Na scenie widać stół prezydialny przeznaczony dla sądu, który za chwilę wejdzie. Z prawej strony umiejscowione są ławy dla świadków, a po prawej, w widocznym miejscu położona jest książka – główna oskarżona. Na początku refleksyjna, dość poważna muzyka. Wchodzą Sędzia, Obrońca i Oskarżyciel.

Sędzia:

Proszę wstać, sąd idzie! Zebraliśmy się po to, aby osądzić książkę i zastanowić się nad jej użytecznością. Wpłynęło bowiem w ostatnim czasie mnóstwo oskarżeń pod jej adresem. Wysłuchamy Oskarżyciela, świadków i Obrońcy. Później podejmiemy rzetelną decyzję i wydamy sprawiedliwy wyrok. Oddaję głos Oskarżycielowi.

Oskarżyciel:

Wysoki sądzie! W majestacie prawa

oskarżam książkę o to, że nie spełnia żadnej roli w czasach, w których żyjemy. Zarzucam jej następujące czyny: po pierwsze – często jest za obszerna i opasła, co odstrasza nawet najbardziej wytrwałego czytelnika.

W tym momencie na scenę wbiega Mól w za dużych okularach, ze skrzydłami zrobionymi z drutu i rajstop. Przeraźliwie krzyczy, przerywając wywód Oskarżyciela.

Mól I:

To prawda, proszę sądu! Nie dalej jak wczoraj mój znakomity dziadek Bonifacy Mól-Molski herbu Ukruszony Ząb zmarł śmiercią tragiczną przygnieciony opasłym tomiskiem Dzieł Marksa i Engelsa. On chciał tylko skonsumować kilka kartek…

(Wyciąga z kieszeni ogromną chusteczkę do nosa i chlipie, powoli schodząc ze sceny).

Oskarżyciel:

Po drugie – książki są nosicielkami różnego rodzaju zarazków, roztoczy i bakterii. Proszę kolejnego świadka.

Mól II (kaszle, kicha i krztusi się):

To skandal, wysoki sądzie! Ja to zgłoszę do Towarzystwa Ochrony Zwierząt oraz do Petersburga! Wczoraj spróbowałem strony 154 z Potopu niejakiego Sienkiewicza i uległem zatruciu pokarmowemu oraz dostałem wysypki!

Oskarżyciel:

To nie wszystko, wysoki sądzie. Czytanie zajmuje mnóstwo czasu, a kto ma go dzisiaj w nadmiarze? Ponadto jest to spory wysiłek, a komu się dzisiaj chce? Nie wspomnę już o tym, że książka jest szara, bezbarwna i nudna, a obecny świat poszukuje mocnych wrażeń i kolorów.

Sędzia:

Poproszę teraz Obrońcę oskarżonej.

Obrońca:

Wysoki sądzie, zebrani świadkowie, droga publiczności! Wszyscy tutaj powinniśmy spojrzeć na wiek oskarżonej – to sędziwa pani, bo ma już tysiące lat. To prawda, po drodze często zmieniała postać, bo była glinianą tabliczką, zwojem papirusu czy pergaminem, lecz od wieków służy ludziom jako doskonałe źródło wiedzy. Wyprowadziła przecież całe pokolenia z ciemności i poszerzyła ludzkie horyzonty. Odkąd można ją drukować, a więc od XV w., ma do niej dostęp każdy, kto chce. Można ją spotkać w szkole na lekcji, w bibliotece i czytelni, a także w zaciszu domowej biblioteczki.

Sędzia (zauważa zniecierpliwienie Oskarżyciela):

Oddaję głos Oskarżycielowi pozwanej.

Oskarżyciel:

To prawda, że jest stara – właśnie dlatego kategorycznie powinna odejść! Dzisiaj nikt nie ma ochoty na czytanie, bo jest film, komputer i DVD! Kto z uczniów chciałby czytać lekturę, skoro można iść do kina? To chyba oczywiste!

Obrońca:

Wysoki sądzie, protestuję! Proszę o wysłuchanie moich świadków.

Sędzia:

Przychylam się do prośby Obrońcy. Proszę wezwać kolejnych świadków w sprawie.

Wchodzi Świadek I, chłopiec z kulami. Podpiera się nimi, utyka. Kłania się książce.

Świadek I (chłopiec z kulami):

Pół roku leżałem przykuty do łóżka po ciężkim wypadku. Płakałem z bólu, bo wcale nie mogłem się ruszać. Gdyby nie książki, te długie miesiące stałyby się piekłem i więzieniem. Dzisiaj nie rozstaję się z książką ani na krok, bo to moja najlepsza przyjaciółka, która nie zostawiła mnie w biedzie.

Wbiega z gracją Świadek II, wyobraźnia. Jest barwnie ubrana, ma we włosach kwiaty i wstążki, nawet motyle. Jej strój musi być barwny i oryginalny.

Świadek II (wyobraźnia):

To ja, wyobraźnia. Maluję w umysłach ludzi cudowne krainy, nieznane lądy. Daję możliwość wymyślania najprzeróżniejszych cudów i istot, o jakich nikomu się nie śniło. To dzięki mnie ludzki rozum pracuje w myśl pomysłu autorów. Pomagam kreślić osobiste obrazy, indywidualne światy. Dla mnie każdy pomysł człowieka jest jedyny i niepowtarzalny. Ostatnio dochodzi jednak do strasznych rzeczy – próbują mnie zniszczyć media, które oferują ludziom gotowy obraz na ekranie. (Odchodzi ze smutkiem).

Świadek III (uczeń):

Niestety, to prawda! Zawsze lubiłem powieści historyczne, ale ostatnio popełniłem błąd – najpierw obejrzałem film, a dopiero potem zacząłem czytać. I co? Klapa! Czytając później, nie umiałem sobie już wyobrazić postaci i przygód. Zabiłem własną wyobraźnię! Pozbawiłem się wielkiej przyjemności! Do dzisiaj tego żałuję i nie powtórzę tej wpadki… Najpierw przeczytam książkę, film będę oglądać potem.

Świadek IV (starsza kobieta):

Drodzy zebrani tutaj państwo! Jesteście jeszcze młodzi i nie macie pojęcia, jaka smutna i samotna jest starość. Nawet nie wiecie, jak długo płyną zimowe wieczory i jesienne popołudnia. Za ścianą mieszkają moi bliscy, ale oni nie mają dla mnie czasu. Moją najlepszą przyjaciółką jest tylko książka, która nie zostawia mnie w samotności, bo kiedy otwieram jej karty, przenoszę się w inny, lepszy świat. Na sercu robi mi się cieplej i nie czuję samotności. Świeci słońce, a ludzie są dobrzy.

Na scenę wbiega nagle Mól I, ale sędzia każe ochronie wyprowadzić nieproszonego świadka. W wyniku zamieszania Mól I jednak zabiera głos.

Mól I:

Proszę wielce szanownego sądu! Ja znów względem książek. Tak sobie myślę, że one jednak powinny być, no bo co my, mole, będziemy jeść?! (Ochroniarz wynosi Mola z sali, a on jeszcze krzyczy): Umrzemy z głodu! Chociaż gazety zostawcie, papier toaletowy! Błagam!

Świadkowie V (zespół hiphopowy, śpiewają hiphopową piosenkę):

Prasa, książka, ruch, no i buch!

Książki czytajcie, książek szukajcie!

Kto nie czyta, ten jest kiep.

No i prasa rzecz konkretna, tyle gazet,

że aż szok!

Kto nie czyta, ten jest cienki Bolek,

Co to kiepsko zna swą rolę!

Bierz pod pachę, do poduszki,

wyłącz telewizor i komputer.

Obraz, dźwięk to nie wszystko –

Książki czytaj, gimnazjalisto!

Świadek VI (profesor, z teczką, w garniturze i okularach):

Wysoki sądzie! Wiedzy profesora nie zapewnił mi komputer, film i płyty. Od najmłodszych lat czytałem i chłonąłem każde słówko, bo wiedziałem, że książki otwierają okno na świat. I tak też się stało: poszedłem w świat, zdobyłem wykształcenie, pomogłem rodzinie, no i dzisiaj mogę powiedzieć, że jestem kimś. Zawsze jednak pamiętam o tym, że wyszedłem ze skromnego domu w małej miejscowości, w której ludzie kochali książki.

Świadek VII (Bartek Erzecik, ubrany na luzie, w szkole słynie z tego, że popełnia mnóstwo błędów ortograficznych):

Siema, ludkowie! To nie ściema, to naprawdę ja, Bartek Erzecik. Na pewno zdziwicie się, że stoi przed wami największy osioł z II d. Ja też chcę zabrać głos na temat czytania, bo chociaż zaczynałem od tytułów w gazetach i od komiksów, to popełniałem coraz mniej błędów. A przecież pamiętacie, że nasza polonistka właśnie przeze mnie zbankrutowała na czerwonych długopisach! Dzisiaj piszę dużo lepiej, bo przeprosiłem się z czytaniem, do czego i was zachęcam. Siema!

Znowu nieoczekiwanie na scenę wkraczają Mole z olbrzymim transparentem: „Książka to wiedzy rzeka dla mola i dla człowieka. Książka na prezydenta!”.

Sędzia:

Sąd nie uda się na naradę, bo wszystko jest jasne. Wyrok zapadnie już za chwilę.

Następuje recytacja dowolnego wiersza chwalącego ksiązki. W tle widać zadowolone miny Sędziego i Obrońcy oraz wściekłość Oskarżyciela.

Sędzia:

Po konsultacjach, wysłuchaniu świadków oraz mów Oskarżyciela i Obrońcy skazujemy książkę na konieczność pozostania z nami, ludźmi. W majestacie prawa stwierdza się wszem i wobec, że nie wyobrażamy sobie bez niej życia, nauki, przyjemności. Jej wartość jest niezaprzeczalna. Wyrok nie podlega apelacji.

Rozlegają się brawa świadków i publiczności, a Mole wkraczają ze swoim transparentem. Ktoś chwyta leżącą dotąd książkę i podnosi ją do góry. W tle płynie wesoła współczesna melodia lub piosenka.

Co w numerze?