Scena I

Scenografia: Wnętrze stylizowane na niby starą, zaniedbaną klasę, niby cmentarną kaplicę, ławki i krzesła w nie-ładzie, pajęczyny, porozrzucane zeszyty, książki, ściągi, rozwieszone w różnych miejscach ciemne tkaniny. Na środku pod-wyższenie przykryte czarnym płótnem, na nim świece. Po prawej stronie drabina, na najwyższym szczeblu siedzi nieruchomo, przykryta czerwonym płótnem, osoba gra-jąca rolę Lenia. Widzowie nie powinni się zorientować, że ktoś jest na drabinie. Jeżeli przedstawienie będzie grane na sali gimnastycznej, dodatkowo osoba ta może trzymać w rękach linę do wspinania, aby w odpowiednim momencie huśtać się na tej linie, naśladując latanie.

Kostiumy:

Chór – Ciało pedagogiczne – sześć osób ubranych na czarno (np. w czarne rajstopy i czarne podkoszulki na wzór Ireneusza Krosnego). Osoby z chóru na plecach mają przypięte litery tworzące kolorowy napis (jaskrawe, żywe barwy) „MOBIL 1”; przez całe przedstawienie widzowie nie widzą tego napisu.
Guślarz – Nauczyciel – można posłużyć się pomysłem kabaretu Ani Mru-Mru
i ucharakteryzować Guślarza à la Toffik.
Leń – chłopak ubrany tylko w spodenki, najlepiej szerokie do kolan, z jakimś zabawnym wzorem, np. w żyrafy, skrzydła i aureolkę anioła z jasełek, na nogach
i rękach ma plastry.

Chór – Ciało pedagogiczne:

Ciemno wszędzie, głucho wszędzie,
Co to będzie, co to będzie?

Można odtworzyć nagranie odgłosów sowy oraz wycie wilka lub wrzaski uczniów hałasujących na przerwie.

Guślarz – Nauczyciel:

Zamknijcie drzwi, stańcie dokoła,
Co się komu śni, kto nas woła?
Lenie, wagarowicze, modnisie,
Szkolne potwory, zmory swawolne,
Każda spieszcie do gromady!
Gromada niech się tu zbierze!
Oto obchodzimy szkolne dziady!
Każda, co się jej należy, odbierze!
Chór – Ciało pedagogiczne:
Mówcie, komu czego braknie,
Kto z was pragnie, kto z was łaknie.

Uczeń odgrywający rolę Lenia, ukryty pod materiałem na drabince, podczas słów Guślarza odrzuca materiał i huśta się na linie do wspinania, imitując latanie.

Guślarz – Nauczyciel:

Patrzcie, ach, patrzcie do góry,
Cóż tam nad oknami świeci?
Oto swobodny, radosny,
Szkolny leń ku nam leci.
Wzrok rozmarzony, błogi
uśmiech zdobi usta,
Jego głowa, podobnie jak plecak,
pusta!
Darmo szukasz domowego zadania,
Darmo o wypracowanie pytasz!
Sprawdzian, powtórka, egzamin –
Dla wolności pułapka!
W raju lenia – wszystkiego dostatek,
Co dzień to inna zabawka.

Leń odrzuca linę i zeskakuje na podłogę, widać, że dobrze się bawi.

Chór - Ciało pedagogiczne:

Lecz choć wszystkiego dostatek,
Dręczy go niepokój i trwoga.
Dlaczego? Przyszłości - sukcesu
Zamknięta dla niego droga!

Leń:

Zbytkiem swobody w szkole,
Wpakowałem się w niedolę!
W uczniowskim życiu całym,
Żadnego trudu nie doznałem!
Przespane lekcje, odpisane zadania,
Kłamstwo, oszustwo, wszystko caca.
Udawać, że słucham, spóźniać się,
Ściągać i kombinować,
Oto moja praca!

Chór - Ciało pedagogiczne:

W raju lenia wszelkiej swobody dostatek,
Mimo to dręczy go straszna trwoga.
Ach! Mamo, tato, dla niego
Zamknięta przyszłości droga!

Leń:

Bo słuchajcie i zważcie u siebie,
Że z bożego rozkazu:
Kto nie doznał trudu szkolnego ni razu,
Ten sukcesu drogę zamknął dla siebie!

Chór - Ciało pedagogiczne:

Tak, musisz się dręczyć wiek wiekiem,
Sprawiedliwe zrządzenia boże!
Bo już nic ci nie pomoże!

Guślarz - Nauczyciel:

Gdy nic tobie nie pomoże,
Idźże sobie precz, leniwe niebożę.
Czy słyszysz nauczyciela krzyki?!
To przez twoje koszmarne nawyki!
Nie żałujesz niczego, nie pragniesz zmian?!
W raju lenia nie będziesz sam!
A kysz! A kysz!

Na melodię „A wszystko to, bo ciebie kocham..." chór śpiewa:

A wszystko to, bo ciebie kocham,
I zawsze z tobą chciałbym być.
Zaraz pokażę ci, czym moja miłość jest,
Zadanie sprawdzę ci dziś.
Zaraz pokażę ci, czym moja miłość jest,
Jedynki wstawię ci też!

Guślarz - Nauczyciel wypycha Lenia poza scenę, może przy tym odebrać mu aureolkę i na niby okładać nią Lenia.

Scena II

Scenografia: Na scenę wchodzi Starzec, przynosi duży, stary, najlepiej osmolony garnek, który stawia na podeście na środku sceny, oraz sporą ilość ściąg (mogą to być kartki formatu A4 z napisami „Ściąga"). Podczas spalania ściąg można uruchomić migające światełka dyskotekowe, wcześniej umieszczone za podestem, na którym stoją garnek oraz świece.

Kostiumy:

Starzec - woźny z dawnych czasów, kufajka, berecik, gumiaki (trochę na wzór Badziewiaka).

Widmo - Wagarowicz - kostium szpiega z Krainy Deszczowców (z bajki Baltazar Gąbka) lub rozczochrane włosy, podarte spodnie, w jednej kieszeni proca, w drugiej plastikowy pistolet na wodę, siniaki na nogach.

Guślarz - Nauczyciel:

Już straszna północ przybywa,
Zamknijcie drzwi na kłódki,
Weźcie ściągi i wyniki,
Niech przybędą wasze smutki.
A gdy książką skinę z dala,
Niechaj ściąga się zapala,
Tylko żwawo, tylko śmiało...

Starzec:

Jużem gotów!

Guślarz - Nauczyciel:

Daję hasło.

Starzec podaje Guślarzowi ściągi, które Guślarz spala nad garnkiem.

Starzec:

Buchnęło, zawrzało,
I zgasło!

Chór - Ciało pedagogiczne:

Ciemno wszędzie, głucho wszędzie,
Głupio było, głupio będzie!

Guślarz - Nauczyciel:

Dalej wy z najcięższym grzechem,
Coście do tego padołu
Przykuci wagarów łańcuchem,
Z ciałem i duszą pospołu.
Jeżeli karę tak srogą,
Ludzie nieco złagodzić mogą,
Was wzywamy, zaklinamy
Przez żywioł wasz...

Starzec:

Przez wagary!

Chór - Ciało pedagogiczne:

Mówcie, komu czego braknie,
Kto z was pragnie, kto z was łaknie?

Guślarz - Nauczyciel:

Wszelki duch! Jakaż potwora!
Widzicie tam w rogu upiora?

Z rogu niby klasy, niby kaplicy spod jakiegoś płótna wypełza powoli Widmo - Wagarowicz; może strzelać z procy do Guślarza lub krzycząc „karamba!", próbować zakryć swoją peleryną Starca.

Chór - Ciało pedagogiczne:

Wagarowicz? Wagarowicz!
Wychowawcy każdego zmora!

Guślarz - Nauczyciel:

Powiedział „żegnaj!” szkole,
Włos rozczochrany na czole,
Zamęt w głowie, rozbiegane oczy,
I zawsze w przeciwnym kierunku kroczy.
A od potępieńca głowy,
Ciągle do złego sypią się namowy!

Chór - Ciało pedagogiczne:

Szarpie go pragnienie ucieczki
Jak żarłoczne ptactwo,
A któż mu będzie obrońca?
Nie masz, nie masz mękom końca!

Guślarz - Nauczyciel:

Mów, czego trzeba dla duszy,
Aby do szkoły powrócić?

Widmo - Wagarowicz:

Do szkoły? Bluźnisz daremnie.
O nie! Ja nie chcę do szkoły,
Ja tylko chcę, żeby wakacje wróciły!
Stokroć wolę pójść na łąki,
W rzece pływać, las przemierzać,
Na kolegach sprawdzać siły,
Łapać żaby i biedronki.
Wszystkie męki zniosę snadnie:
Zeszyt uwag, wrzaski mamy,
Pasek taty, wychowawcy: „pogadamy”,
Byle tylko z kolegami,
Jak z duchami nieczystymi,
Błąkać się całymi dniami!

Chór - Ciało pedagogiczne:

Nie ma, nie ma dla niego rady!
Darmo tłumaczysz, radzisz szczerze,
Wagary - ptak żarłoczny
Wszystko zabierze!

Widmo - Wagarowicz:

Nie ma, nie ma dla mnie rady!
Przez wagary zszedłem na... dziady!
Tak, muszę się dręczyć wiek wiekiem,
Sprawiedliwe zrządzenia boże!
Zapomniałem, że jestem uczniem.
Latałem po lesie jak to niebożę.

Chór - Ciało pedagogiczne:

Tak, musisz się dręczyć wiek wiekiem,
Sprawiedliwe zrządzenia boże!
Bo już nic ci nie pomoże!

Guślarz - Nauczyciel:

Gdy nic tobie nie pomoże,
Idźże sobie precz, niebożę.
Czy słyszysz nauczyciela krzyki?!
To przez twoje niecne wybryki!
Nie chcesz szkoły, lekcji, nauki znoju?
Zostawże nas w spokoju!
A kysz! A kysz!

Na melodię „A wszystko to, bo ciebie kocham..." Chór śpiewa:

A wszystko to, bo ciebie kocham,
I zawsze z tobą chciałbym być.
Zaraz pokażę ci, czym moja miłość jest,
Uwagę wpiszę ci dziś.
Zaraz pokażę ci, czym moja miłość jest,
Rodziców wezwę też.

Guślarz przegania Widmo, które strzela do niego z pistoletu na wodę lub próbuje użyć zaklęcia, aby dokuczyć Guślarzowi - zależy to od stroju, jaki wybrano dla Wagarowicza.

Scena III

Scenografia:

Na scenie pojawiają się maski - osoby ubrane przeraźliwie pstrokato, z karykaturalnie pomalowanymi twarzami. Każda z nich podaje Guślarzowi jakiś kosmetyk, ilustrowane czasopismo dla pań lub fatałaszek, Guślarz wrzuca wszystkie te rzeczy do garnka.

Kostiumy:

Dziewczyna - Modnisia - fantazyjna fryzura (żel, pasemka, tapir), ekstrawagancki strój (minispódniczka, krótka bluzeczka, buty na obcasach, makijaż, umalowane paznokcie, różowo, błękitnie, cukierkowo, torebka, kosmetyczka, jakieś kolorowe pisemko dla pań, rozmawia przez komórkę).

Guślarz - Nauczyciel:

Podajcie mi, przyjaciele,
Owe szminki, lakiery, biżuterię i złote paski,
Zapalam to wszystko śmiele,
W górę dymy, w górę straszne maski!

Chór - Ciało pedagogiczne:

Ciemno wszędzie, głucho wszędzie,
Modnie było, modniej będzie?!

Guślarz - Nauczyciel:

Teraz wy, szkolne modnisie,
Coście u tego padołu
Mody i urody... widzimisię,
Żyłyście z kaprysem pospołu.
Z dala od statutu szkoły,
Wolne od zakazu, ponad wszelkie nakazy,
Wlokąc za sobą kosmetyków toboły,
Ni ładu, ni składu dorodne okazy!

Chór - Ciało pedagogiczne:

Drogie panie! Bez urazy!

Guślarz - Nauczyciel:

Która dotąd, zwabiona reklamowym mazidłem,
Krainy wiedzy nie przeszła bramy,
Was tą książką, oświaty kadzidłem,
Zapraszamy, zaklinamy.

Guślarz, wypowiadając powyższą kwestię, ze wstrętem wrzuca do garnka kolorowe czasopismo i z uwielbieniem podnosi do góry np. wybór poezji Mickiewicza.

Chór - Ciało pedagogiczne:

Mówcie, której czego braknie,
Która pragnie, która łaknie.

Guślarz - Nauczyciel:

A toż czy obraz modelki?
Czyli pozerki postać na jawie?
Na głowie kraśny kolorek,
Farbowany włos z wietrzykiem swawoli.
Czemu w oczach łza niedoli?
Przecież na niej skąpa szata,
Na paznokciach kolor lata,
Sztuczne rzęsy i pazurki,
A w kieszeniach dwie komórki!

Chór - Ciało pedagogiczne:

Przecież na niej skąpa szata,
Farbowany włos z wietrzykami swawoli,
Po jagodach uśmiech lata,
Ale w oczach łza niedoli.

Dziewczyna:

Imię moje u was głośne!
Dziewczyna stąd, co nie znała o naukę troski.
Żyłam w szkole, lecz, ach!, nie dla szkoły,
Zwiódł mnie świat z okładki, niby-boski!
Myśl moja nazbyt skrzydlata,
Nigdy na książki nie spoczęła karcie,
Za bucikiem, za bluzeczką goni,
Za chłopcem ładnym bieży uparcie.
Za pudrem, różem, mocnym lokowaniem,
Nigdy, ach, nigdy za domowym zadaniem!
A teraz... nie wiem, skąd ta nuda:
Wyglądam książki, wypracowań czekam,
Drżę za każdym kartki szelestem,
Ach i zawsze sama jestem!
Tęsknię za szkołą, za ławką i twardym krzesełkiem,
I ciągle tonę w smutku, żalu wielkim.
Tak, muszę się dręczyć wiek wiekiem,
Sprawiedliwe zrządzenia boże!
Zapomniałam, że jestem uczennicą
Bawiłam się, stroiłam, jak to niebożę!

Chór - Ciało pedagogiczne:

Tak, musisz dręczyć się wiek wiekiem,
Sprawiedliwe zrządzenia boże!
Bo już nic ci nie pomoże!

Guślarz - Nauczyciel:

Gdy nic tobie nie pomoże,
Idźże sobie precz, strojne niebożę!
Czy słyszysz nauczyciela krzyki?!
To twoje stroje, zabawy, wyniki!
Nie odrabiasz lekcji, nie piszesz, nie czytasz,
Zatem... niestety, ale znikasz!
A kysz, a kysz!

Na melodię „A wszystko to, bo ciebie kocham..." Chór śpiewa:

A wszystko to, bo ciebie kocham,
I zawsze z tobą chciałbym być.
Zaraz pokażę ci, czym moja miłość jest,
Kolorek zmyję ci dziś.
Zaraz pokażę ci, czym moja miłość jest,
Pazurki przytnę też.

Guślarz podczas śpiewu Chóru odbiera Dziewczynie komórkę, torebkę, kosmetyczkę i układa jej na wyciągniętych rękach stos książek oraz zeszytów, po czym odsyła Modnisię za scenę.

Chór - Ciało pedagogiczne na komendę Guślarza odwraca się do widowni tyłem, widzowie ujrzą napis „MOBIL 1". W tym momencie Guślarz - Nauczyciel wypowiada słowa: „Dobry motor, dobry!"

Chór „odjeżdża", naśladując warkot silnika. Na końcu idzie wyprostowany Guślarz - Nauczyciel. Zza sceny słychać głos: „Toffik, nie wygłupiaj się, idź normalnie!"

Co w numerze?