Scena 1

Narrator stoi przed domkiem Czerwonego Kapturka.

Narrator:

Za siedmioma górami, za siedmioma lasami, za siedmioma dolinami, za siedmioma rzekami, mieszkała dziewczynka. Pewnego dnia wyszła przed swój mały domek i powiedziała:

Czerwony Kapturek:

Kurczę! Ale ja mam wszędzie daleko!

Narrator (zdziwiony):

Nie to miałaś powiedzieć!

Czerwony Kapturek:

No dobra… (wzdycha) Jestem Czerwony Kapturek, mam czerwoną spódniczkę i czerwony kapturek, dlatego nazywam się Czerwony Kapturek i… (wzdycha) zakochałam się…

Narrator (zdziwiony):

Co?!

Czerwony Kapturek:

Zakochałam się… (wzdycha)

Narrator: Nie… to nie tak miało być, to nie o to chodzi. Miałaś iść do Babci z lekarstwami i pysznym jedzonkiem w koszyczku.

Czerwony Kapturek (oburzona):

A tobie co do tego? Kim ty niby jesteś?!

Narrator:

Jestem Narratorem i opowiadam tę historię.

Czerwony Kapturek:

Ha, no to masz pecha! Bo ja się zakochałam i idę poszukać mojego księcia!

Narrator:

Nie zgadzam się!

Czerwony Kapturek (lekceważąco):

Phi!

Narrator:

A tak w ogóle, to w kim ty się zakochałaś?

Czerwony Kapturek:

W księciu!

Narrator:

Ale co to za książę? Jak wygląda?

Czerwony Kapturek:

Właściwie to nie wiem, bo ja go poznałam na czacie, ale to supergościu i … (wzdycha) zakochałam się… No i idę go odnaleźć.

Narrator:

Gdzie go poznałaś?

Czerwony Kapturek:

Przez internet, no wiesz…

Narrator (błagalnie):

Ahaaa…To może po drodze wdepniesz jednak do Babci, co?

Czerwony Kapturek:

Dobra, niech stracę. W sumie idę w tamtym kierunku.

Narrator:

I ruszyła Czerwony Kapturek przez siedem gór i siedem dolin, i siedem rzek, i siedem… Kurczę, ona faktycznie ma wszędzie daleko! Gdy w końcu doszła do siódmego lasu, zza drzewa wyskoczyła nagle Żaba.

Scena 2

Czerwony Kapturek (wystraszyła się wyskakującej Żaby):

Aaa!

Żaba (wystraszyła się wyskakującego Kapturka):

Aaa!

Czerwony Kapturek:

O rety! Żaba, na śmierć mnie przestraszyłaś.

Żaba:

Nie jestem żaba!

Czerwony Kapturek:

Ha, ha, ha! (Pokazuje palcem na Żabę): Jasne…

Żaba:

Jestem pięknym królewiczem!

Czerwony Kapturek:

Tak, tak… A świstak siedzi i zawija to w te sreberka…

Żaba:

Kiedy ja naprawdę jestem książę, tylko że zaczarowany. A pocałunek księżniczki może mnie odmienić. Jesteś może księżniczką?

Czerwony Kapturek:

Właściwie to nie, ale… szukam księcia. A tak w ogóle to przecież możemy spróbować, może nieksiężniczka też pomoże.

Narrator:

I właśnie w chwili, gdy Kapturek już, już, już miał pocałować Żabę, czyli księcia, zza drzew z wielkim krzykiem wypadła…

Scena 3

Krzycząca Księżniczka:

Staaać! (Podbiega do Kapturka i odpycha ją od Żaby). Stać! Protestuję i nie pozwalam! To mój Żaba – książę! Znajdź sobie swojego, wstrętna złodziejko cudzych książąt!

Narrator:

I żeby już nie tracić czasu, Krzycząca Księżniczka szybko pocałowała Żabę.

Księżniczka całuje, a Żaba zamienia się w księcia.

Wszyscy:

Ooo!

Narrator:

Widzisz, tak to się robi, a nie przez internet i potem lata po siódmych górach i dolinach.

Czerwony Kapturek:

Ty nie bądź taki mądry, Narrator! Zresztą ciebie też powinna jakaś księżniczka pocałować, może by czar prysnął.

Narrator:

Jaki czar?

Czerwony Kapturek pokazuje mu język i idzie dalej.

Narrator (do siebie): Niewychowana smarkula! (Do publiczności): I tak Kapturek ruszyła dalej. Wtem natknęła się na Pięknego Księcia.

Scena 4

Czerwony Kapturek:

Cześć, książę!

Piękny Książę:

Cześć!

Czerwony Kapturek:

Jestem Czerwony Kapturek…

Piękny Książę:

A ja jestem Piękny Książę.

Czerwony Kapturek (do siebie):

I jaki skromny… (Do księcia): Miło mi cię poznać, Piękny Książę. Właśnie cię szukałam.

Piękny Książę (zdziwiony):

Mnie? A po co?

Czerwony Kapturek (zawstydzona):

No, bo ja właśnie szukam chłopaka…

Piękny Książę (do siebie):

Nawet ładna… (do Kapturka): I co? Chciałabyś ze mną chodzić?

Czerwony Kapturek:

Nooo!

Piękny Książę:

Tylko widzisz, ja już mam dziewczynę, właśnie do niej idę.

Narrator:

I książę zaczął opowiadać o swojej pięknej dziewczynie, która jest najpiękniejsza na świecie, co bardzo wkurza jej macochę. I kiedy tak sobie rozprawiali, nagle zza drzew wypadło siedmiu krasnoludków z dziewczyną owego księcia, której na imię, nota bene, było Śnieżka.

Scena 5

Krasnoludek 1:

Książę! Książę!

Krasnoludek 2:

Nieszczęście!

Piękny Książę:

Co jest?

Krasnoludek 3 (płacze):

Śnieżka…

Piękny Książę:

Co Śnieżka?

Narrator:

I krasnoludki pokazały księciu martwą Śnieżkę, na co Piękny Książę zaniósł się łzami.

Czerwony Kapturek:

Eee tam. Wielkie mi coś!

Piękny Książę:

Och! Co ja pocznę…

Czerwony Kapturek:

Phi! Wystarczy ją pocałować.

Piękny Książę:

Serio? A skąd wiesz?

Czerwony Kapturek:

Chyba w jakimś filmie widziałam. Poza tym to tak zawsze jest: chcesz odczarować, musisz pocałować. Że też ja nie jestem zaczarowana… (wzdycha) i nikt mnie nie chce pocałować (wzdycha) Na co czekasz? Całuj!

Narrator:

I książę pocałował Śnieżkę, na co ona obudziła się, rozejrzała dookoła i powiedziała… Śnieżka: Och, książę! Uratowałeś mi życie! Teraz możesz się ze mną ożenić, ale…

Narrator:

W tym momencie Śnieżka ujrzała Kapturka.

Śnieżka: O! A to co za jedna?!

Czerwony Kapturek:

Jestem Czerwony Kapturek i wiem, wiem… muszę poszukać sobie swojego księcia, bo ten już jest zajęty. Ja to mam pecha!

Narrator:

I Czerwony Kapturek poszła dalej, a książę i Śnieżka żyli długo i szczęśliwie. Ale mniejsza z tym, bo nie o nich tu chodzi. I tak Czerwony Kapturek wędrowała dalej przez las, który był zresztą zaczarowanym lasem, bo rosły w nim zaczarowane drzewa.

Scena 6

Drzewo 1:

Jesteśmy zaczarowane drzewa

Drzewo 2:

A co my takiego robimy?

Drzewo 3:

Właściwie to nic, tylko gadać umiemy.

Drzewo 1:

I dekorację trzymamy…

Drzewo 2:

Aha!

Narrator:

Wtem zza zaczarowanych drzew wypadł straszny Smok i skoczył prosto na Czerwonego Kapturka…

Scena 7

Smok wyskakuje z krzykiem. Czerwony Kapturek broni się i bije smoka. Smok krzyczy, żeby przestała.

Narrator:

I tu smok pomylił się nieco, bo Czerwony Kapturek nie była wcale tak bezbronna, na jaką wyglądała, i nieźle mu dołożyła. A kiedy już miała zadać śmiertelny cios, zza zaczarowanych drzew wyskoczył Książę.

Książę:

Zostaw! Coś ty, oszalała?! Zabić go chcesz czy co?

Czerwony Kapturek:

A co? To jest Smok, nie? A smoki są złe!

Książę:

Puszczaj, mówię!

Narrator:

I Czerwony Kapturek wypuściła Smoka.

Książę (do Smoka):

Rety, stary! Żyjesz? Nic ci nie jest?

Smok:

Żyję, dzięki, ale już na mnie więcej nie licz. Książę: Złe smoki? Może inne, ale nie ten. To jest zresztą mój Smok.

Czerwony Kapturek:

No to go trzymaj na smyczy! Kaganiec też by się przydał!

Smok:

No bez przesady, jestem cywilizowanym smokiem.

Czerwony Kapturek:

Więc dlaczego mnie napadłeś?

Smok:

Zaraz napadłeś!!

Książę:

Wystraszyć cię tylko trochę chciał, ot co!

Czerwony Kapturek:

Wystraszyć? A to niby po co?

Książę (zakłopotany): Wiesz… taki sposób…

Czerwony Kapturek:

Sposób na co?

Książę:

No… na podrywanie…

Smok:

Ja niby napadam, on niby ratuje, księżniczka jest wdzięczna i wszyscy są szczęśliwi.

Czerwony Kapturek:

Więc… więc… chciałeś mnie poderwać? (Szczęśliwa): I jesteś księciem?

Książę: No…

Czerwony Kapturek:

Ekstra! No to zacznijmy jeszcze raz. Smoku! Napadaj!

Narrator:

Gdy smok zastanawiał się, co ma zrobić w takiej sytuacji, zza zaczarowanego drzewa wyskoczyła nagle Wiedźma.

Scena 8

Wiedźma:

Ha! Gdzie jest moja księżniczka? Smok chowa się za Księcia.

Smok:

Ja nic nie wiem! Książę: Ja też nie!

Wiedźma:

Oddawać!

Narrator (do Wiedźmy):

Przepraszam, a o co chodzi, bo się pogubiłem?

Wiedźma:

Miałam księżniczkę, uwięziłam ją w wieży, a oni (pokazuje na Smoka i Księcia) najbezczelniej w świecie ją wypuścili! (Do Smoka): Oddawać księżniczkę!

Smok:

A może być Czerwony Kapturek?

Czerwony Kapturek:

Co?

Wiedźma (przygląda się Kapturkowi):

W zasadzie może być…

Książę: No to jest twoja i jesteśmy kwita! Cześć!

Narrator:

I Książę wskoczył na Smoka i jak najszybciej odlecieli.

Scena 9

Czerwony Kapturek:

Chyba nie mówiłaś poważnie, co?

Wiedźma:

Bardzo poważnie. No już, zbieraj się, Kapturek, idziemy do wieży!

Narrator:

I kiedy Czerwony Kapturek myślała z przerażeniem, co zrobić, zza zaczarowanych drzew wyskoczył nagle…

Drzewo 1: Czy ja mógłbym prosić, żeby tak zza mnie nie wyskakiwano? Ja się przez to nerwicy nabawię.

Narrator:

Hmm… Postaram się coś z tym zrobić. Więc zza zaczarowanego drzewa powoli wyszedł Wilk.

Wilk: Witaj, Wiedźmo!

Wiedźma:

A, Wilk! Siemanko!

Witają się w jakiś skomplikowany sposób.

Wilk: Coś mi się zdaje, że pomyliłaś z kimś moją znajomą, Czerwonego Kapturka.

Wiedźma:

Więc to jakaś twoja znajoma? A to sorry. (Głaszcze Czerwonego Kapturka; udaje, że czyści jej bluzkę).

Wilk: Nie ma sprawy.

Wiedźma: No to lecę, a jak dorwę tego Smoka z tym niewydarzonym Księciem, to…

Narrator: I tak Wiedźma odleciała, a Czerwony Kapturek została sama z Wilkiem. Uff! Nareszcie jesteśmy we właściwej bajce!

Scena 10

Wilk:

No, cześć Kapturek.

Czerwony Kapturek:

No, cześć, Wilk, i dzięki za pomoc, już myślałam, że mi się nie uda…

Wilk:

Eee… nie ma sprawy. A tak w ogóle to gdzie idziesz?

Czerwony Kapturek:

Szukam księcia, a przy okazji do Babci. Wilk: Aaa… do Babci… A gdzie Babcia mieszka?

Czerwony Kapturek:

Nie no… Wilk… dzięki za uratowanie, ale nigdy ci nie powiem, że Babcia mieszka za lasem i za rzeczką w prawo aż do pagórka, chatka numer 5.

Wilk:

Szkoda… No dobra. Jak nie to nie. Ale wiesz, ja już polecę.

Narrator:

I wilk poleciał, a ja się poważnie zastanawiam, czy Czerwony Kapturek nie jest blondynką…

Scena 11

Narrator:

Kapturek, pokaż no włoski pod tym kapturkiem!

Czerwony Kapturek:

A po co?

Narrator:

Są blond, prawda?

Czerwony Kapturek:

Nie, brązowe, a co?

Narrator:

Ale farbowane…

Czerwony Kapturek:

Nie! O co ci chodzi, Narrator?

Narrator (do siebie):

A dałbym sobie rękę uciąć, że blondynka… (Do Kapturka): A kto wygadał Wilkowi adres Babci?! (Do publiczności): I Kapturek dopiero wtedy uświadomiła sobie, że wrobiła Babcię…

Czerwony Kapturek:

O rety! I co teraz?

Narrator:

Ja bym radził się pospieszyć, ale… ty rób co chcesz… I tak mnie przecież nie słuchasz…

Czerwony Kapturek:

Ech, Narrator! Żadnego z ciebie pożytku!

Narrator:

Żadnego? To mogę sobie iść. A mogłem ci się przydać, bo (odchodzi) mam telefon komórkowy…

Czerwony Kapturek:

Stój! Dawaj ten telefon!

Narrator:

I Czerwony Kapturek zadzwoniła do Babci.

Scena 12

Babcia:

Halo!

Czerwony Kapturek:

Babcia?

Babcia:

Ooo, Kapturek! Witaj, wnuczko, jak miło że dzwonisz, dawno cię nie słyszałam.

Czerwony Kapturek (przerywa Babci):

Babciu, Babciu! Słuchaj… (przerywa się połączenie) Co jest?!

Babcia (do siebie):

O… bateria się wyładowała.

Narrator:

I tym sposobem Czerwony Kapturek nie zdążyła ostrzec Babci przed Wilkiem. (Do Kapturka): No to teraz radziłbym gnać na złamanie karku! Hi, hi, hi! (Do publiczności): I Kapturek pognała na złamanie karku, by ostrzec Babcię, że ją wrobiła. Gdy Kapturek tak gnała, Wilk zdążył już dojść do chatki Babci…

Scena 13

Wilk:

Hi, hi, hi! Podejdę Babcię, że ani się spostrzeże. Zresztą nie muszę się nawet starać, bo Babcia od dawna jest głucha jak pień.

Narrator:

I kiedy Wilk pewny, że Babcia jest głucha, szedł sobie spokojnie do jej chatki, zza zaczarowanych drzew wyskoczyła, przepraszam, wyszła nagle Babcia.

Babcia:

Co jest, Wilk? Wilk: Babcia! Na śmierć mnie przestraszyłaś!

Babcia:

Myślałeś, że jestem głucha jak pień i nie usłyszę, jak się zbliżasz… Ha! Nic z tego. Mam nowy aparat słuchowy.

Wilk:

No trudno. Przyłapałaś mnie, Babcia. Ale to i tak nic ci nie da, bo ja po prostu mam ochotę cię zjeść!

Narrator:

I Wilk otworzył pysk, by połknąć Babcię, gdy nagle pojawiła się…

Scena 14

Pszczółka:

A może cheerios?

Wilk:

Hę? Przecież nikt nie może się oprzeć miodowym kółeczkom cheerios. Czemu zawsze mi się to zdarza? No, dobra. Dawaj te cheerios!

Narrator:

I właśnie w tej chwili zza zaczarowanych drzew wyskoczyła…

Drzewo 2:

Hmmm, hmmm!

Narrator:

…wyszła Czerwony Kapturek.

Scena 15

Czerwony Kapturek:

Babcia, uciekaj!

Babcia:

Ależ Kapturku, wszystko pod kontrolą!

Czerwony Kapturek (patrzy na Wilka wcinającego cheerios):

Aaaa, cheerios. No tak, Babcia, ty to masz głowę!

Babcia:

Właściwie to nie ja (wskazuje Pszczółkę).

Czerwony Kapturek:

No to skoro Babcia jest cała, to ja zostawiam koszyczek i lecę dalej.

Narrator:

Gdzie znowu?

Czerwony Kapturek:

No jak to? Księcia szukam, zapomniałeś?

Narrator:

A, faktycznie…

Wilk:

Kapturek…

Czerwony Kapturek:

Nooo?

Wilk:

Bo ja muszę ci się do czegoś przyznać… To ja na tym czacie tam z tobą klikałem…

Czerwony Kapturek:

Ty?! Wilk: Nooo… Chciałem się dobrać do Babci i wiesz…

Czerwony Kapturek:

Ty?! A fuj!

Scena 16

Narrator:

Nie martw się, Kapturek.

Czerwony Kapturek:

To niesprawiedliwe! Przeszłam siedem gór i siedem rzek, siedem dolin, siedem lasów, siedem… Kurczę, muszę się przeprowadzić gdzieś bliżej! Więc po to przeszłam te wszystkie miejsca, żeby się dowiedzieć, że książę, że Wilk… O, ja nieszczęsna!

Narrator:

Kapturek…

Czerwony Kapturek (płacze):

Co?

Narrator:

Bo ja mam taką sprawę.

Czerwony Kapturek:

Co?

Narrator:

Tak mi trochę głupio przy wszystkich mówić…

Czerwony Kapturek:

Nie wygłupiaj się, Narrator, gadaj!

Narrator:

To ja ci powiem na ucho!

Czerwony Kapturek:

Dobra.

Narrator mówi Kapturkowi na ucho, Kapturek przestaje płakać, patrzy na Narratora.

Czerwony Kapturek:

Serio?

Narrator kiwa głową.

Czerwony Kapturek:

Hmmm… dobra…

Czerwony Kapturek całuje Narratora, a Narrator zmienia się w księcia.

Czerwony Kapturek:

Super!

Narrator:

O mamo! To działa! Faktycznie! Dzięki, Kapturek. A teraz: czy zostaniesz moją żoną?

Czerwony Kapturek (zawstydzona):

Nooo…

Narrator:

I tak żyliśmy długo i szczęśliwie.

Wilk:

Chwila! A morał?

Czerwony Kapturek:

Morał? Niech będzie. A morał tej bajki brzmi…

Wszyscy:

Uważaj, bracie, jak umawiasz się na czacie!

Co w numerze?