Na muzycznym podkładzie kolęd.

I

Nazywamy go pięknie stróżem

i obrońcą skarbu,

którym my sami jesteśmy

w oczach naszego Stróża i Zbawcy.

Czcimy go jako

posłańca Bożego.

(M. Bednarz: O Aniele Stróżu. W: Mój anioł pójdzie przed tobą, s. 111)

II

Opowieść o przeżyciach kobiety i jej dwóch córek w okresie świąt Bożego Narodzenia, którą chcemy przedstawić, jest prawdziwa.

III

Kiedy zagubieni w mroku,

na rozdrożu,

potrzebujemy pomocy,

on podaje nam rękę.

(M. Bednarz)

II

Adam Armstrong, policjant, odebrał wezwanie chwilę po dziewiątej, gdy w pierwszy dzień świąt patrolował miasto Akron w stanie Ohio. Jakaś kobieta głośno płakała w barze koło parkingu przy autostradzie biegnącej zaraz za miastem. Wystraszeni klienci wezwali policję. Armstrong westchnął. Zawrócił samochód i skierował się w stronę parkingu. Był doświadczonym policjantem. W ciągu ośmiu lat służby zobaczył tyle bólu, że bez trudu mógł sobie wyobrazić, co sprawiło głośny płacz kobiety na parkingu. Szczególnie w Boże Narodzenie.

(s. 9)

IV

Anioł opiekuńczy

osłania nas skrzydłami,

które są wielkie na miarę

naszej niemocy i biedy.

(M. Bednarz, s. 112)

II

Armstrong wszedł do parkingowego baru, tonącego w blasku świątecznych lampek. Natychmiast zauważył kobietę, wciąż wstrząsaną szlochem, z twarzą ukrytą w dłoniach. Tuż obok siedziały dwie przerażone dziewczynki o jasnych włosach. […] – Co się stało? – zapytał […]. – Tatuś nie mógł nam kupić prezentów na gwiazdkę, więc odszedł – odpowiedziała starsza. – Kiedy byłyśmy w łazience, wyniósł nasze rzeczy z samochodu.

(s. 10)

V

Jeden anioł liczy minuty,
drugi anioł do niego przykuty,
trzeci hymn wesoły poczyna,
że to pierwsza wieków godzina

ludziom w darze
na zegarze
od Bożego Syna.
Od światła, od gwiazd,
od śniegu biją blaski.

(K. Iłłakowiczówna: Pastorałka. W: Anioł w poezji, s. 64)

II

Mój mąż nie jest zły. Po prostu nie ma już siły. Nie mamy ani grosza, a on dowiedział się, że państwo pomoże nam, jeśli zostanę samotną matką. Siedziałam tu, modląc się o radę, co powinnam teraz zrobić, ale nie mam nawet drobnych na telefon. Wie pan, to nie były najlepsze święta w moim życiu. [...]

- Ale, wie pan co, teraz chciałabym tylko wiedzieć, że Bóg słyszał moje modlitwy.

(s. 10)

VI

A z wewnątrz na mróz ku gwiazdom u góry
płynie ciepłych oddechów słup białopióry,
szepty litościwe, płacz urwany
i „Lulajże, lulaj, Jezuniu kochany".

(K. Iłłakowiczówna: Pastorałka, s. 65)

II

Policjant w milczeniu również począł się modlić, prosząc Boga o wskazówkę, w jaki sposób pomóc kobiecie i jej córeczkom. Armstrong wierzył z całego serca, że Bóg wysyła anioły chroniące go na służbie. Już kilka razy wydawałoby się w beznadziejnych przypadkach czuł obecność Pana i wierzył, że taką samą ochroną otoczona jest jego rodzina. „Ona potrzebuje anielskiej pomocy, Panie", policjant modlił się bezgłośnie. „Proszę, pomóż jej".

- Czy ma pani jakąś rodzinę? - zapytał [...].

- Moja najbliższa rodzina mieszka w Tulsie.

(s. 10-11)

I

Pomimo naszych pomyłek
Anioł pomaga, żeby życie nasze nie było
obce Bogu ani ludziom.

(M. Bednarz)

II

Kiedy rozmawiali, kelnerka podała hot dogi i frytki dziewczynkom. Policjant poszedł do lady, by zapłacić. „To będzie mój świąteczny prezent dla nich", pomyślał.

- Szef powiedział, że firma stawia - powiedziała kelnerka, gdy wyjął portfel. - Już wiemy, co się stało.

Armstrong uśmiechnął się w podziękowaniu.

(s. 11)

III

Anioł uniósł się w powietrze
I szybko się oddalił,
Bo miał przed sobą długą drogę, [...]
A chciał jeszcze przed zapadnięciem nocy
Zdążyć z powrotem do swojego domu,
Zbudowanego z pierwszych kart Ewangelii.

(R. Brandstaetter: Ave Maria. W: Anioł..., s. 77)

II

Tymczasem jakiś kierowca zbliżył się do kelnerki i zaczęła szeptać jej coś do ucha. Po chwili wzięła go za ramię i poprowadziła w kierunku policjanta. [...] Naturalny, knajpiany szmer rozmów nagle niepostrzeżenie ucichł. Większość klientów, niemal wyłącznie kierowcy TIR-ów, przysłuchiwała się rozmowie.

- Przepraszam, panie władzo - powiedział mężczyzna. - Proszę to wziąć.

Szofer wcisnął policjantowi pokaźny zwitek banknotów.

- Zrobiliśmy małą zbiórkę. Powinno wystarczyć na początek dla tej kobiety i jej dzieci.

(s. 11)

IV

Mówią, że ktoś was wymyślił,
Ale nie przekonuje mnie to.
[...]
Głos - ten jest chyba dowodem,
Bo przynależy do istot niewątpliwie jasnych,
Lekkich, skrzydlatych (dlaczegóż by nie),
Przepasanych błyskawicą.

Słyszałem ten głos nieraz we śnie

I, co dziwniejsze, rozumiałem mniej więcej
Nakaz albo wezwanie w nadziemskim języku:
zaraz dzień
jeszcze jeden
zrób co możesz.

(Cz. Miłosz: O aniołach. W: Anioł..., s. 78)

II

Jeszcze będąc chłopcem, Armstrong nauczył się, że glina nie płacze, w każdym razie nigdy publicznie. Tak więc stał nie mogąc wykrztusić słowa. [...]. Z całej siły ścisnął dłoń kierowcy.

- Jestem pewny, że będzie bardzo szczęśliwa - rzekł schrypniętym głosem, starając się ukryć wzruszenie. - Mogę jej powiedzieć, od kogo dostała te pieniądze?

- Nie. [...] Po prostu niech jej pan powie, że od kilku facetów, którzy też mają rodziny. Facetów, którzy też chcieliby spędzić Boże Narodzenie w domu.

(s. 12)

V

Kiedy jesteśmy kuszeni,
by się dać ponieść wygodzie, korzyści,
on nam oczyszcza sumienie.
To nic, że ludzie praktyczni
śmieją się z naszego sumienia.
Ich śmiech przycichnie,
gdy przyjdzie pora sądzenia
z miłości.

(M. Bednarz)

II

Kiedy kierowca odszedł, policjant przeliczył pieniądze. Po raz kolejny tego wieczoru nie mógł uwierzyć własnym oczom. W niewielkim przydrożnym barku kilku szoferów zebrało w ciągu paru minut dwieście dolarów. Kwotę wystarczającą na trzy bilety autobusowe do Tulsy i jedzenie na drogę.

(s. 12)

VI

nazywamy go brzydko stróżem
każemy mu stać pilnować
używamy jak chłopca na posyłki
kto z nas mu rękę poda
pożałuje że ma skrzydła za duże
sumienie tak czyste że niewygodne [...]
kto z nas obejmie go za szyję
- słuchaj - powie zmieniły się czasy
teraz ja cię przed światem ukryję

(J. Twardowski: Anioł Stróż. W: Anioł..., s. 85)

II

Policjant poszedł i wręczył kobiecie pieniądze. [...]

- Wysłuchał - wyszeptała przez łzy.

- Proszę? - zapytał Armstrong, całkowicie zaskoczony. Nie wiedział, o kogo może kobiecie chodzić.

- Nie rozumie pan? - wyszlochała. - Przyszłam tu kompletnie zrozpaczona, bez nadziei na cokolwiek. Usiadłam i poprosiłam Boga o pomoc, o znak, że wciąż nas kocha i wciąż mu na nas zależy.

(s. 12)

I

Miłość nasza,
miłość ludzi śmiertelnych,
choć poraniona żałobą, rozłąką,
z jego pomocą znowu jest cała.

(M. Bednarz)

II

Armstrongowi ciarki przeszły po plecach. Przypomniał sobie swoją modlitwę, kiedy prosił Boga o pomoc, o zesłanie kobiecie anielskiego wsparcia. Wprawdzie kierowcy ciężarówek nie wyglądali jak biblijny zastęp aniołów, jednak Bóg wykorzystał ich w ten sposób.

(s. 12)

III

Czasy się bardzo zmieniły,
ale nie miłość Anioła
do Boga i do nas.
Gdyby jego miłość umarła,
stałby się duchem złym i potępionym
z powodu tej śmierci.

(M. Bednarz)

II

W tym momencie do baru weszło dwoje młodych ludzi. Zobaczyli łkającą kobietę i bez wahania podeszli, pytając, czy mogą w czymś pomóc.

- Cóż, gdyby mogli mnie państwo podwieźć do przystanku autobusowego. Widzicie, mam pieniądze, chcę się dostać do.

Armstrong postanowił dyskretnie zejść ze sceny.

IV

Aniołowie strażnicy nadziei
budzą nas dotknięciem skrzydła
a dla nich ciemność dnia jest jasnością
a rzeczywistość nieustannym oczekiwaniem
przepływającym z każdą chwilą w spełnienie

(A. Kamieńska: Aniołowie... W: Anioł..., s. 90)

II

Kiedy już siedział za kierownicą, bezpiecznie ukryty przed wzrokiem postronnych, wreszcie mógł pozwolić płynąć łzom. Czuł, że nigdy nie zapomni tego, co właśnie się na jego oczach wydarzyło. Jako policjant, niemal codziennie miał do czynienie z przemocą i gwałtem. Tej nocy jednak ktoś przypomniał mu, że dobro i miłość naprawdę istnieją.

V

Oto Ja posyłam anioła przed tobą,
aby cię strzegł w czasie twej drogi
i doprowadził cię do miejsca,
które ci wyznaczyłem.
Szanuj go i bądź uważny na jego słowa.

(Ks. Wj. 23, 20. W: Mój anioł pójdzie..., s. 13)

II

Armstrong nauczył się jeszcze czegoś. Czasami Bogu wystarczy kilkunastu kierowców ciężarówek pijących kawę na parkingu koło Akron w stanie Ohio, by zesłać bożonarodzeniowe anioły.

(s. 12)

VI

[Anioł]
Chciałbym go objąć za szyję
i powiedzieć szeptem:
Wybacz, tak rzadko o tobie pamiętam.
Wybacz światu, że zapomniał o tobie.
Niech się odnowi moja pamięć,
bym mógł cię przypomnieć światu.

(M. Bednarz, s. 112)

Kończą kolędy.

Co w numerze?