Część I
Z wizytą u Astrid Lindgren

Jest zima. Za oknem w domu Astrid Lindgren widać ogromne płaty śniegu, które leniwie lecą z nieba. Pani Lindgren krząta się po swoim pokoju pełnym książek i różnych kolorowych figurek. W kominku wesoło trzaska ogień. Kobieta pije herbatę i w zamyśleniu patrzy na śnieg za oknem. W pewnej chwili podchodzi do półki z książkami, wyjmuje kilka z nich i radośnie się uśmiecha. Siada ponownie w fotelu i zasypia z uśmiechem na twarzy. Nagle rozlega się dzwonek. Kobieta nieco zaskoczona wstaje i wolnym krokiem kieruje się do drzwi. Otwiera je. Stoją w nich dzieci w różnym wieku. Pisarka przygląda się im uważnie.

Astrid Lindgren:
Witam was, kochane dzieci! Skąd przyszłyście? Na dworze panuje tak sroga zima, a wy nosicie letnie ubrania. Czy czegoś potrzebujecie? Wejdźcie i ogrzejcie się przy kominku. Zaraz przygotuję wam ciepłą herbatę. (Goście wchodzą do mieszkania.
Jest to spora gromadka urwisów w różnym wieku i w różnych strojach. Dzieci są smutne i przygnębione. Astrid Lindgren patrzy na nie podejrzliwie; nagle wydaje okrzyk radości): Już wiem! Jak mogłam was nie poznać! Moje kochane urwisy, tak się za wami stęskniłam! Ciągle wspominam wasze cudowne przygody, które – musicie przyznać – bardzo mi się udały. Och, Pippi, Emilu, dzieciaki z Bullerbyn i wy – Oskarze i Rasmusie, jak się macie?

Oskar:
Szanowna pani, musieliśmy opuścić karty naszych książek i przyjść do pani ze skargą. Jestem najstarszy tym gronie i zacznę jako pierwszy, bo dzieciaki mają naprawdę łzy w oczach. Proszę tylko spojrzeć. (Dzieci rozglądają się ze smutnymi minami). Otóż mamy problem, bo nikt w szkołach nie chce już poznawać naszych przygód i losów…

Pippi:

A mamy ich tyle, że głowa boli! Ja sama jestem już chora od ilości figli, które kazała mi pani wykonywać. Ach, nie zapomnę występów w cyrku czy berka z policjantami. Na samą myśl o szkole i moich lekcjach aż pękam ze śmiechu. To było coś! Tommy i Annika do dzisiaj mnie kochają za kolorowe przygody i pierniczki robione na podłodze, którą później myłam, jeżdżąc na szczotkach przyczepionych do butów niebotycznych rozmiarów. A te pończochy!

Oskar (zniecierpliwiony, do Pippi):

Do rzeczy, młoda damo! Musimy wyjaśnić pani Lindgren powód naszych trosk. (Do Astrid Lindgren): Jak wcześniej wspomniałem, dzieciaki coraz rzadziej sięgają po książki, w których opisane są nasze przygody. Wolą czytać o Harrym Potterze albo powieści z dreszczykiem. Harry to fajny gość, ale stał się dla nas niezłą konkurencją. Szkoda!

Lisa (przytulając się do Astrid Lindgren): Kochana pani Astrid, jest nam przykro, że nikt nie chce odwiedzić nas w Bullerbyn, pobawić się z nami w Indian, posłuchać opowieści dziadziusia Britty i Anny. A pierniczki w kształcie prosiaczków, a nocowanie w stogu siana? Smutno nam.

Lasse i Bosse:

Proszę nam pomóc, bo jak tak dalej pójdzie, to zupełnie zgnuśniejemy, a przecież niezłe z nas zuchy i urwisy na schwał. Tylko czekamy na dzieci, które będą chciały poznać nasze pomysły i przeżywać z nami przygody.

Oskar:

Droga pani, nie mogliśmy czekać już ani minuty dłużej i w takim oto gronie zjawiliśmy się u pani. Martina orzekła, że znalazłem sobie pretekst, aby ruszyć na następną włóczęgę, zabrałem więc Rasmusa i jesteśmy. To sprawa niecierpiąca zwłoki!

Emil:

Tak, tak. Nawet mój tatuś nie żałował 5 ore, żebym mógł przyjechać do pani do Sztokholmu. Słyszał, że dzieci wolą teraz komputery i telewizję i że nie chcą już czytać. A my przecież tak czekamy! Jestem nawet gotów nałożyć na głowę następną wazę, żeby tylko zobaczyć, że to fajne przygody i że ktoś się śmieje, gdy o nich czyta!

Pippi:

Pani Astrid! Trzeba chyba wymyślić dla nas nowe przygody, bo jak tak dalej pójdzie, to do Śmiesznotki nikt już nie zajrzy, a koń i małpka nie będą miały okazji, aby się pokazać i pofiglować. Czuję, że tracę siły i nie będę już mogła przenosić, podnosić, przewracać i wywracać. To straszne! (Pippi dotyka swoich zwiotczałych ramion i nieudolnie zapina opadające ciągle pończochy).

Astrid Lindgren (z przejęciem):

Moi kochani! To, o czym mówicie, jest bardzo niepokojące. Do tej pory zbierałam tylko pochwały i kwiaty za to, jakie postacie stworzyłam w swoich powieściach, a tymczasem taka smutna niespodzianka! Jest mi naprawdę bardzo przykro, bo zawsze myślałam, że jesteście ponadczasowi, wieczni i kochani przez czytelników. (Ociera łzę i tuli dzieciaki). Rzeczywiście, coś musimy z tym zrobić. Nie zamierzam zostawić was samych na pastwę tych dziwnych czasów. Wprawdzie mam już swoje lata, ale do dzisiaj pomysły kłębią się w mojej siwej głowie. (Przechadza się po pokoju, myśli i spogląda w oczy dzieci. Po chwili woła z radością w głosie): Mam, mam, już wiem! Przygody każdego z was z osobna są świetne, ale co byście powiedzieli, gdybyśmy ułożyli jedną historię dotyczącą was wszystkich, wspaniałe przygody, które przeżyjecie wszyscy razem? Kto powiedział, że nie możecie bawić się wspólnie na kartach jednego tekstu. Do dzieła! Musicie mi pomóc, i to zaraz. Szkoda czasu i każdego małego czytelnika!

Wszyscy siadają wokół kominka i zaczynają układać swoje nowe losy. Słychać śmiech, radosne okrzyki dzieci i Astrid Lindgren. Za oknem pada śnieg.

Część II Nowe przygody Lindgrenków, czyli powrót urwisów

Willa Śmiesznotka. Przed domem pasie się koń, na ławce siedzą policjanci, grzeją się w słońcu i popijają lemoniadę. Przychodzi Pippi z panem Nilssonem na ramieniu i siada obok nich. Wokół bawią się dzieci.

Pippi:

Hej, panowie, czy nie czas do pracy? Wydaje mi się, że już od dawna powinniście być na komisariacie. Kiedyś zawsze brakowało wam czasu.

Policjant I:

Droga panienko! I po co ten pośpiech? U ciebie jest tak przyjemnie jak nigdzie na świecie. Na pewno te wszystkie dzieci z domu dziecka od dawna chciały tutaj mieszkać i zupełnie nie rozumiem, dlaczego wcześniej chcieliśmy cię zapędzić do tego szarego przybytku smutku na końcu miasteczka.

Policjant II:

Masz zupełną rację, kolego. To tutaj jest radosny i pogodny dom, w którym każde dziecko może czuć się szczęśliwie. Teraz umieszczanie dzieci w tym miejscu jest czystą przyjemnością.

Nagle w bramie prowadzącej do willi pojawia się Emil ze Smalandii wraz z Idą. W podskokach wbiegają do ogrodu.

Emil:

Nareszcie jesteśmy! Z Lonnebergi jest daleko, ale nie na tyle, żeby tutaj nie dotrzeć. Dla chcącego nie ma nic trudnego. Oto Ida, która - musicie to wiedzieć - jest wytrawną łowczynią przygód, zwłaszcza tych mojego autorstwa (śmieje się).

Pippi:

Witacie, przyjaciele! Czas na nowe przygody. Czekają już Oskar i Rasmus, Tommy i Annika, a także spora gromadka przyjaciół z Bullerbyn. Mam też zaszczyt przedstawić wam dzieciaki z miejscowego domu, pożal się Boże, dziecka. Na początek zaśpiewajmy piosenkę, którą nazwałam naszym hymnem.

Wszystkie dzieci oraz postacie z książek gromadzą się i tańczą, śpiewając:

Kiedy przygód brak ci wkoło
Kiedy smutek dręczy nudą
To zapraszam w nasze koło
Nasza paczka to jest cudo!

Tutaj każdy jest wesoły
Tutaj każdy ważny jest
Chociaż nie ma tutaj szkoły
Życie szkołą jest i cześć!

Ref. Bo w Śmiesznotce tęczowy bije blask
Bo do Śmiesznotki podążaj póki czas
Zanim poważny zrobisz się
Tutaj przepustką radość jest!

Oskar:

Przestańcie już tańczyć, bo mi się w głowie zakręciło! Nie jestem już taki młody i rześki jak kiedyś. Słuchajcie, my tutaj tak wesoło i w ogóle, ale ja i Rasmus trafiliśmy na dziwne ślady na tyłach ogrodu. Dobrze jest, jak powiedział człowiek, któremu paliły się włosy, ale tym razem przeczuwam niezłą drakę! (Wszyscy otaczają go i słuchają z zaciekawieniem). Moi drodzy, w naszej willi szykuje się spisek! To afera komputerowa z krainy o nazwie Zjaantyfan. Szpiedzy mieli ten napis na tajemniczej walizeczce.

Lasse (zdziwiony):

Zjaanty co? A cóż to za kraj? Nigdy o nim nie słyszałem, a wy?

Lisa:

Zaraz, zaraz... Chyba wiem, co oznacza ta dziwna nazwa. Spróbujmy przestawić literki i okaże się, że to. Antyfantazja! Szpiedzy z tej krainy specjalnie przestawili literki, aby nas złapać w swoje sidła. Przebiegłe!

Pippi:

Jesteś genialna, Liso! (Zakasując rękawy i rozglądając się z groźną miną za wrogami): Już ja im pokażę, gdzie raki, a raczej wrony, zimują. Gdzie oni są? Zaraz wyślę ich pocztą lotniczą w jedną stronę. A to hultaje! Bez fantazji ani rusz, a ja mogłabym napisać doktorat z tej dziedziny.

Rasmus:

Spokojnie, Pippi, najpierw wysłuchajmy Oskara. To on wytropił tych opryszków, tak jak kiedyś Hildinga. Pamiętam, jak się z nim rozprawiliśmy. Pani Heldberg jest nam wdzięczna do dzisiaj. Ach, to były czasy.

Oskar:

Rasmusie, nie czas żałować dawnych chwil, gdy idą nowe wyzwania. Moi drodzy, wczoraj rano dwóch osobników w szerokich spodniach, bluzach i czapkach z daszkiem podeszło pod naszą willę i mówiło, że tutaj nie ma jeszcze. łączy. Badali coś na dachu, a Karlsson powiedział mi potem, że próbowali założyć jakieś dziwne urządzenie podobne do anteny telewizyjnej czy coś w tym stylu.

Emil:

A co to jest antena? Czy to też można nosić na głowie? Myślę, że to da się też bezpiecznie zdjąć, czy tak?

(Dzieci się śmieją, słychać też parskanie konia i chichot małpki).

Olle:

Oj, głuptasie! Czy ty zawsze musisz próbować coś zbroić? Chyba mała Kerstin ma więcej oleju w głowie niż ty. Malkolm, Puszek i Mruczek aż uszu nadstawiają, zobacz tylko.

Zawstydzony Emil spuszcza wzrok.

Annika:

Daj mu spokój. Ja też nie wiem, co to jest ta antena czy coś takiego.

Oskar:

Kochani! Coś się święci i chyba wiem co. Ci dziwni chłopcy nieśli walizeczkę. Co chwilę ją otwierali, a na ich twarzach odbijał się błękitny blask. To chyba czarodzieje i ich magiczna kula w postaci tajemniczego kuferka. Tylko, co oni tam widzieli...

Pippi:

Nic prostszego niż zrobić na nich zasadzkę! Niech sami się tłumaczą. Na pewno nie mają dobrych zamiarów. Już coś słyszałam o ludziach z krainy Zjaantyfan. Mówił mi o tym mój tatuś kapitan, który z niejednego pieca chleb jadł. Poznał wiele dziwadeł, a mieszkańcy tego miejsca są bardzo dziwni.

Olle i Lasse:

Tak jest! Zaczaimy się na oprysz-ków i zrobimy im akuku! (Wszyscy się śmieją). Dzisiaj w nocy ruszamy do akcji. Ty, Liso, będziesz stała na czatach. Dasz nam sygnał, kiedy opryszki się zbliżą do Śmiesznotki. Ty, Rasmusie, zabierzesz im drabinę, kiedy znów wejdą na dach. Oskarze, od ciebie będzie zależało najwięcej - musisz ich zatrzymać, zanim my nie wybiegniemy z okna na strychu. Pomoże ci nasza siłaczka Pippi.

Emil:

A o mnie zapomnieliście? Co mam robić? Przybyłem do was aż z Lunebergi, a tutaj co? Nic, tylko czekanie na akcję. Nudzę się, a to nie do pomyślenia. Przecież moją mamą jest pani Lindgren. Jeśli trzeba włożyć coś komuś na głowę, to jestem chętny.

Olle:

Nie marudź! Twoim zadaniem będzie złapać walizeczkę z niebieskim światłem, którą noszą nasi niechciani goście. Tylko niczego nie zniszcz. To nasze koronne dowody przeciwko intruzom.

Oskar:

A teraz wszyscy do łóżek. Musimy być wyspani i wypoczęci, bo cała noc przed nami. Musimy zgromadzić siły i zapał do pokonania tych łotrów, którzy chcą zniszczyć nasz spokój. Na pewno im na to nie pozwolimy!

Część III Wszystko jasne!

Ranek. Cisza. Z okien Śmiesznotki dochodzą pochrapywania. Przed budynkiem ślady walki: drewniane miecze, sieci, sznurki, skakanki, proce oraz fragmenty anteny. W komórce obok ogrodu widać dwie skulone postacie. Na warcie stoją Oskar i Lasse. Nagle szeroko otwierają się drzwi willi i wychodzi zaspana i potargana Pippi.

Pippi (w stronę jeńców):

Cześć, chłopaki, jak się spało? Ale daliście wczoraj popis, nie ma co! Długo nie trwało i już po was, mięczaki. Myślałam, że będzie fajna bitwa, ale cóż, patałachy z was i tyle. Nie nadajecie się do zabawy. Za grosz u was fantazji i radości. Nie macie w ogóle pomysłów. Teraz wychodźcie, trzeba przeprowadzić śledztwo.

Ze Śmiesznotki wychodzą pozostali mieszkańcy i przecierając oczy, podchodzą do wypuszczonych na wolność chłopców (ubranych w bluzy, czapki z daszkiem i obszerne bojówki).

Oskar:

No, moi panowie, do dzieła! Spowiadać się! Adresy, telefony, kontakty, i to szybko! Kto was przysłał? Czego od nas chcecie?

Chłopcy niepewnie patrzą na siebie, a później na dzieciaki wokół.

Janek:

Przepraszamy za to całe zamieszanie, ale mieliśmy do spełnienia misję specjalną.

Britta:

Tylko nie udawajcie Jamesów Bondów. Agenci od siedmiu boleści! Kiepscy z was szpiedzy.

Paweł:

To nie jest tak, jak myślicie. Nie chcieliśmy wam zaszkodzić, tylko coś sobie pożyczyć. Wysłały nas dzieci oraz młodzież z naszej krainy. Byliście ostatnią deską ratunku.

Pippi:

Gadaj jaśniej, bo nie jarzę! Mówisz szyfrem, czy co? Do rzeczy - tłumaczcie z waszego na nasze, bo jak się zdenerwuję, to. (Podbiega do chłopców i równocześnie podnosi ich obu do góry; chłopcy zaczynają przeraźliwie krzyczeć i wołać o pomoc).

Janek (łamiącym się głosem):

W naszym państwie doszło do strasznych rzeczy. Dzieciaki bawią się w wojnę, zabijanie, bo wydaje im się, że każdy może żyć nawet kilkakrotnie. Wkoło słychać tylko przekleństwa, odgłosy walki, przezwiska. W naszych bibliotekach nikt nie szuka już wesołych i pięknych bajek ani powieści, a uczniowie chcą tylko brutalnych gier i komiksów z krainy zła. Biblioteczne zbiory pokryły się kurzem i tyle cudownych przygód straciło swoją moc.

Paweł:

Sami też tak robiliśmy. Na szczęście pomógł nam Harry. Powiedział, że sowy przyniosły mu ostrzeżenie - jeśli czegoś z tym nie zrobimy, nasz świat zamieni się w ruinę i krainę zła. Dobry z niego kumpel, otworzył nam oczy.

Annika:

A co my mamy z tym wspólnego? Jesteśmy spokojnymi mieszkańcami Śmiesznotki. Nikomu nie wchodzimy w drogę, bardzo się lubimy, nie przeklinamy i jesteśmy po prostu dobrzy. Uwielbiamy przygody i zawsze jest nam wesoło.

Janek:

No właśnie! Tacy jesteście i taki jest wasz świat. Jedynym ratunkiem dla nas jest zdobycie waszych flakoników dobra, radości, życzliwości, no i bakcyla przygód, które bawią już niejedno pokolenie. Tak więc po naradzie z takimi gostka-mi jak my (a pozostało nas niewielu) i z paniami z bibliotek szkolnych padło na was.

Pippi:

Co padło na nas? Zaraz, zaraz! Mówcie jaśniej, bo nie bardzo rozumiem, a jak Pippi nie bardzo rozumie, to lepiej miejcie się na baczności!

Paweł:

Przyszliśmy do was po te flakoniki, ale jak zobaczyliśmy, że jesteście tacy cudowni i radośni jak nikt inny, pomyśleliśmy, że nigdy nie oddacie nam dobrowolnie swoich skarbów. Postanowiliśmy ściągnąć je drogą elektroniczną za pomocą laptopa. I to by było na tyle! (Nieśmiało się wycofuje).

Oskar:

Zaraz, zaraz, panowie! To nie w porządku. My, kulturalni szwedzcy obywatele, musimy znosić ten stres tylko dlatego, że boicie się z nami porozmawiać? Nie umiecie podejść i zapytać, zbudować kilku zdań złożonych podrzędnie czy co?

Paweł:

Właśnie, akurat z tym mamy problem! Jak już wiecie, ostatnio niewiele się u nas czyta i prawie wcale się nie rozmawia. Wieczorami naszą krainę powleka niebieski mrok - to blask bijący od ekranów komputerów i laptopów. Panuje przerażająca cisza albo słychać tylko sylaby czytane z telefonów komórkowych, np.: spoko, nara, OK, siema, impra.

Emil:

Rzeczywiście, macie niezłe szyfry. Aż dziwne, że jeszcze w ogóle umiecie rozmawiać. Wiedzieli, kogo do nas wysłać. Ja też wymyślę jakiś szyfr!

Rasmus:

Ani mi się waż! Tutaj się rozmawia, wymienia poglądy i wszyscy są szczęśliwi. Nic i nikt tego nie zmieni, Emilu!

Pippi:

Teraz już wszystko rozumiem! Przybyliście do nas po nasze skarby, a my nawet nie wiemy, że to, czym żyjemy każdego dnia, jest takie drogocenne. Hurra! Mamy skarby! I wiecie co? Możecie być spokojni. Nie zostawimy was w potrzebie. Jesteśmy gotowi wam pomóc. Od zaraz. Weźcie tę swoją dziwną walizeczkę i piszcie, notujcie, fotografujcie, ile się da!

Lisa:

Przygotujemy też książki, w których kochana pani Lindgren zapisała losy każdego z nas z osobna. Bo musicie wiedzieć, że mieliście niebywałą i rzadką okazję widzieć nas wszystkich w komplecie.

Oskar:

Kochana pani Astrid! To ona tak ożywiła nasze postacie i pokazała nam, że jesteśmy ważni i potrzebni światu. A my, głuptasy, martwiliśmy się, dlaczego dzieciaki nie chcą poznawać naszych cudownych przygód. Misja Janka i Pawła na pewno to zmieni i już wkrótce wrócimy do łask tam, gdzie o nas zapomniano.

Tommy:

Oskarze, to nie tylko wina dzieci, lecz także czasów, w których żyją i tych dziwadeł techniki, które odrywają je od czytania. Musimy coś z tym zrobić. Zbiórka! Ruszamy z kolejną wizytą do Sztokholmu. Pani Lindgren będzie dobrze wiedziała, co z tym zrobić.

Jest lato. Świeci ogromne, radosne słońce.

Co w numerze?