witajcie, zaskoczyło nas wasze zaproszenie, ale chętnie posłuchamy waszej propozycji.

Czarodziej:

Witam, witam, usiądźcie, tam są wolne miejsca, usiądźcie.

Dwaj wieśniacy siadają. Wchodzą rusałki. Czarodziej wita je i wskazuje im miejsca.

Wiedźma (do siebie):

Bzdury, bzdury, jak ja nie lubię takich tłumów…

Czarodziej:

Skoro są już wszyscy, to możemy zacząć. Jago, zajmijmy miejsca. Jasiu, Małgosiu, niestety nie możecie wziąć udziału w obradach. Kot i Sowa też nie. Poczekajcie tutaj.

Czarodziej i wiedźma siadają w kręgu z tyłu.

Scena 6.

Jaś, Małgosia, Kot i Sowa stoją z przodu sceny. Z tyłu trwają obrady, których nie słychać. Widać, jak kolejne osoby wstają, mówią, gestykulują.

Małgosia:

Oszaleję, czemu nie pozwolili nam wziąć udziału w obradach?

Jaś:

Bo jesteś dzieckiem.

Małgosia:

Ale co oni tak długo tam robią?

Kot:

Spróbuję coś podsłuchać.

Kot skrada się do dyskutujących. Za chwilę ktoś go przepędza.

Kot:

Niewiele słyszałem. Pszczoły nie chcą przyjąć wspólnych pieniędzy i wszyscy są zgodni, że trzeba wprowadzić
przepisy, które ustalą jakość produktów. Nic nie rozumiem.

Sowa:

Pewnie chodziło o wiewiórki, ich orzechy czasem są nie do przyjęcia.

Kot:

Tak, dokładnie! Że niby mają mieć jakieś normy europejskie, znaczy leśne.

Sowa:

Patrzcie, chyba kończą. Osoby dyskutujące wstają, ściskają dłonie i rozchodzą się uśmiechnięte. Wiedźma i czarodziej podchodzą do stojących z przodu sceny.

Małgosia:

No i co?

Czarodziej:

Cudownie. Myślę, że zaczęliśmy coś wspaniałego.

Wiedźma:

Przyznaję, że wszyscy się jakoś dogadali, ale nie jestem pewna, czy to będzie działać.

Czarodziej:

Oczywiście, że będzie.

Jaś:

No, ale co ustaliliście?

Czarodziej:

My, rusałki, pszczoły i wiewiórki wchodzimy do Unii Leśnej. Ludzie z wioski się
nie włączą, bo są już w Unii Europejskiej i nie należą do lasu, ale chętnie będą z nami współpracować. Wprowadzamy jedną walutę, ale nad tym pomysłem będziemy pracować na następnym zebraniu.

Wiedźma:

Które odbędzie się u rusałek. I całe szczęście, bo chcą tam jeszcze krasnali zaprosić.

Sowa:

Czyli mamy Unię Leśną?

Czarodziej:

Mamy! Proszę, oto traktat!

Wszyscy (oprócz Wiedźmy):

Hurra!

Wiedźma:

To tylko początek. Teraz się dopiero zacznie…

Jaś:

I bardzo dobrze. Zmiany nie są złe.

Słychać Odę do radości Beethovena. Wszyscy wychodzą na scenę i kłaniają się.

Co w numerze?