Kłopoty z godzinami karcianymi

Najbardziej w pracy przeszkadzają mi dyżury – oczywiście nie same w sobie. Nauczycielowi po dzwonku na lekcję nie wolno opuścić korytarza, dopóki nie pojawi się na nim inny pedagog; ten zaś nie może się pojawić, ponieważ sam czeka na innych nauczycieli.
Cenię tzw. godziny „karciane” i uważam, że kontrowersje wywołuje nie tyle ich obecność, co przekonanie, że są one darmowe. Gdyby zwiększono nauczycielom wymiar godzin pracy przy obecnej pensji (zbyt niskiej – to odrębny problem), sprawa nie budziłaby aż takiego sprzeciwu. Jednakże w szkole, w której pracuje około czterdziestu nauczycieli, uczniowie mają do dyspozycji blisko osiemdziesiąt kół zainteresowań, zajęć przygotowujących do egzaminu, zespołów wyrównawczych itd., przy czym istnieją jeszcze inne, ponadwymiarowe, godziny przydzielane przez dyrektora. Zajęcia „karciane” ustawia się, po pierwsze, na ósmej czy dziewiątej godzinie lekcyjnej, po drugie – nie cieszą się one aż takim zainteresowaniem, bo jest ich po prostu za dużo! Powinna zatem istnieć w dziewiętnastogodzinnym (!) etacie jedna godzina do dyspozycji nauczyciela i powinna ona od razu być wpisana w plan lekcji, co zapewne byłoby zadaniem karkołomnym dla autorów planu, ale skutecznie wyeliminowałoby bój o salę lekcyjną czy ucznia. Przy okazji – w plan lekcji powinny być wpisane zespoły wyrównawcze, które sprawiają, że uczeń jest sobie „wyrywany” z rąk do rąk – słabszy nauczyciel ma okienko, a zmęczony uczeń na zajęcia i tak za wszelką cenę stara się nie przyjść.

Marzena TYL

„Drobne sprawy” bez umiaru

Pracuję w bibliotece szkoły podstawowej. Kiedy zaczynałam pracę, najbardziej przeszkadzały mi tzw. „opieki”. Oczywiście miały one i swoje plusy. Dzięki nim poznawałam uczniów. Doszłam do tego, że znałam każde dziecko w szkole, niezależnie od tego, czy bywało w bibliotece, czy nie. Mimo to było tych zajęć za dużo – prócz lekcji liczne wycieczki, zielone szkoły. A zajęcia biblioteczne często na tym cierpiały. Na szczęście byłyśmy dwie.

Potem zlikwidowano jeden etat. Zostałam sama. Nie mam już tyle „opiek”. Mam za to komputery. Na początku trochę było to dla mnie szokiem. Byłam komputerową analfabetką. Nauczyłam się wiele. Teraz wiem, jak dużo pomóc mogą multimedia w pracy bibliotekarza i w ogóle nauczyciela. Doszłam do tego, że koleżanki i koledzy przychodzą do mnie po pomoc jak do informatyka.

Mimo to – komputery mi przeszkadzają. Dlaczego? Bo za dużo czasu muszę spędzać nad klawiaturą. Przecież katalog komputerowy muszę stworzyć sobie sama. Wiele czasu zabiera mi też praca nad stroną internetową szkoły. Na szczęście wpisywanie inwentarza do MOL-a już kończę i marzę o tym, że znowu będę miała więcej czasu dla moich czytelników, np. na rozmowy, które przecież tak wiele znaczą w pracy bibliotekarza.

Bardzo przeszkadza mi też brak środków finansowych na nowe książki. Ostatnio usłyszałam, że nie dostanę grosza co najmniej przez dwa lata. Po prostu nasze państwo podobno nie ma na to funduszy. Muszę więc sama starać się o to, żeby uczniowie mieli jednak co czytać. A to wymaga dużo czasu i zaangażowania. Ale to chyba problem każdego z nas…

I na koniec jeszcze „drobne sprawy”. Bibliotekarz „ma na nie czas”, no bo przecież nie ma lekcji. To do mnie przyprowadza się dzieci z zakrwawioną nogą, bolącym paluszkiem czy głową, jak nie ma pielęgniarki. To ja biegnę przyprowadzić kogoś, odprowadzić, naszykować stół na jakąś uroczystość, naszykować sprzęt, bo ktoś ma przyjść, to ja robię zdjęcia podczas każdego wydarzenia mniej lub bardziej ważnego itp., itd. A przecież to mnie odrywa od moich własnych zajęć, które też ktoś musi zrobić.

Podsumowując – jest wiele rzeczy, które mi przeszkadzają. Z drugiej strony, pisząc sobie ten tekst, zastanawiam się, czy to prawda. Przecież właśnie przez te „opieki” wiem, co lubią moi uczniowie, komputery też nie są złe, a dzięki „sprawom drobnym” często dowiaduję się, co potrzebne jest innym nauczycielom, co mogłaby zaproponować im biblioteka.

Wniosek jest jeden – „wszystko jest dla ludzi, byle z umiarem”. Przeszkadza mi za duża ilość „opiek”, komputerów, drobnych spraw, a nie one same w sobie.

Izabela SZELIGOWSKA

Brak pieniędzy na książki

Jestem bibliotekarzem w szkole podstawowej i gimnazjum. Bardzo lubię swoją pracę. Mam duże lokum, w którym mieści się wypożyczalnia, czytelnia i ICIM. W tamtym roku zakończyłam komputeryzację biblioteki w programie MOL, mam też czytnik kodów kreskowych, ksero i drukarkę. Jedyną rzeczą, która przeszkadza mi w pracy, są niskie fundusze na zakup książek. Niestety na ten czynnik nie mam wpływu. Mam nadzieję, że ta sytuacja kiedyś ulegnie zmianie.

Agnieszka WITWER

Brak nowości

Wypracowałam sobie idealne warunki, godziny pracy zgodne z potrzebami uczniów, nie mam tzw. „cichych zastępstw”. Komputery, drukarka i kserokopiarka wykorzystywane są jedynie na potrzeby edukacyjne młodzieży i nauczycieli.

Jednak przeszkadza mi notoryczny brak pieniędzy na nowe książki dla młodzieży. Uczniowie chcą czytać, ale nowości, a nie „starocie” sprzed 20 lat; chcą tego samego, co czyta obecnie uczeń w Ameryce czy Europie Zachodniej. Wszystko jest w Polsce wydawane, ale niewiele można przeczytać w bibliotece szkolnej. Oczywiście że są biblioteki publiczne, jednak przy tak dużej liczbie czytelników, który z bibliotekarzy ma czas, żeby o książce porozmawiać z uczniem, dostosować jego osobisty wybór do wieku i potrzeb? Myślę, że niewielu. Bibliotekarz szkolny natomiast musi rozmawiać z uczniem o jego wyborach czytelniczych, ukierunkować, a czasem nawet zmienić kierunek tych wyborów. Śmieszy mnie, kiedy słyszę, że czytelnictwo zanika – nieprawda – potrzeba tylko dobrej czytelniczej stymulacji, a to zapewnią – przede wszystkim – NOWOŚCI. Trzeba pytać uczniów, co chcą przeczytać, kupować to, a dalej tylko czekać na efekty.

Aldona WILAS

Co w numerze?