Gimnazjaliści z mojej szkoły wzięli udział w akcji „Z książką na walizkach” i przygotowali przedstawienie. Parada czytelnicza odbyła się w Bibliotece pod Atlantami w Wałbrzychu. Zajęliśmy trzecie miejsce, które dało nam wiele radości. Na zakończenie zaśpiewaliśmy piosenkę na melodię Go, go kabaretu Ani Mru Mru.

Scenariusz może być wykorzystany przy obchodach świąt związanych z książką lub biblioteką.

Scena 1

Biblioteka; krząta się po niej bibliotekarka, która trzyma stos książek: W pustyni i w puszczy, Ten obcy, Alicja w Krainie Czarów, Czarnoksiężnik z krainy Oz, Krzyżacy, Harry Potter.

Bibliotekarka:
Ech, tyle pracy w tej bibliotece! Książek masa, trzeba to wszystko katalogować, wycierać z kurzu, aktualizować dane o wypożyczeniach… A te tutaj (wskazuje na trzymane tomy) muszę przestawić na lepszą półkę! I w dodatku sama ze sobą rozmawiam! Dobrze, że już prawie wakacje.
Bibliotekarka staje na krześle, sięga do półki i wtedy książki wypadają jej z rąk; rozlega się tajemnicza muzyka; bibliotekarka schyla się po książki; zza kulis wychodzą postacie (bohaterowie książek, które upuściła bibliotekarka): Nel, Zenek, Drwal, Jagienka, Albus Dumble-dore i Kot.

Bibliotekarka:
Ooo! Co się dzieje? Kim jesteście?!

Drwal:
No kto, jak kto, ale ty akurat nie powinnaś zadawać tego pytania…

Jagienka:
Wejrzyj na księgi przed sobą, poznasz wtedy nasze imiona.

Bibliotekarka (patrzy na upuszczone przez siebie książki):
Zaraz, zaraz! To niemożliwe! Ty (wskazuje na Drwala) wyglądasz jak ten bohater z Czarnoksiężnika z krainy Oz, Drwal! A ty (wskazuje na Jagienkę) niczym Jagienka z Krzyżaków…

Kot (przerywa zniecierpliwiony):
Tak, tak! To jest Albus Dumbledore, tu mała Nel, która niedawno wyleczyła się z malarii, jest też wciąż nie do końca poznany Zenek i oczywiście – ja, Kot z Alicji w Krainie Czarów.

Bibliotekarka:
Och! Jakie to dziwne! Jak tam jest u was w świecie książek? Tak jak u nas?

Albus Dumbledore:
Nie przyszliśmy tutaj na pogaduchy. My będziemy strajkować!

Bibliotekarka:
Strajkować?

Nel (odważnie):
A jakże! Będziemy strajkować! (Kaszle).

Zenek:
Ale nie będziemy chyba rozmawiać tak niefajnie ugoszczeni, co nie?

Kot:
Ty, obcy, zachowuj się! Do dam należy z szacunkiem.

Drwal:
Madame, czy zechce pani przyjąć nas w swoje progi?

Bibliotekarka:
Jasne! Zapraszam na zaplecze, na herbatkę, tam ustalimy szczegóły waszego strajku.

Wszyscy wychodzą na zaplecze.

Scena 2

Zaplecze biblioteki; na środku stół, przy którym siedzą wszyscy bohaterowie; przy końcu stołu siedzi bibliotekarka; mają przed sobą iliżanki; w kącie pomieszczenia telewizor.

Bibliotekarka:
Teraz czekam na wyjaśnienia: dlaczego wyszliście z książek i chcecie strajkować?

Nel:
No bo… (Zaczyna kaszleć i przerywa wypowiedź).

Jagienka:
Panienka chorowita, mówić nie może, to może ja dokończę jej mowę. Bo nam niemiłe są te komputry!

Albus Dumbledore:
Pani Jagienko, nie komputry, a komputery. To nie kwestia tego, że my nie lubimy komputerów…

Drwal:
Hejże ho, najlepiej to je wszystkie rozrąbać!

Kot:
Ależ Drwalu! Proszę cię! Pani… eee…?

Bibliotekarka:
Mówcie mi Bi – jak bibliotekarka.

Kot:
… więc pani bibliotekarko – to nie o to chodzi. Po prostu boimy się…

Zenek:
… że w czasach komputerów przegrywamy z nimi na starcie. Że młodzież wcale nie będzie chciała czytać książek…

Nel:
Więc po co mamy się męczyć i przeskakiwać po kartach książek? (Kaszle).

Bibliotekarka:
Jak dzieci, jak dzieci… Komuś jeszcze herbatki?

Nel:
Ja akurat jestem dzieckiem.

Zenek:
I miałaś dżumę.

Nel:
Ej, malarię, nieznośny chłopaku!

Albus Dumbledore:
A ja poproszę tej herbatki. Wyborna!

Bibliotekarka:
No i jaki macie plan? Chcecie zamieszkać w świecie czytelników?

Zenek:
Hmm… tego chyba nie przewidzieliśmy. Ale co nam pozostało? Nie wierzę, że mamy jakieś szanse z internetem.

Bibliotekarka:
A to, że istnieje ta biblioteka, nie jest najlepszym powodem, by nie strajkować?

Drwal:
Hejże ho, nie możemy w trakcie działania odpuścić sobie! Musimy strajkować, to wymusimy na ludziach, by czytali książki.

Bibliotekarka:
W ten sposób niczego nie osiągniecie. Miłości do książek nie da się nikomu wtłoczyć na siłę. Człowiek musi sam ją poczuć.

Jagienka:
Prawdę rzeczesz! A te okropne urządzenia to powinniśmy wszystkie zniszczyć i do diaska odesłać!

Bibliotekarka:
Ech, nie do końca o to mi chodziło…

Kot:
To o co? Myślisz, że mamy jakieś szanse w porównaniu z komputerami?

Bibliotekarka:
Jasne. Poza tym nie rozumiem, dlaczego uważacie komputer za wroga. One jeszcze bardziej rozpowszechniły książki! Są księgarnie internetowe – można w nich kupić wiele książek niedostępnych w bibliotekach czy sklepach w okolicy. Poza tym istnieją także e-booki, czyli książki w wydaniu komputerowym.

Albus Dumbledore:
Co? Niemożliwe! Książka to kartki i okładka!

Bibliotekarka:
Niekoniecznie… Książka to treść. Książka to zdania, słowa, litery… Książka to wy – bohaterowie, dzięki którym chce się czytać. Książka to wyprawa wyobraźni w najodleglejsze miejsca…

Drwal:
Hejże ho, ale przecież jest jeszcze telewizja! Przez nią nie trzeba używać wyobraźni, te piękne miejsca ma się podane jak na talerzu… Ona na pewno odciąga ludzi od książek!

Bibliotekarka:
Drwalu, nic nie zastąpi książki. Te kolorowe obrazki nigdy nie mogą równać się z przyjemnością czytania. Poza tym nie spisujmy telewizji na straty…

Jagienka:
Mój Boże, a czymże jest ta telewizornia?

Zenek:
Pani Jagienko, to nie pani epoka. To takie pudło, w którym występują ludzie. (Pokazuje telewizor i włącza go).

Jagienka:
Jakże oni się tam mieszczą!? (Podbiega do telewizora): Halo, halo! Proszę się odezwać!

Drwal:
Hejże ho! Giń, maszkaro! („Rozrąbuje” siekierką telewizor).

Jagienka:
Widziałam tam ludzisków! To z pewnością złe duchy!

Albus Dumbledore:
Spokojnie, pani Jagienko, spokojnie. No więc, jak niby telewizja pomaga książce?

Bibliotekarka:
Jest wiele programów, które przedstawiają nowości wydawnicze – taka interpretacja i reklama w jednym. Wiele ludzi, oglądając takie programy, sięga po omówione książki…

Kot:
Nie chcę pani przerywać, ale chyba po bibliotece ktoś się kręci.

Bibliotekarka:
Och! Faktycznie coś słyszę. Idę sprawdzić, a wy tymczasem się częstujcie. (Podsuwa gościom talerzyk z ciastkami).

Scena 3

Biblioteka; chodzi po niej dziewczyna z plecakiem, w okularach, w spódniczce, taka grzeczna uczennica.

Dziewczyna:
Hej, nikogo tu nie ma? Halo! Muszę wypożyczyć kilka książek dla siebie i siostry, na wakacje… Nie wyobrażam sobie wakacji bez dobrej książki.

Bibliotekarka (wychodząc z zaplecza):
Tak? Słucham? (Siada za biurkiem).

Dziewczyna:
Potrzebuję kilku książek… Harry Potter i komnata tajemnic…

Bibliotekarka:
Nie ma.

Dziewczyna:
O, szkoda. Pewnie wypożyczona. Ten obcy, to fajna książka.

Bibliotekarka:
Nie ma.

Dziewczyna:
Tego też nie ma? To dla siostry Czarnoksiężnika z krainy Oz…

Bibliotekarka:
Nie ma.

Dziewczyna:
Ojej… A W pustyni i w puszczy?

Bibliotekarka (coraz bardziej zakłopotana):
Nie ma…

Dziewczyna:
Alicja w Krainie Czarów?

Bibliotekarka:
Nie ma…

Dziewczyna:
Ale Krzyżacy są na pewno! Kto by to wypożyczał, jeśli nie do szkoły!

Bibliotekarka:
Nie ma, nie ma. Nie ma!

Dziewczyna:
To co się stało z tymi książkami? Wyparowały, znikły, coś je zjadło?

Bibliotekarka:
Hmmm… Jakby ci to powiedzieć… powyłaziły postacie.

Dziewczyna:
Myślę, że pani źle się czuje. Może zażyła pani jakieś szkodliwe substancje?

Bibliotekarka:
Sama zobacz (wychodzi zza biurka, bierze dziewczynę za rękę i prowadzi ją na zaplecze).

Scena 4

Zaplecze; wchodzi bibliotekarka z dziewczyną; bohaterowie piją herbatę.

Bibliotekarka:
Oto i oni.

Dziewczyna:
Ojejku! Faktycznie, Albus, Jagienka!

Kot:
Witam, rączki całuję!

Albus Dumbledore:
Co panienkę do nas sprowadza?

Dziewczyna:
Ale co wy wszyscy tu robicie?

Zenek:
Widzisz, mała, strajkujemy!

Drwal:
Hejże ho!

Jagienka:
Wszak nikt nas nie czyta!

Dziewczyna:
Jak to?! A ja, moje rodzeństwo, moi przyjaciele, moja szkoła? Czy to znaczy, że my się nie liczymy?

Kot:
To czytacie…?

Dziewczyna:
Wiadomo! Jak możecie być tacy egoistyczni?!

Albus Dumbledore:
Chyba musimy przeprosić…

Nel:
Myliliśmy się. Pomimo komputerów i telewizorni… (Kaszle).

Zenek:
… książki są, były i będą czytane!

Jagienka:
Kiej tak, to wracamy?

Kot:
Na to wychodzi. W końcu ta dziewczyna musi mieć co czytać. Do widzenia!

Tajemnicza muzyka, bohaterowie znikają.

Dziewczyna:
Mogę wypożyczyć te książki?

Bibliotekarka:
Pewnie! Jak by wyglądał świat, gdyby nie było książek? Chodź, wypożyczę Ci je.

Co w numerze?