Prolog

Na scenę wychodzi dwóch ubranych galowo uczniów z ponurymi minami.

Pierwsza osoba prologu (czyta ponurym tonem, beznamiętnie):
Szanowni państwo! Witamy serdecznie na akademii z okazji Dnia Edukacji Narodowej. Dzień ten na ogół świętujemy, organizując zamiast normalnych zajęć dydaktycznych spotkania w niezobowiązującej formie. My, uczniowie klasy …, postanowiliśmy zerwać z tym fatalnym zwyczajem, przez który tracimy jeden, jakże cenny dzień z naszej edukacji. Wiemy, jak ważne jest dzisiaj wykształcenie. Dzień bez lekcji to dzień bezpowrotnie stracony. Zaproponowany przez pana … (nazwisko opiekuna) program rozrywkowy uznaliśmy za niedopuszczalny i robiący mętną wodę z naszych młodych mózgów. Dlatego postanowiliśmy świętować przez pracę. Za chwilę będziecie uczestnikami lekcji historii kultury. Bardzo prosimy koleżanki i kolegów o uwagę oraz prowadzenie szczegółowych notatek, gdyż na naszą wyraźną prośbę nauczyciele zostali zobowiązani przez dyrekcję do odpytania was z dzisiejszej lekcji, a może nawet zrobienia sprawdzianów. Życzymy powodzenia. I pamiętajcie: czego Jaś się nie nauczy, tego Józef nie będzie umiał, czy jakoś tak.

Scena I – Prehistoria

Plansza z napisem: „Bardzo, bardzo dawno temu. Zespół szkół jaskiniowych im. Walki o ogień”.

Muzyka:
The Flinstones theme. Nauczyciel i czworo dzieci – jaskiniowcy wychodzą zza prawej kulisy. Z długimi kudłami, w skórach, podrygują jak małpoludy. W rękach maczugi z plastikowych butelek. Tło stanowią nagrane na płycie odgłosy wydawane przez małpy. Nauczyciel wali dwoma maczugami o ziemię, siada na głazie, uczniowie przykucają na ziemi. Nauczyciel sprawdza obecność, dzieci się iskają, szarpią, kręcą, opornie uczestnicząc w lekcji. Wszystko obywa się bez słów. Nauczyciel demonstruje na sobie, jak się wali maczugą – uderza się w głowę i osuwa z siedzenia. Jeden z uczniów (Jaskiniowiec I) zostaje wybrany na ofiarę, wbrew oporom i próbom ucieczki, i na nim Nauczyciel pokazuje prawidłowe walenie maczugą po głowie. Jaskiniowiec II uderza za lekko, więc Nauczyciel poprawia mocniej, Jaskiniowiec II bije więc mocniej, Jaskiniowiec III nie może trafić, więc próbuje ponownie. Najmniejszy Jaskiniowiec z malutką maczugą nie może dosięgnąć, musi stanąć na podwyższeniu. Najlepiej bijący Najmniejszy Jaskiniowiec dostaje w nagrodę kość, z którą ukrywa się w kącie i, broniąc jej przed innymi, próbuje „ogryzać”. W tym momencie wchodzą Troglodytka I i Troglodytka II.

Troglodytka I:
Mamuty! Chłopaki, na przełęczy pokazało się stado mamutów!

Troglodytka II:
No ruchy, ruchy, bo na obiad znowu będą korzonki w sosie własnym!

Nauczyciel i uczniowie wybiegają podekscytowani, a Troglodytki toczą rozmowę.

Troglodytka I:
Ech, ci tradycjonaliści. Nasze babki dobre trzy pokolenia temu wynalazły mowę, a oni dalej nie chcą się posługiwać tym wynalazkiem.

Troglodytka II:
A odkąd jeszcze szamani uchwalili, że to głos demonów, już w ogóle nie można namówić mężczyzn, by się odezwali. Zobaczysz, ten wynalazek się nie przyjmie!

Troglodytka I:
A ja myślę, że oni w końcu też się do niego przekonają, ale nawet za tysiąc pokoleń to my będziemy chętniej z niego korzystać!

Wychodzą. Scena farsowa – zza kulis wybiega Mamut w czymś włochatym, za nim myśliwi, krzycząc i wymachując maczugami; znikają za kulisami, za chwilę przebiegają w odwrotnej kolejności. Potem Mamut może wyjechać np. na rowerku, zależnie od inwencji uczestników sceny. W tle oberek z Benny’ego Hilla.

Scena II – Starożytny Egipt

Plansza z napisem: „Starożytny Egipt. Gdzieś na piasku”.

W rytm i w stylu piosenki Walk like an Egyptian zespołu The Bangles na scenę wchodzi kilka postaci – Nauczycielka i kilkoro uczniów.

Nauczycielka:
No już, uciszcie się, dzieci. Nie można się tak zachowywać. Hator – nie rozrabiaj, bo cię zamknę w sarkofagu z mumią dziadka! A gdzie jest moje siedzenie? Znowu ktoś mi schował? Przyznajcie się, łobuzy, kto to zrobił? Set, to znowu ty?

Set:
To pewnie Sfinks, profesorko.

Nauczycielka:
Ja wam dam Sfinksa! Proszę natychmiast oddać, bo…

Uczniowie wnoszą siedzenie – piramidkę. Nauczycielka patrzy sceptycznie i w końcu rezygnuje z siadania.

Nauczycielka:
A teraz sprawdzę obecność (wywoływani uczniowie odpowiadają: „Jestem!”). Hator! Pen! Set! Ramzes! (Cisza, powtarza głośniej): Ramzes!

Hator:
Psze pani, Ramzes poszedł na wagary. Powiedział, że jest zbyt ładna pogoda, żeby się męczyć w szkole, i że idzie się wykąpać w Nilu.

Nauczycielka:
Już ja mu dam wagary, jak wróci.

Pen:
Nie sądzę. Jak tutaj szedłem, widziałem krokodyla, który przeżuwał jego przepaskę biodrową.

Nauczycielka:
No i o kolejnego ucznia mniej. Ten niż demograficzny nas kiedyś załatwi. Ale dość narzekań, bierzmy się do nauki. Otwórzcie papirusy na kolumnie sześćdziesiątej trzeciej.

Uczniowie wyciągają z pudła papirusy i rozwijają je.

Nauczycielka (do uczennicy):
Powiedz: gdzie leży Grecja?

Hator (pokazuje na papirusie):
Tutaj, psze pani.

Nauczycielka:
Hator, ty oślico. Prędzej Morze Czerwone się rozstąpi, niż ty się czegoś nauczysz. A przecież w przyszłej dekadzie jedziemy tam na wycieczkę.

Set:
No właśnie, pani profesor, jak my tam będziemy rozmawiać z ludźmi?

Nauczycielka:
Drogie dzieci, Grecy to bardzo prymitywny naród, nigdy nie wymyślili ani nie wymyślą żadnej religii, filozofii ani literatury. Ich język też jest prosty – wystarczy do naszych słów dodawać końcówkę -is. Musicie też na czas wycieczki przyjąć greckie imiona: ty, Hator, będziesz Hatoris, ty, Set, będziesz Setis, a ty Pen, będziesz…

Pen (gwałtownie):
O nie, w takim razie ja nigdzie nie jadę! W życiu!

Wzburzony Pen wybiega, za nim, mocno gestykulując, wszyscy pozostali, w rytm piosenki Walk like an Egyptian.

Scena III – Średniowiecze

Plansza z napisem: „Szatan w klasztorze, czyli sen średniowiecznego bakałarza”.

Na scenie dwa dwuosobowe pulpity dla uczniów, pulpit dla Bakałarza i krzesło dla Aniołka. Bicie dzwonów. Wchodzi Bakałarz ubrany na czarno, rozgląda się, poprawia księgi, siada za pulpitem, czeka, ziewa, wyciąga z torby poduszkę, kładzie na pulpicie, zasypia. Rozlegają się pierwsze takty utworu Mea Culpa Enigmy. Wchodzą Uczniowie w habitach z kapturami nasuniętymi głęboko na oczy, popędzani przez Aniołka. Ustawiają się rzędem tyłem do widowni i „śpiewają”. Potem siadają przy pulpitach i zaczynają pracowicie przepisywać. Aniołek motywuje ich do lepszej pracy. Po chwili na scenę wkracza Diablica. Kusi i zwodzi, namawiając do złego, przeszkadza w pracy, drażni Aniołka, który zirytowany wychodzi za kulisy, wraca z ognistym mieczem i wypędza Diablicę. Uczniowie znowu pogrążają się w pilnej pracy. Gdy Diablica wraca, Aniołek jest już bezradny – Uczniowie wychodzą za Diablicą, lekceważąc go. Po chwili Bakałarz budzi się, przeciera oczy i wychodzi.

Scena IV – Romantyzm

Plansza z napisem: „Szkoła Wieszczów”.

Klasa ze stolikiem i ławkami, czworo uczniów: Słowacki – malec w białej koszuli z wykładanym kołnierzykiem, grzywka i mały wąsik. Mickiewicz – z lwią grzywą, typ trochę niechlujny, ale męski, ciemne okulary, ciemny ubiór, skórzana motocyklowa kurtka. Puttkamer – rumiany grubas, monstrualnie otyły, nieustannie napychający gębę czipsami i innymi tuczącymi przysmakami. Wereszczakówna – ot, takie sobie pensjonarskie dziewczę z warkoczami. Nauczyciel – jak to nauczyciel, w okularach, ubrany starannie, z notesem i mapami pod pachą. Muzyka: Cwał Walkirii Wagnera.

Uczniowie rozbrykani, Wereszczakówna w pierwszej ławce rozmawia z Mickiewiczem, Słowacki czai się za nimi i podsłuchuje, Puttkamer niewzruszony siedzi w drugiej ławce i żre.

Nauczyciel (wali notesem w pulpit):
Cisza! Powiedziałem: cisza! Sprawdzam obecność! Mickiewicz! Mickiewicz!

Mickiewicz:
Obecny.

Słowacki:
Panie profesorze, panie profesorze, a Wereszczakówna pisze do Mickiewicza świńskie liściki!

Wereszczakówna wywala w jego stronę jęzor.

Mickieiwcz (dając Słowackiemu kuksańca, cedzi):
Kapuś!

Nauczyciel:
Pokaż to! (Czyta): „Kochany Adasiu, tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga!”. Oj, Wereszczakówna, wstydź się! Zresztą co ty widzisz w tym Adamie – nic tylko Mickiewicz i Mickiewicz.

Wereszczakówna (rozmarzonym tonem):
Bo on jest, psze pana, taki romantyyyczny!

Nauczyciel (także się rozmarza):
Tak, wieeeeem. (Wzdycha; po chwili ostrym tonem): Nie umiesz się zachować, to idź, Wereszczakówna, za Puttkamera!

Wereszczakówna siada w ławce za Puttkamerem i wchodzi z nim w pełną komitywę.

Nauczyciel:
A ty, Mickiewicz, co tam gryzmolisz? Pokaż! (Czyta): „Dzieckiem w kołodce…”

Mickiewicz:
Kolebce, psorze!

Nauczyciel:
A tak, słusznie – w kolebce. (Czyta dalej): „… kto łeb urwał wydrze…”.

Mickiewicz:
Hydrze, hydrze, a nie wydrze!

Nauczyciel:
Co ty mi tu jakieś bzdury, Mickiewicz, pokazujesz? Poeta, tylko głowa nie ta, he he he. Ucz się lepiej rolnictwa, bo z czego żyć będziesz? Intelektualistą to ty nie zostaniesz! O, a tu co znowu napisał? (Czyta): „Patrz na dół, kędy wieczna mgła zacienia obszar gnuśności zalany odmętem”. Kędy? Kędy? Kto cię Mickiewicz polskiego uczył?

Mickiewicz:
Pan, proszę profesora!

Nauczyciel:
Aaa, no tak, tak, dobrze, przejdźmy wreszcie do lekcji. Julek, a ty czemu siedzisz taki smętny?
Słowacki:
Bo smutno mi… Boże!

Mickiewicz (złośliwie):
Beksa, beksa!

Słowacki:
Ty lepiej się weź do nauki, bo całkiem zejdziesz na dziady. Ty… ty… ty… sonecie krymski!

Mickiewicz:
No, a ty niby kim zostaniesz, jak dorośniesz?

Słowacki:
Ja będę wielkim poetą i zostanę pochowany na Wawelu!

Mickiewicz:
No jasne! Po moim trupie! (z naciskiem na „moim”).

Nauczyciel:
Nie kłóćcie się, dzieci. Zaraz, zaraz, a co ty tam, Mickiewicz, trzymasz w torbie?

Mickiewicz:
Ja? Tylko książki, panie psorze!

Nauczyciel wyciąga z torby Mickiewicza butelkę po wódce „Pan Tadeusz”.

Nauczyciel:
A to co? „Pan Tadeusz”! I chcesz mi wmówić, że to książka, tak? A kto ją niby napisał? Wileńska gorzelnia?

Nauczyciel wali Mickiewicza po głowie książką i wypędza z klasy, wszyscy wychodzą, Wereszczakówna z Puttkamerem trzymają się za rączki. Cwał Walkirii Wagnera.

Scena V – Star Wars

Plansza z napisem: „Rok 2136. Gdzieś w odległej galaktyce”.

Marsz z filmu Star Wars (The Imperial March – Darth Vader’s Theme). Na scenę wchodzi (a najlepiej wjeżdża) Darth Vader (kostium zrobiony z maski gazowej z pochłaniaczem, wojskowego hełmu w czarnym kolorze i długiej czarnej peleryny) w asyście dwóch Szturmowców. Zasiadają przy stole konferencyjnym zasłanym czarnym suknem. Muzyka milknie, z głośników słychać charakterystyczny oddech Vadera przechodzący w rzężenie. Dusi się. Szturmowcy rzucają się ku niemu i zdzierają maskę z twarzy.

Darth Vader (wściekły, wrzeszczy):
Kto mi zatkał pochłaniacz? Przecież o mało się nie udusiłem!

Szturmowiec I:
To rebelianci, wasza pomroczność!

Darth Vader:
Rebelianci, ciągle ci rebelianci! Trzeba wreszcie zrobić z nimi porządek. Kapitanie, jak postępuje budowa Gwiazdy Śmierci?

Szturmowiec I:
Niestety, wasza okrutność – firma, która wygrała przetarg na zbudowanie Gwiazdy Śmierci, nie skończyła jeszcze budować autostrady A1.

Darth Vader:
Nie ma rady, musimy znaleźć jakiś inny sposób, żeby ich pokonać. Wzywam na naradę najokrutniejszych i najbardziej mściwych generałów Imperium!

Szturmowiec II wyczytuje nazwiska generałów, którzy kolejno pojawiają się na scenie. Zza sceny owacje na ich cześć.

Szturmowiec II:
Generał Mord! Generał Zgon! Generał Strzał! Generał Jajecznica!

Wszyscy generałowie w wojskowych strojach, tylko Generał Jajecznica bardziej po cywilnemu. Zasiadają przy stole.

Darth Vader:
Generałowie, radźcie, jak pokonać rebeliantów.

Generał Mord:
Ja proponuję zrzucić na nich najbardziej bombiastą bombę i poprawić miotaczami ognia!

Generał Zgon:
Wyrzućmy ich ze znajomych na fejsbuku!

Generał Jajecznica:
A może by ich wszystkich dobrze doprawić, usmażyć i zjeść?

Wszyscy z niesmakiem walą go kartonowymi rulonami po głowie.

Generał Strzał:
Stop! Mam doskonały pomysł! Zróbmy im reformę edukacji!

Wszyscy:
Tak! Yes, yes, yes! Cóż za perfidny plan! Jakież niezwykłe okrucieństwo!

Darth Vader:
Najpierw założymy gimnazja, potem wprowadzimy nową maturę…

Generał Zgon:
Tak, a kiedy już się przyzwyczają, to znowu wprowadzimy nową!

Generał Mord:
Co rok będziemy wymyślać nowe podstawy programowe!

Generał Strzał:
Rzucimy na rynek tysiące podręczników – każdy inny!

Darth Vader:
I dogęścimy klasy!

Generał Jajecznica:
Oraz każemy smarować się masłem czosnkowym i posypywać chili!

Wszyscy z niesmakiem walą go kartonowymi rulonami po głowie.

Darth Vader:
Oczywiście zatrudnimy również nowych nauczycieli, których sami zaprogramujemy! Wprowadźcie nauczycieli!

Wchodzą roboty R2-D2 (w ostateczności może to być po prostu duży odkurzacz postawiony pionowo) i C-3PO (np. aktor owinięty złotą folią). Generałowie podziwiają je.

Darth Vader (ogłasza):
W ten sposób raz na zawsze zniszczymy tych podłych rebeliantów!

Generał Jajecznica:
A potem ich zjemy!

Wszyscy z niesmakiem walą go kartonowymi rulonami po głowie, zbierają wszystkie rekwizyty i wychodzą w rytm marsza.

Druga osoba prologu:
Po tej podróży przez epoki i galaktyki powróćmy do naszego dzisiejszego święta. Z okazji Dnia Edukacji Narodowej życzymy dyrekcji, nauczycielom i wszystkim pracownikom szkoły satysfakcji z pracy i poczucia, że czas, który spędzają tutaj, jest dobrze wykorzystany. Cieszcie się tym, co robicie, i odkrywajcie przed sobą wciąż nowe drogi. Oby nasze spotkania w szkolnych murach upływały w miłej atmosferze i pomagały zarówno nam, jak i wam stawać się lepszymi ludźmi.
Uczniom życzymy, by pobyt w szkole nie był dla nich uciążliwym obowiązkiem, ale fascynującą przygodą. Otwierajcie się na świat i uwierzcie, że to, czego tutaj się dowiecie, poprowadzi was przez życie i pomoże spośród plątaniny różnorodnych ścieżek wybierać właściwe drogi. Całej szkolnej społeczności dedykujemy piosenkę.

Piosenka, ukłony. Następnie wręczenie kwiatów dyrekcji i nauczycielom.

Co w numerze?