Scena I

Wchodzi Mistrz Igiełka. Nuci piosenkę. Uzupełnia dekorację, która przedstawia kolorowe miasteczko. Zaczyna snuć opowieść.

Mistrz Igiełka: W pewnym niewielkim państwie, za górami, za lasami, mieszkał Mistrz Igiełka. Ale nie lubił szyć płaszczy i sukien. Najchętniej wycinał z kartonu i resztek materiału różne cudeńka. Pewnego razu wyciął całe miasteczko... i nawet kilku ludzików (otwiera skrzydła parawanów. Wyciąga za sznurki ludziki i rozstawia w różnych pozach na scenie). Przymocował ot – takie sznureczki, żeby można było nimi manipulować (pociąga niektóre za sznurki umieszczone przy nadgarstkach, a one reagują jak marionetki). Pobawił się Mistrz Igiełka, pobawił, a potem znudziło go to i poszedł wycinać coś innego. Mieszkańcy papierowego miasteczka zostali sami...

Wychodzi. Słychać muzykę. Ludziki podnoszą nieśmiało głowy, ale nie ruszają się z miejsc. Pozostają w nienaturalnych pozach. Mówią monotonnie, jak automaty.

Ludzik I: 1 co się teraz z nami stanie?

Ludzik II: Kto będzie nami poruszał?

Ludzik III: Kto będzie mówił nam, co mamy robić? W którą stronę iść?

Ludzik IV: Skąd będziemy wiedzieli, jak się ubrać?

Ludzik V: Kto nam teraz powie, czy jest zimno czy ciepło?

Ludzik VI: Od kogo dowiemy się, czy lepiej zostać w domu czy pójść na spacer?

Ludzik I: No, a o czym będziemy rozmawiać, skoro nikt nam nie poda tematu?

Wszyscy: Kto teraz będzie pociągał za nasze sznureczki? (Śpiewają Piosenkę o sznurku)

Ja i ty, ty i ja
Nie umiemy się poruszać
Mamy sznurek i to on
On nas do wszystkiego zmusza.
Ręka w górę, ręka w dół
Delikatnie ciągnie sznurek
Kiedy zechcę zrobić skłon
Wszystko za mnie zrobi on.
Raz i dwa, raz i dwa
Jak ja ładnie się poruszam
Raz i dwa, dwa i trzy
O nic martwić się nie muszę.

Po odśpiewaniu piosenki, zrezygnowani, patrzą na siebie niepewnie i ze strachem.

Ludzik V: No, a gdybyśmy tak... gdybyśmy...

Ludzik I (podejrzliwie): Ty, co ty chcesz powiedzieć?!

Ludzik V: Ja tylko sobie pomyślałem...

Ludzik II: Ja się boję!

Pozostali: Niech mówi, niech mówi!

Ludzik V: Ja nic... No, cóż... (nagle – jednym tchem) A gdybyśmy tak spróbowali sami się poruszać?

Wszyscy: Sami? Jak to sami?!

Ludzik I: To niemożliwe. My tego nie potrafimy (wszyscy, oprócz Ludzika V, poruszając się niezdarnie, zbijają się w grupkę).

Ludzik V: A ja myślę, że jeżeli się czegoś naprawdę chce, jeśli się w to wierzy, to... to musi się udać.

Ludzik III: No, to może spróbujmy... To nudno tak stać i stać.

Wszyscy: Tak, spróbujmy, spróbujmy! (Ludziki nieporadnie ustawiają się w szeregu. Każdy łapie sznurki poprzednika. Na zbiorowe „raz-dwa-trzy” sznurki spadają na ziemię. Postacie zaczynają się poruszać, początkowo z trudem, potem z coraz większą swobodą i radością).

Ludzik IV: No, teraz czuję się zupełnie inaczej! Mogę skakać i biegać (wykonuje na przemian obie czynności).

Ludzik V: Mogę zdjąć czapkę lub założyć czapkę, zdjąć czapkę - założyć czapkę, zdjąć...

Ludzik II: Mogę się śmiać lub zachować powagę (robi odpowiednie miny; wszyscy hałasują. biegają, wołają).

Ludzik I (wchodząc na podwyższenie): Czekajcie! Czekajcie! Przecież nie możemy tak robić, co nam się podoba. Nasze miasteczko musi mieć burmistrza. Myślę, że... JA będę najbardziej odpowiednim kandydatem!

Wszyscy (niepewnie): Tyyy...?

Ludzik I: No cóż, cieszę się, że jesteście tego samego zdania. Proszę się nie gromadzić – proszę rozejść się do domów (Ludzik I zbiera sznurki i pogania nimi pozostałych). Pomogę wam! (wypycha wszystkich ze sceny). No! (grozi palcem i wychodzi).

Scena II

Mistrz Igiełka wchodzi, uśmiechając się zagadkowo.

Mistrz Igiełka: I tak toczyło się życie w tekturowym miasteczku. Teraz burmistrz mówił mieszkańcom, kiedy mogą się uśmiechać, jak należy się ubierać i co ugotować na obiad. Pozornie wszyscy byli zadowoleni, ale któregoś dnia... (Umyka na palcach. Na scenę wchodzą Ludziki II, III, IV, V, VI).

Ludzik II: Dość mam tego „wtrącalskiego”. Dyryguje mną od rana do wieczora.

Ludzik III: A mnie to wczoraj wezwał do siebie! „Chodź no tu do mnie, kochaneczku” – powiada – „i powiedz no, co słychać w naszym maleńkim miasteczku”.

Ludzik IV: Nikt się teraz z nikim nie przyjaźni. Jedni biegają na skargę do burmistrza – inni zamykają się w swoich domkach.

Ludzik V: Przestańcie! Samo gadanie nic tu nie pomoże! Coś trzeba wreszcie zrobić!

Ludzik II: Ja tu dłużej nie wytrzymam...

Ludzik VI: Słyszałem, że Mistrz Igiełka wyciął z kartonu cały pułk wojska. To byłoby życie. Defilady, parady, dziewczyny mdleją (wszyscy stają w szeregu i śpiewają Piosenkę o żołnierzyku)

Raz pewien chłopczyk chciał być żołnierzem,
Wy w to wierzycie? Boja w to wierzę,
Marzył o salwach i defiladach
Sławie, orderach i eskapadach.
Ubrali chłopca w mundurek śliczny,
Dali mu plecak i rękawiczki,
A kiedy dzielnie walczył na wojnie
Inni ordery brali spokojnie! (Wybuchają śmiechem)

Ludzik V: Śmiejcie się, śmiejcie. A ja tu nie zostanę. Zaraz wyruszam w drogę (odchodzi energicznym krokiem).

Wszyscy: Hej, dokąd idziesz? Poczekaj, idziemy z tobą (wybiegają, na scenę wchodzi Ludzik I, rozgląda się zdziwiony).

Ludzik I: A co tu tak pusto i cicho? Gdzie się podziali mieszkańcy miasteczka? Nie wygłupiajcie się, gdzieście się pochowali? (szuka, zaglądając w różne miejsca). Zniknęli... A byłem dla nich taki dobry i opiekowałem się nimi na każdym kroku. Zawsze wiedziałem, co jest dla nich najlepsze (z gniewem). Ale oni nic potrafili tego docenić (obrażony). Nie – to nie. Nie potrzebuję was! (woła, a po chwili) Ale to nudno, tak samemu – bez przyjaciół... (z namysłem). A może to moja wina? Może ich nie rozumiałem? (wychodzi zamyślony).

Scena III

Wchodzi Mistrz Igiełka. Odwraca parawany. Dekoracja przedstawia teraz fragment lasu.

Mistrz Igiełka: Tymczasem mieszkańcy opuścili swoje tekturowo-szmaciane miasteczko i wyruszyli w daleki, nieznany świat. Postanowili znaleźć miejsce, gdzie żyje się piękniej i lepiej. (Na scenę wchodzą Ludziki II, III, IV, V, VI śpiewają Piosenkę wędrowców).

Kiedy znudzi ci się życie
W takim małym miasteczku
Kiedy dość masz popychań
I niemądrych nakazów,
Spakuj swoje manatki
Choć przed tobą drogi szmat
Ty idź dalej i dalej
W ten nieznany, piękny świat.
Ref. Wędruj z nami poprzez pola i przez las /bis/
Szukaj miejsca, gdzie nie był nikt z nas
Wędruj dalej, wciąż dalej przez świat
Choć przed tobą jeszcze drogi szmat!

Ludzik II: Tak długo już idziemy, a tu ani piękniej ani lepiej.

Ludzik III (ze strachem): No, może trochę piękniej i lepiej, ale tak jakoś...

Ludzik IV: Ojej, co to? (Na scenę wpadają Rozbójnicy. Krzyczą i tańczą swój dziki taniec. Ludziki zbijają się w grupkę. Boją się).

Rozbójnik I: No, a teraz upieczemy, usmażymy, trzask-prask i po wszystkim!

Rozbójnik II: Za nogę, za ucho i załatwione!

Ludzik VI: Nie róbcie nam krzywdy…

Rozbójnik I: A tego, bratku, usmażymy na ostatku!

Ludzik V: Poczekajcie! Wędrujemy w poszukiwaniu ładniejszego miasteczka i lepszego życia niż nasze.

Rozbójnik II: Aaa to przecież nasze życie jest takie – wprost wspaniałe!

Rozbójnik I: Lecz jeśli chcecie tu zostać, to musicie robić to, co my!

Ludzik II: A co mielibyśmy robić?

Rozbójnik II: Biegać z nami po drogach!

Rozbójnik I: Skakać z nami po lasach!

Rozbójnik II: Robić hałas, głośno krzyczeć i w ogóle...

Rozbójnik I: Wszyscy rozbójnicy tak robią.

Ludzik II: W takim razie zostaję. To mi dopiero życie (razem z rozbójnikami wykonuje fragment ich tańca i cała trójka wybiega, krzycząc głośno. Pozostali milkną przez chwilę, w końcu szykują się do dalszej wędrówki).

Ludzik III: To smutne, gdy traci się starych przyjaciół... Ale cóż, ruszajmy w dalszą drogę.

Ludzik V: Tak, tak ruszajmy. Może spotkamy życzliwych, którzy nam pomogą odnaleźć ten lepszy i piękniejszy świat. (Ludziki obchodzą scenę, śpiewając refren Piosenki wędrowców, po czym rozsuwają parawany, zza których ukazują się Lalki. Na parawanach umieszczono wieszaki, na których wiszą różne stroje).

Scena IV

Lalki są pięknie ubrane, przeglądają się w lusterkach, poprawiają garderobę itp. Na przybyszów spoglądają podejrzliwie. Ludziki podchodzą nieśmiało, oglądając z podziwem wystrojone postacie.

Ludzik III: Jakie piękne... Jak ładnie ubrane...

Ludzik V: Jakie różowiutkie, jakie okrąglutkie. (Ludziki oglądają wiszące stroje).

Lalka I: Nie dotykaj, bo pobrudzisz!

Lalka II: Nie ruszaj, to nie twoje!

Ludzik III: Czy ja też mógłbym dostać takie piękne ubranie? Masz ich tak wiele...

Lalka I (zamyka skrzydło parawanu): Mam, ale nie dam! Phi!

Lalka II: Idźcie stąd! Tu już nie ma miejsca. Wszędzie wiszą nasze śliczne stroje i leżą nasze piękne rzeczy!

Ludzik IV: Jesteśmy zmęczeni i głodni. Czy moglibyśmy jednak zostać tu u was?

Lalka I: No... może na jakiś czas. Odkurzycie nasze książeczki! (Lalki zaczynają wyliczać coraz szybciej).

Lalka II: Uprasujecie nasze wstążeczki!

Lalka I: Wyczyścicie nasze pantofelki!

Lalka II: Wywietrzycie nasze kołderki!

Lalka I: Wytrzepiecie nasze dywaniki!

Lalka II: Wyszorujecie nasze chodniki!

Lalka I: Umyjecie nasze filiżaneczki!

Lalka II: Wypierzecie nasze sukieneczki!

Lalka I: A za to dostaniecie... nasze stare koroneczki i... banana!

Lalka II (zdumiona): Banana?

Lalka I: A tak banana – może nawet dwa? Ale musicie nas słuchać we wszystkim, bo jak nie – to fora ze dwora! (Ludziki patrzą smutno po sobie).

Ludzik V: Chodźmy stąd! Nic tu po nas!

Ludzik III (do swoich towarzyszy): A ja zostaję! Mnie się tu podoba! I zobaczycie – też będę się tak ubierać. A banany to będę jadł od rana do wieczora!

Lalki (jedna przez drugą do Ludzika III): Chodź już. Bananów nie dostaje się za darmo. Musisz posprzątać. Potem ugotujesz, upierzesz, wyprasujesz, pozmywasz... (wychodzą, zamykając skrzydła parawanów).

Ludzik VI: Chodźmy już – nie chcę tego słuchać! (Pozostała trójka Ludzików wędruje zmęczona przy muzyce do refrenu Piosenki wędrowców).

Scena V

Pojawiają się dwie nowe Postacie. Odwracają parawan. ukazując fragment dekoracji przedstawiającej szare i ubogie zabudowania.

Ludzik IV: Widzę jakieś zabudowania. Może tam znajdziemy schronienie przed nocą.

Postać I (uprzejmie): Witajcie wędrowcy! Dokąd droga prowadzi?

Ludzik V: Szukamy miejsca, w którym żyłoby się nam lepiej niż w naszym miasteczku.

Postać II: Zostańcie z nami. Nie będziecie głodni ani bezdomni. Wprawdzie nic możemy zapewnić wam pracy, bo zabrakłoby jej dla naszych obywateli, ale...

Postać I: Myślę, że jeśli zrobimy zbiórkę grosików wśród obywateli naszego miasta, będziemy mogli zapewnić wam utrzymanie.

Ludzik VI: To wspaniale! Jeśli możecie sobie na to pozwolić...

Ludzik V (przerywa): Nie! Nie możemy się na to zgodzić. Jeśli nie będziemy w stanie sami na siebie zapracować, nie możemy u was zostać! Dziękujemy wam! (do Ludzików) Chodźcie przyjaciele.

Ludzik VI (zdecydowanie): A ja zostaję! Mnie to odpowiada!

Ludzik V: Hm... No, cóż... Szkoda! Każdy ma prawo do własnej decyzji. Żegnaj przyjacielu! (ściskają sobie dłonie).

Ludzik IV: A co teraz będzie z nami?

Ludzik V: Nie wiem. Wszędzie jesteśmy tylko gośćmi nigdzie nie jesteśmy u siebie. Straciliśmy przyjaciół...

Ludzik IV: Może pora... wracać do...

Ludzik V: Czy myślisz o tym, co ja?

Ludzik IV: Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej?

Ludzik V: A burmistrz? Może zrozumiał? Może się zmienił?

Ludzik IV: Wracajmy!

Ludzik V: Chodźmy, chodźmy jak najprędzej! (Ludziki IV i V ruszają w takt refrenu Piosenki wędrowców. Idąc, odwracają parawany i znów ukazuje się pierwsza dekoracja – kolorowe miasteczko. Jednak wszystko wisi krzywo lub jest zniszczone).

Scena VI

Ludzik IV (niepewnie): No to jesteśmy na miejscu!

Ludzik V: Znowu w domu – jak dobrze! (Zza dekoracji wygląda nieśmiało Ludzik I – burmistrz).

Ludzik I: Wróciliście?! To wspaniale. Nawet nie wyobrażacie sobie, jaki tu byłem samotny! Wszystko sobie przemyślałem – wiem, że nie powinienem wami rządzić, tylko doradzać i pomagać. Czy... czy mi wybaczycie...?

Ludzik IV: Już ci wybaczyliśmy. Szkoda tylko, że nie ma tu reszty naszych przyjaciół...

Ludzik V (rozgląda się): Tak tu jakoś pusto i cicho...

Ludzik I (z entuzjazmem): Wiecie co? Wyślijmy im natychmiast wiadomość! Napiszemy, że razem chcemy zmienić życic w naszym miasteczku! (z nadzieją) Może... wrócą?

Ludzik IV: Świetnie! Napiszmy do nich!

Ludzik V: Biegnijmy na pocztę (wybiegają).

Scena VII

Wchodzi Mistrz Igiełka.

Mistrz Igiełka: Jak pomyśleli – tak zrobili. Ale szybciej niż listy rozeszły się po kraju dobre wiadomości. I oto do kartonowego miasteczka wracali jego dawni mieszkańcy. (Z różnych stron wchodzą Ludziki II, III i VI, a po chwili I, IV i V. Wszyscy witają się serdecznie, ściskają dłonie i poklepują po ramionach).

Ludzik II: Słyszałem, że chcecie zmieniać życie w naszym miasteczku?

Ludzik III: Pragniemy i my mieć w tym swój udział!

Ludzik VI: Chcemy mieszkać tu – u siebie i sami decydować o swoim losie.

Ludzik I: Przyjaciele! Jesteśmy znowu razem! Myślę, że teraz uda nam się niejedno zrobić w naszym mieście!

Ludzik V: Musi się udać! (Wszyscy biorą się do pracy poprawiają dekorację, przypinają do okien „skrzynki z kwiatami”, sprzątają itd. Pracując, śpiewają Piosenkę pozytywną):

W naszym mieście już od dzisiaj kłótni nie ma
Nikt nie krzyczy, z nudów także nikt nie ziewa
Choćbyś dawniej ciapą był dziś chwat,
W naszym mieście z życia każdy będzie rad.
Ref. Do pracy wszyscy wraz
Przed nami zadań wiele
Do pracy wszyscy wraz
Do pracy – przyjaciele.
W naszym mieście od tej pory będzie miło.
Bo radością i czystością będzie lśniło,
My od dzisiaj wprowadzimy nowy ład
W naszym mieście każdy z życia będzie rad.

(Po piosence Ludziki zastygają w bezruchu przy swoich czynnościach. Wchodzi Mistrz Igiełka).

Mistrz Igiełka: Mieszkańcy tekturowego miasteczka zrozumieli, jak wiele zależy od nich samych. Zrozumieli też, co oznacza powiedzenie „wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma”. A słowo „sznurek” raz na zawsze wykreślili ze swojego słownika. Spytacie jeszcze, gdzie są takie tekturowe miasteczka? A może wystarczy tylko wyjrzeć przez okno?

Co w numerze?