Scena 1

Osoba 1:
Dawno, dawno temu…

Osoba 2:
Albo całkiem niedawno.

Osoba 1:
Za siedmioma górami i siedmioma lasami.

Osoba 2:
Albo tuż za rogiem, po drugiej stronie ulicy.

Osoba 1:
Przecież mówię, że działo się to dawno i daleko.

Osoba 2:
A ja uważam, że działo się to tu i teraz. Taka historia może przydarzyć się każdemu.

Osoba 1:
Ale przydarzyła się pewnej królewnie. Zresztą, zobaczcie sami.

Scena 2

Królewna:
Nudzi mi się.

Królowa:
Królu, księżniczka się nudzi!

Król:
To niech sobie poogląda telewizję.

Królewna:
Nie chcę oglądać, telewizja jest nudna.

Królowa:
Królu, księżniczka nie chce oglądać.

Król:
To niech sobie porysuje.

Królewna:
Nie chcę rysować, rysowanie jest nudne.

Królowa:
Królu, księżniczka nie chce rysować.

Król:
No to nie wiem, niech sobie pośpiewa albo pogra.

Królewna:
Nie chcę śpiewać ani grać, granie i śpiewanie jest nudne!

Król:
No to nie wiem, mam na głowie ważne sprawy wagi państwowej, nie mogę się zajmować takimi drobiazgami.

Królowa:
Drobiazgami?! Przecież królewna, twoja jedyna córka, się nudzi! To najważniejsza sprawa na świecie. Musisz coś zrobić.

Król:
Coś ty, królowo, zwariowała! Król ma się zajmować rozrywkami dla kapryśnej królewny?

Królewna (zaczyna płakać):
Mi się nudzi, będę tak płakać i płakać, bo nudzi mi się i dlatego jestem nieszczęśliwa.

Królowa:
I widzisz, co narobiłeś? Teraz królewna płacze! Nie płacz, kochanie, tatuś na pewno coś wymyśli, żebyś się nie nudziła.

Król:
Masz przecież cały pokój zabawek i jeszcze dwa dodatkowe pokoje na zabawki – jeden na klocki, drugi na lalki, a w sali tronowej też leżą jakieś twoje figurki, kucyki i wózek.

Królewna:
To są same stare zabawki, one są nudne. (Płacze).

Król:
To może damy dworu pobawią się z tobą w berka albo w dom, albo nie wiem w co się tam jeszcze bawicie.

Królewna:
Nie chcę się bawić z damami dworu, one są głupie, ich zabawy są nudne… (Płacze).

Królowa:
Mężu, zrób coś, bo królewna ciągle płacze.

Król:
Dobrze, dobrze. Zaraz wydam odpowiednie zarządzenie.

Scena 3.

Osoba 1:

Ogłaszam wszem i wobec, wszystkim młodym i starym, dużym i małym, grubym i chudym! Król wydał zarządzenie. Królewna strasznie się nudzi i kto królewnę rozbawi, otrzyma skarb niebywały z królewskiego skarbca.

Osoba 2:

I królewnę za żonę.

Osoba 1:

Nie, królewny nie otrzyma. Tylko skarb. Ale olbrzymi.

Osoba 3:

Przybywam do królewny, mam coś, co ją rozbawi.

Król:

Świetnie. Królewno, zobacz, co przyniosła ci jedna z naszych poddanych.

Królewna:

Nie sądzę, żeby coś mi się spodobało.

Osoba 3:

Mam dla ciebie lalkę, która śpiewa i opowiada bajki.

Królewna:

Nuuudy... mam już pięć takich lalek, znam wszystkie ich historię.

Osoba 3 kłania się i odchodzi.

Osoba 4:

Przyniosłam królewnie małego szczeniaczka. Będzie miała się z kim bawić.

Król:

Świetny pomysł! Popatrz, córeczko!

Królewna:

Nie chcę szczeniaczka. Pogryzie moje sukienki i misie.

Królowa:

Dziękujemy.

Osoba 5:

Królewno, przyniosłam najnowszą grę komputerową. Dopiero co się ukazała, będziesz miała zabawę na długie godziny.

Królewna:

Nie lubię gier, zresztą już ją widziałam.

Królowa:

Dziękujemy.

Król:

Nikogo więcej nie ma?

Osoba 1:

Nie ma, królu, nikt chyba już nie ma pomysłu, jak rozbawić królewnę.

Osoba 2:

Ktoś jednak nadchodzi.

Wiedźma:

Witaj, szanowny królu, i witaj, królowo. Miło cię widzieć, królewno. Obiecuję, że sprawię, że królewna nie będzie się nudzić. I nawet nie chcę za to skarbu.

Król:

Kim jesteś?

Wiedźma:

Jestem Jaga, mieszkam w lesie w chatce na kurzej łapce i sprawię, że królewna nie będzie się nudzić.

Królowa:

A co nam przyniosłaś?

Wiedźma:

Nic. Ale wiem, co trzeba zrobić. Czary-mary dwie poczwarki i znikają wszystkie lalki!

Królewna:

O nie! Gdzie moje lalki?!

Wiedźma:

Hokus-pokus pięć kukułek i znikają klocki z półek!

Królewna:

O nie! Moje wszystkie klocki zniknęły!

Wiedźma:

Abra-kadabra słodkie ptysie i znikają wszystkie misie!

Królewna:

Gdzie moje zabawki?! Tato, tato, zrób coś, ta stara wiedźma coś zrobiła ze wszystkimi moimi zabawkami!

Król:

Rozkazuję ci oddać mojej córce jej zabawki!

Wiedźma:

Przecież chciałeś, żeby królewna przestała się nudzić. Jeśli chce odzyskać zabawki, musi przyjść do mojej chatki na służbę na trzy dni. Jeśli nie przyjdzie, nie odzyska starych zabawek, a każda nowa zabawka. zniknie. Żegnam i czekam na królewnę w swojej chatce.

Scena 4.

Osoba 1:

Co teraz będzie?

Osoba 2:

Przecież królewna nie może pójść na służbę do wiedźmy, to byłoby niestosowne.

Osoba 1:

Chyba jednak będzie musiała, jeśli chce odzyskać swoje zabawki.

Osoba 2:

Albo mieć jakieś nowe. Królowa załamuje ręce, król łapie się za głowę, a królewna chcąc niechcąc rusza w drogę.

Osoba 1 i 2 schodzą ze sceny, wchodzą Kot i Sowa.

Kot:

Wiedźma wróciła dziś bardzo zadowolona, pewnie udało jej się zrobić coś niedobrego.

Sowa:

Słyszałam, że była na zamku. Szykuje się jakaś grubsza afera.

Kot:

Ktoś nadchodzi i... nie wierzę, uszczypnij mnie! (Sowa szczypie). Ała, nie tak mocno!

Sowa:

Królewna tutaj?! Przy chatce wiedźmy. Chyba nie zamierza do nas przyjść?

Kot:

Wygląda na to, że jednak zamierza.

Matylda:

Co tam tak szepczecie, klachule?

Kot:

Matyldo! Nie uwierzysz, do naszej chatki idzie królewna!

Matylda:

To musi być sprawka ciotki Jagi. Ciociu! Ciociu!

Wiedźma:

Ile razy mam ci powtarzać, żebyś nie mówiła do mnie ciociu, tylko Jago albo Babo Jago.

Matylda:

Ale przecież jesteś moją ciocią.

Wiedźma:

Ech... nieważne. Wołałaś mnie.

Matylda:

Tak, ciociu. Dlaczego królewna idzie do naszej chatki?

Wiedźma:

Ha! Wiedziałam, że przyjdzie! No, będziesz miała kogoś do pomocy. Narzekasz, że przez to sprzątanie nie masz czasu się uczyć. Pokażesz królewnie, co robić, i możesz się brać za księgi czarów.

Matylda:

Co takiego? Królewna ma sprzątać twoją chatkę? Ależ to nie wypada.

Wiedźma:

A dlaczego nie wypada?

Kot:

Może dlatego, że to królewna?

Sowa:

I mieszka w zamku i jako królewna nie musi i pewnie nawet nie potrafi sprzątać?

Wiedźma:

Więc najwyższy czas, żeby musiała i nauczyła się.

Scena 5.

Królewna:

Halo! Jest tu kto?

Matylda:

Cześć! Jestem Matylda.

Królewna:

A ja jestem...

Kot:

Królewna Aldona!

Sowa:

Kocie, nie wypada wchodzić królewnie w słowo.

Kot:

Oj, przepraszam, przepraszam, ale ja jeszcze nigdy nie spotkałam prawdziwej królewny!

Królewna:

Ja... przyszłam do wiedźmy.

Matylda:

To moja ciotka.

Królewna:

Wiedźma Baba Jaga to twoja ciotka?

Matylda:

Ech... no tak. Ale nie bój się, ona nie jest taka straszna, a ja to już w ogóle nie jestem. Ciotka uczy mnie, jak zostać czarownicą, ale chyba się nie nadaję.

Królewna:

Dlaczego?

Matylda:

Po pierwsze dlatego, że nie lubię być straszna i wredna.

Wiedźma:

Po pierwsze dlatego, że ci się nie chce uczyć!

Matylda:

Nieprawda!

Wiedźma:

Cicho. Królewna przyszła do nas, bo chce odzyskać swoje zabawki, a żeby tak się stało, musi przez trzy dni pomieszkać tutaj i pomóc nam codziennych obowiązkach. A ty, moja droga siostrzenico, w tym czasie wykujesz wszystkie zaklęcia przyrody z Wielkiej Księgi.

Matylda:

Ale ciociu.

Wiedźma:

Koniec dyskusji. Matyldo, powiedź królewnie, co ma robić. Jak wrócę, nasza chatka ma lśnić. Niech zrobi wszystko to, czego jeszcze nie zdążyłaś. Jeśli dobrze się spisze, odzyska swoje zabawki. (Znika).

Scena 6.

Matylda:

Królewno Aldono, co się stało z twoimi zabawkami?

Królewna:

Wiedźma sprawiła, że wszystkie zniknęły.

Matylda:

Hmm... dziwne.

Królewna:

No to, co mam robić?

Matylda:

Bo ja wiem. Chyba to, co ja zawsze robiłam.

Królewna:

Czyli co?

Matylda:

No wiesz, takie codzienne rzeczy. Pozamiatałam izbę, pozmywałam naczynia, pajęczyny z kątów wymiotłam, nakarmiłam sowę i kota. Dawno okien nie myłam, pranie trzeba zrobić.

Osoba 1:

Oj, coś mi się widzi, że łatwo królewnie nie będzie.

Osoba 2:

Niełatwo?! Przecież ona chyba nie rozumie nawet, co Matylda do niej mówi.

Osoba 1:

To prawda, królewna przez cały dzień się bawi.

Osoba 2:

Albo nudzi.

Królewna:

Nie wiem, czy sobie dam radę.

Matylda:

Nie martw się, pomogę ci, wszystko ci pokażę.

Królewna:

Ale wtedy nie będziesz miała czasu, żeby nauczyć się tych zaklęć.

Matylda:

Ech... co tam, moja ciotka tylko sprawia wrażenie takiej złej. Bierzmy się lepiej do roboty.

Scena 7.

Osoba 1:

To niesłychane rzeczy! Królewna Aldona trzyma miotłę!

Osoba 2:

I to z dobrej strony! Czy ona...?

Osoba 1:

Zamiata podłogę! A teraz co? Czyżby ona wieszała pranie?

Osoba 2:

Świat się kończy! Królewna pracuje w chatce wiedźmy.

Matylda:

No, jeszcze tylko poukładamy te rzeczy i gotowe.

Królewna:

Uff... nigdy nie sądziłam, że porządki to taka robota.

Matylda:

A nie nudziłaś się przy tym?

Królewna:

Nudziłam? Tyle tu roboty, że nie ma czasu na nudę. Ale gdzie są twoje zabawki? Trzeba je poukładać?

Matylda:

Ja mam tylko jednego misia i dwie lalki.

Królewna:

Tylko tyle?

Kot:

Ale za to potrafi się nimi świetnie bawić.

Matylda:

To prawda, ale i tak najbardziej lubię czytać.

Królewna:

Tę wielką księgę czarów? Ja nigdy chyba nie czytałam żadnej książki.

Matylda:

Nigdy nie czytałaś? Ależ to niemożliwe!

Królewna:

Nigdy. (Z księgi wypada kartka). A co to?

Matylda:

To jakaś mapa. To wygląda jak plan zamku, a tutaj na czerwono jest zaznaczony krzyżyk i napisano: Biblioteka.

Królewna:

Biblioteka? A co to takiego?

Kot:

Nie wiesz, co to jest biblioteka?

Królewna:

Przepraszam, nie wiem.

Kot:

Ależ nie musisz przepraszać. Biblioteka to takie miejsce, gdzie trzyma się książki. Można je stamtąd pożyczyć i przeczytać.

Sowa:

Podobno w zamku jest olbrzymia biblioteka z tysiącem różnych książek.

Kot:

Albo nawet z milionem. Ale... tak tylko mówią.

Matylda:

Ale... przecież legenda głosi, że biblioteka w zamku zaginęła.

Królewna:

Zaginęła? Jak mogła zaginąć biblioteka?

Matylda:

Legenda głosi, że to przez jakieś czary.

Sowa:

Podobno w zamku ani król, ani królowa, ani dworzanie nie korzystali z biblioteki i ona zniknęła.

Królewna:

W takim razie musimy ją odszukać. Chodźmy szybko do zamku.

Matylda:

Ale twoje zabawki. Przecież musisz tu spędzić trzy dni, żeby je odzyskać.

Królewna:

Co tam zabawki! I tak się nimi prawie nie bawiłam. Musimy odszukać zaginioną bibliotekę!

Kot:

Ja idę z wami.

Sowa:

Ja też!

Scena 8.

Osoba 1:

Królewna wraca do zamku. Czyżby znudziło ją sprzątanie?

Osoba 2:

Raczej zainteresowało ją poszukiwanie.

Królowa:

Córeczko! Wróciłaś! Tak się cieszę, czy ta stara wiedźma nic ci nie zrobiła?

Król:

Czyżby znudziła ci się służba u wiedźmy?

Królewna:

Nic mi nie zrobiła i już się nie nudzę. Mamo, tato, przepraszam, ale muszę coś załatwić.

Królowa:

Załatwić? Słyszeliście ją! A obiad? A kim jest twoja koleżanka?

Królewna:

Nie jestem głodna. A to jest Matylda, moja nowa przyjaciółka. Przepraszam, ale naprawdę musimy lecieć. Potem ci wytłumaczę.

Królowa:

Urwanie głowy z tą dziewczyną.

Król:

Ale przynajmniej przestała się nudzić. Widzisz, stara wiedźma wiedziała, co robi.

Scena 9.

Osoba 1:

Wygląda na to, że dobrze się bawią.

Osoba 2:

Królewna z Matyldą biegają po całym zamku, jakby szukały skarbu.

Osoba 1:

Bo szukają. I chyba coś znalazły.

Matylda:

Patrz! To powinno być tutaj.

Królewna:

Tu są drzwi! Nigdy wcześniej ich nie widziałam. A przecież musiały tu być cały czas!

Kot:

Wejdźmy do środka.

Sowa:

Sprawdź, czy są otwarte.

Królewna:

Otwarte. Wchodzę.

Matylda:

Zaczekaj. A jak to jakaś pułapka?

Bibliotekarz:

Zapraszam, zapraszam, czekałem na was.

Matylda:

Na nas?

Bibliotekarz:

Chyba na was. Na kogoś, kto zechce odnaleźć to zaczarowane miejsce.

Królewna:

Zaczarowane miejsce?

Bibliotekarz:

Zaczarowane, ponieważ było tu cały czas i nikt do niego nie wchodził. I zaczarowane również dlatego, że jeśli już tu wejdziesz, możesz przeżyć czary i przygody, nie ruszając się na krok.

Królewna:

Jak to?

Bibliotekarz:

Bardzo prosto. Wystarczy wybrać z półki jakąś książkę i zacząć czytać.

Królewna:

I co?

Matylda:

Aldono! Czytanie książek to straszna frajda. Możesz przeżyć tysiące przygód!

Kot:

A nawet miliony!

Bibliotekarz:

A nawet miliony.

Scena 10.

Królowa:

Królewno Aldono! Królewno Aldono! Gdzie jesteś?

Królewna:

Tutaj mamo.

Król:

No proszę, znalazłaś bibliotekę. Całkiem o niej zapomniałem.

Bibliotekarz:

Nie tylko ty, królu. Wszyscy zapomnieli.

Matylda:

Gwarantuje ci, Aldono, że z taką biblioteką już nigdy nie będziesz się nudzić. Tutaj są przecież tysiące książek.

Kot:

Albo i miliony.

Królewna:

Albo i miliony. Matyldo, jeśli chcesz, możesz zawsze tu przychodzić.

Matylda:

Naprawdę? To by było cudownie.

Zjawia się Wiedźma.

Wiedźma:

Proszę, proszę. Kogo my tu mamy?! Czy nie miałyście przypadkiem sprzątać, moje drogie panie?

Matylda:

No tak, ciociu, ale...

Wiedźma:

Żadne ale! Wracać mi szybko do chatki, ale już!

Matylda:

Ale ciociu!

Wiedźma:

Najpierw obowiązki. Obiecałyście mi coś!

Matylda:

Tak, ciociu.

Wiedźma:

No i cóż, królu, czy dotrzymałam słowa?

Król:

Nie mogę powiedzieć, że nie.

Wiedźma:

Wystarczy dać im trochę obowiązków i zapominają o marudzeniu.

Król:

Racja, racja.

Wiedźma:

A do tego dorzucić trochę zabawy i każde dziecko przestaje się nudzić.

Sowa:

Ta mapa to twoja sprawka, prawda?

Wiedźma:

Moja. Wiedziałam, że jak królewna sama odnajdzie bibliotekę, to ją zainteresuje. A póki nasze młode damy sprzątają, może zaprosisz mnie, królowo, na herbatkę.

Królowa:

Ależ oczywiście. Droga pani wiedźmo, jesteśmy pani niezmiernie wdzięczni. Oczywiście zapraszam. Znajdzie się też jakieś dobre ciasteczko do herbatki.

Osoba 1:

Teraz naprawdę świat się kończy. Żeby wiedźma z królową popijały herbatkę!

Osoba 2:

Czasem tak bywa. A królewna już więcej się nie nudziła.

Osoba 1:

Oczywiście że nie, przecież ma przyjaciółkę i całe tysiące fascynujących książek do czytania!

Osoba 2:

A może nawet miliony.

Co w numerze?