Babcia:

— No, już na dziś dość biegania!
Niech tu nisko siądzie Hania,
Julcia z lalką wyżej trochę,
Na kolana wezmę Zochę,
Bo Zosieńka jeszcze mała...
No i będę wam czytała.
O czym chcecie?

Dziewczynka 1:

— Ja chcę bajkę,
Jak to kotek palił fajkę!

Dziewczynka 2:

A ja chcę o szklanej górze,
Gdzie to rosną złote róże!

Dziewczynka 3:

— A ja chcę o jędzy babie,
Co ma malowane grabie!

Chłopiec 1:

— A to ja chcę o tym smoku,
Co to pękł z jednego boku!

Babcia:

— Ejże! Co wam przyjdzie z bajki?
Czy to koty palą fajki?
Na cóż by się zdały babie
Jakieś malowane grabie?
Czy kto widział złote róże?
Czy kto był na szklanej górze?
Wszak wam wiedzieć będzie miło,
Co się u nas wydarzyło.
Posłuchajcie...
W bok Kruszwicy
Żył Piast w cudnej okolicy...
Miał syneczka...

Dzieci:

— Wiemy! Wiemy!

Babcia:

— No i chcecie?

Dzieci:

— Chcemy! Chcemy!

(M. Konopnicka: Czytanie)

Dziewczynka 1:

Babciu! Babciu! Czy ty wiesz, że my już sami wiele książek przeczytamy, a w nich mnóstwo opowieści najróżniejszej treści? Pani w szkole zapisała nas do biblioteki. Wszyscy z tego bardzo się cieszymy, a najbardziej Kinga, gdyż

„— Kinga zjada
wszystkie książki”
– powiedziała nasza pani...
Czy rozumieć trzeba przez to,
że je łyka
z obrazkami?
Czy je zjada
na śniadanie,
Czy na obiad
lub na deser?
Czy
popija je
kompotem,
czy je smaży
albo piecze?
Na wycieczce
plecak Kingi
taki wielki był
jak góra!
Zapomniała
o prowiancie,
pamiętała
– o lekturach!
— Czy ratować więc
okładki,
spis rozdziałów,
każdą stronę?
Nie.
Podobno
wszystkie książki
bardzo „lubią
być zjedzone”...

(W. Faber; Czytelniczka — fragm.)

(Słychać pukanie do drzwi. Jedno z dzieci otwiera. Wchodzi TOSIA z PLASTUSIEM)

Dziewczynka 2:

O, przyszła Tosia z Plastusiem! Proszę, wejdźcie i usiądźcie z nami, właśnie o książkach sobie opowiadamy.

Plastuś:

To dobrze trafiliśmy. Dziś akurat pomagałem Tosi wypożyczać książki, bo nasza klasa to ma własną bibliotekę. Ta biblioteka to jest taka ładna, że nie wiem — i duża! Chyba z pięć razy większa od naszego piórnika. Wszystkie książki w bibliotece są obłożone w niebieski papier i mają zakładki z niebieskiej tasiemki. Niektóre książki to są bez obrazków, ale inne to mają takie śliczne obrazki, że chciałbym je cały dzień oglądać!

Tosia:

Dzisiaj przyszedł jeden chłopiec, Antek, i zwrócił książkę bez okładki. Bardzo się gniewałam i mówiłam, że nie wolno z książek zdejmować okładek, bo się niszczą, bo te książki są dla wszystkich i wszyscy o nie dbać muszą.

(M. Kownacka: Plastusiowy pamiętnik — fragm.)

Dziewczynka 4:

Nasza klasa dzisiaj też była w szkolnej bibliotece. Na lekcji pani bibliotekarka opowiadała nam o różnych ciekawych książkach, które możemy wypożyczać. Na zakończenie nauczyła nas bardzo ładnej piosenki.

Dziewczynka 3:

Zaśpiewajcie z nami!

Dziewczynki 4, 5, 6 śpiewają piosenkę „W bibliotece”

Plastuś:

To naprawdę śliczna piosenka. Tosiu, dzieci z naszej klasy też powinny się jej nauczyć.

Ojej, cóż to się poruszyło na półce z książkami?

Dziewczynka 5:

O, to książka z naszej biblioteki. Pożyczyłam ją dzisiaj, ale nie mogę jej przeczytać, bo brak w niej kartek, ma pełno plam i jest podarta.

Książka:

Jestem książką z dużej szafy.
Wszyscy mówią, żem ciekawa,
więc mnie ciągle ktoś pożycza,
lecz nie cieszy mnie ta sława.
Miałam papier bielusieńki,
ślady na nim Florka ręki.
Pozaginał Jaś mi rogi,
Julek na mnie kładł pierogi.
Krzyś, ze swym zwyczajem zgodnie,
trzymał mnie aż trzy tygodnie.
Narysował na okładce
Staś diabełka, małpkę w klatce.
Anka, Władka siostra mała,
ta mi kartki dwie wyrwała.
Cóż mi z tego, żem ciekawa,
dłużej żyć tak nie potrafię.
Nie będziecie mnie szanować,
to się na klucz zamknę w szafie!

(J. Huszcza: Skarga książki)

Dziewczynka 6:

Musimy książce pomóc, może uda się ją jeszcze uratować.

Chłopiec 1:

W naszej klasie jest dziewczynka — Petronelka. Dziś na lekcji wyjęła książkę od rachunków — a ta książka, pożal się Boże! Ośle uszy powykręcane, stroniczki powydzierane, okładka podarta.... Książka nic niewarta!

Na szczęście mamy w klasie Janka. Ten Janek — czy wiecie? — przyniósł z domu klajstru cały tygieleczek. Podkleił Petronelce książkę podartą wielce. Majster-Klajster, jako żywo! Komu strona się rozerwie, to co raz na Janka zerka i zaraz na pierwszej przerwie jak w dym pędzi do Klajsterka!

(M. Kownacka: Kukuryku na ręczniku — fragm.)

Książka:

To może zaniesiecie mnie jutro do Janka, może i moje stroniczki poskleja. Będę taka szczęśliwa, gdy znowu dzieci chętnie mnie pożyczą z biblioteki. A wszystkie brudasy, które niszczą książki, niech się nauczą takiej oto piosenki:

(Książka śpiewa ,,Piosenkę o książeczce”)

Chłopiec 2:

A czy słyszeliście, że w maju książki mają swoje święto? Byłem z rodzicami w niedzielę na kiermaszu, gdzie można było kupić najpiękniejsze książki i spotkać ich autorów, którzy je podpisywali.

Więc — oczywiście tłok był okropny,
każdy się dwoił, a nawet troił,
bo wszyscy ludzie po podpisy
chcieli się dopchać do tych stoisk.
A już najbardziej to się pchała
dziewczynka z warkoczykiem mysim,
która kupiła sobie książkę
„O krasnoludkach i o sierotce Marysi”.
Mówiła wszystkim dookoła,
że przyjechała aż z Giżycka,
wszędzie się pchała i pytała:
– Gdzie tu jest pani Konopnicka?

(W. Chotomska: Gdzie jest pani Konopnicka — fragm.)

Chłopiec 3:

Przecież pani Konopnicka pisała książki w dawnych czasach. Teraz można ją spotkać tylko w warszawskim Saskim Ogrodzie na pomniku.

Dziewczynka 7:

A ja widziałam prawdziwego autora. Spotkał się z nami w szkolnej bibliotece.

Witam serdecznie
moich miłych czytelników! —
Tak powiedział autor
i spojrzał na salę.
A na sali cichutko:
jakby nikogo
nie było tam wcale.
Jeszcze wczoraj
myśleliśmy,
że autor ma srebrną brodę
i gwiazdkę u czoła.
A tu, spójrzcie, zwyczajny człowiek.
To po prostu
nie mieści się w głowie!
Już wiemy teraz,
że autor wierszy
– to nasz przyjaciel
najbliższy, najszczerszy.

(Cz. Janczarski: Spotkanie z autorem — fragm.)

Babcia:

I tak oto zamiast bajki przed snem, opowiedzieliśmy mnóstwo historii o książkach. Wierzcie mi, że kto w dzieciństwie je pokocha, ten zawsze będzie czytał i całe życie będzie miał ciekawe. A baśnie... no cóż! „Kraj baśni jest wszędzie. Wspaniały! Bogaty! Każdy, kto w tym kraju pięknych wzruszeń doznał, i wśród ciemnej nocy baśń dziecinną pozna”.

(H. Januszewska: Pyza na polskich dróżkach — fragm.)

A baśniowi bohaterowie żyją we wspomnieniach, książkach i piosenkach.

(Słychać piosenkę pt. „Podróż w krainę baśni”)

Co w numerze?