Scena 1 – W drodze do szkoły

Muzyka: akompaniament do piosenki Witaj szkoło, leśne odgłosy.

Wchodzą dwie dziewczynki, wesoło śpiewając piosenkę.

Ewa i Kasia:
Dzisiaj pierwszy dzień do szkoły!
[…]
Jaką fajną noszę tarczę,
Mój brat nosi taką samą!
Niechaj inni na nią patrzą,
Gdy do szkoły idę rano (zmiana w oryginalnym tekście).

Dziewczynki patrzą na siebie, śmieją się, schodzą ze sceny i chowają się za kulisami.

Scena 2 – Leśne zwierzęta

Muzyka: odgłosy lasu – stukanie dzięcioła, głosy ptaków itp.

Wbiega Lis.

Lis (węsząc, do siebie):
Głodny jestem, głodny jestem!

Wilk:
Jak zdróweczko, panie Lisie? Nie za blisko drogi pan się wypuścił?

Lis:
Uważam, panie Wilku! Oj, uważam! Zresztą ten znak drogowy (przygląda się znakowi drogowemu) ostrzega kierowców, by zwolnili.

Wilk:
Dobrze, że ludzie myślą o naszym bezpieczeństwie. (Spostrzega skradającego się Kota). Patrzcie, patrzcie! Kto tu do nas przywędrował?

Kot:
Miau! Mieszkam niedaleko. Piękny dziś dzień, więc wyruszyłem na mały leśny spacerek. Może jakaś myszka zechce spotkać się ze mną, miau! (Zagląda pod krzaczki).

Lis (zaciera ręce):
Poszukajmy jej razem drogi kocie!

Lis i Kot skradają się, zaglądają pod krzaczki, węszą.

Wilk (idzie za nimi i podśpiewuje coraz ciszej):
Uciekaj myszko do dziury, bo cię tam złapie kot bury, a jak cię złapie kot bury…

Zwierzęta schodzą ze sceny.

Scena 3. - Po szkole

Muzyka: w tle - leśne ptaki.

W podskokach wbiega Ewa, słychać za kulisami głos Kasi.

Ewa (dyszy):

Kasiu, zaczekaj! Co tak pędzisz?! Nie mogę tchu złapać!

Kasia:

Spieszę się, bo mama kazała mi wracać zaraz po szkole do domu. Wcześnie robi się ciemno.

Ewa:

Nie przesadzaj! Kaśka, ale ty nie wiesz, jaka afera była po szkole!

Kasia:

Co się stało?

Ewa:

Chłopaki z naszej klasy kopnęli piłkę prosto na ulicę! Pod samochód!

Kasia:

Nie żartuj!

Ewa:

Kierowca tak się wystraszył, że huknął w ogrodzenie szkoły! Całe auto rozwalił!

Kasia:

Nie wierzę!

Ewa:

No! Ale będzie jutro rozprawa! Na szczęście kierowcy nic się nie stało!

Kasia:

A nasza pani tyle mówiła o bezpieczeństwie!

Ewa:

Właśnie!

Idą w ciszy, zajęte swoimi myślami.

Ewa:

Kaśka, przyznaj, że superowo było dzisiaj na wuefie.

Kasia:

Aha! Grzesiek był świetnym berkiem.

Ewa (obrażona):

No coś ty! Przecież ja najlepiej goniłam.

Kasia:

Wcale nie.

Ewa:

No, to zobacz jeszcze raz. Uciekaj, a ja i tak cię zaraz złapię!

Kasia (rozglądając się, pyta zdziwiona):

Po drodze będę uciekać?

Ewa:

Pewnie, przecież i tak nic nie jedzie.

Kasia:

No, nie wiem, a tornistry?

Ewa:

Tornistry mogą tu poleżeć. A ty co? Boisz się? Tchórz!

Kasia:

Dobra! Gonisz!

Zdejmują tornistry i kładą na trawie, pod krzaczkiem.

Ewa:

Mam cię! Wleczesz się jak ślimak!

Dziewczynki, śmiejąc się, odbiegają za kulisy.

Scena 4. - Zamiana

Muzyka: wiatr, grzmoty, odgłos jadącego samochodu, pisk opon, błyskawice, szum drzew.

Wchodzi Czarownica, która od pewnego czasu przysłuchiwała się rozmowie, przyglądała się dziewczynkom zza drzew.

Czarownica:

Ha! Ha! Ha! Tylko czekałam na chwilę, gdy beztroskie dzieciaki nie będą dbały o swoje bezpieczeństwo i swoje rzeczy. Zostawiły tornistry. Co za bezmyślność! (Zauważa znaczki odblaskowe przypięte do tornistrów). O, odblaski! Znów przybędzie do mojej kolekcji kolejny odblask. Och! Bo jajestem Blaskzłodziejka. Ach! Bo ja jestem Blaskzłodziejka. Uch! Bo ja jestem Blaskzłodziejka! (akcentuje kolejne wyrazy). Ha! Ha! Ha! (złośliwy śmiech). Gromadzę blaski i odblaski. (Wciąga kufer ukryty za drzewami, otwiera go, ze środka bije blask). Mam już garść słonecznych promieni, worek poświaty księżycowej, garniec błyszczących gwiazd i... jedną latarkę elektryczną. (Wyciąga latarkę, pokazuje widzom, zaświeca, gasi, zaświeca). Do kolekcji brakowało mi tylko odblasku, znaczków odblaskowych. (Czaruje): Czary-mary, kufer stary, mary-czary, chodźcie blaski do pieczary! (Błyskawice, grzmoty zagłuszają dalsze czarowanie, Czarownica mruczy coś pod nosem, zamienia znaczki odblaskowe na znaczki z tektury). He! He! He! Znikaaam! (Odjeżdża na miotle ze skrzypiącymi kółkami, ciągnąc za sobą kufer). Hi! Hi! Hi! Mam już to, czego chciałam.

Cichnie muzyka wichrowo-burzowa.

Scena 5. - Niebezpieczeństwo

Obok choinki i grzybka, lekko pochrapując, śpi Leśny Skrzat. Wbiegają dziewczynki.

Kasia:

Ja już nie mam siły!

Ewa:

Co, poddajesz się? Ślamazara! Goń mnie!

Dziewczynki biegają po scenie, nadjeżdża kierowca, trąbi, gwałtownie hamuje przed dziewczynkami, zatrzymuje samochód.

Kierowca:

Pibiiiip! (Trąbi i krzyczy): Coś podobnego! Dziewczynki, kto was uczył zasad ruchu drogowego? Nie wiecie, że nie wolno biegać po szosie, to bardzo niebezpieczne! Ledwo wyhamowałem. Nie dziwiłbym się gdyby jakaś sarenka wbiegła na szosę, ale dziewczynki, które chodzą już do szkoły!

Dziewczynki:

Przepraszamy!

Kierowca:

Z której jesteście szkoły? Zgłoszę to waszej pani!

Dziewczynki:

Nieee! Prosimy! Już będziemy uważać!

Kierowca (grozi palcem):

Z daleka was nie widać. Gdybyście chociaż miały tornistry ze znaczkami odblaskowymi!

Dziewczynki podnoszą tornistry z trawy, pokazują kierowcy i mówią zmieszane.

Dziewczynki:

Mamy takie tornistry!

Kierowca:

To mają być znaczki odblaskowe? Przecież to kawałki tektury. Och! Co za dzieci! Muszę już jechać, i tak dużo czasu straciłem. Żeby to było po raz ostatni! Pamiętajcie! Kawałki tektury... (Odjeżdża).

Kasia:

To rzeczywiście tektura! No i co powiemy naszej pani, gdy zapyta, gdzie mamy znaczki odblaskowe? Co się stało z tymi znaczkami? (Ogląda znaczki ze wszystkich stron).

Ewa:

Skąd mam wiedzieć?!

Kasia:

A tak się cieszyłam, że pokażę mój nowiutki znaczek mamie i tacie! Buuu!

Ewa:

No nie rycz już, zaraz coś wymyślę.

Słychać wesołą muzykę, zza krzaka wysuwa się obserwujący całe zajście Leśny Skrzat. Skrzat wykręca z mchu grzyba - borowika, ogląda go ze wszystkich stron, z uśmiechem chowa do torby.

Skrzat:

Może w czymś pomóc?

Dziewczynki:

Kto ty jesteś?

Skrzat (kłaniając się):

Jestem sobie Leśny Skrzat, ze wszystkimi za pan brat. Zaraz pomogę wam i dobrą radę dam.

Dziewczynki:

Leśny Skrzacie, nasze znaczki odblaskowe straciły swój odblask. Już nie uchronią nas nocą i nie ostrzegą kierowców w porę, że idziemy drogą.

Kasia (płacze):

Nie pokażę go mamie!

Ewa:

Co robić? Pomóż nam!

Skrzat:

Jestem sobie Leśny Skrzat, ze wszystkimi za pan brat. Trzeba znaleźć sowę - Sowę Mądrą Głowę. Ona bardzo dużo wie i ratunek znajdzie się.

Ewa:

Ruszajmy na poszukiwanie. Nie traćmy czasu!

Kasia:

Gdzie mieszka Sowa Mądra Głowa?

Skrzat:

Trafić do Sowy można tylko wtedy, gdy wykona się dwie rzeczy. Po pierwsze należy okręcić się na pięcie trzy razy, po drugie trzeba powiedzieć jak naj...

Kasia (przerywa):

...najgłośniej!

Skrzat:

Nie! Nie przerywaj, dziewczynko. To niegrzecznie. A tak dla przypomnienia - w lesie nie wolno krzyczeć. Las to dom różnych zwierząt. A wy tu jesteście gościnnie. Co to ja miałem mówić. (drapie się po nosie). Aha! Po drugie, trzeba powiedzieć jak najwolniej następujące magiczne słowa: „Raz dwa lewa, szumią drzewa. Raz dwa prawa szumi trawa". Potrenujcie te słowa.

Dziewczynki powtarzają słowa razem z widownią.

Dziewczynki:

Raz dwa lewa, szumią drzewa. Raz dwa prawa, szumi trawa.

Skrzat:

Dobrze. Wystarczy. A teraz uwaga! Gotowe? Okręcamy się na pięcie. Raz, dwa, trzy. Mówimy magiczne słowa: „Raz dwa lewa, szumią drzewa. Raz dwa prawa, szumi trawa".

Słychać głośny szum drzew, trawa i drzewa rozsuwają się, odsłaniając dziuplę Sowy.

Skrzat:

Jesteśmy na miejscu. W tej oto dziupli mieszka Sowa Mądra Głowa.

Nagle słychać dźwięk „dryń, dryń, dryń"- dzwoni telefon komórkowy.

Skrzat:

Przepraszam na chwilkę. Muszę odebrać telefon. To na pewno pilne.

Wyciąga z torby telefon komórkowy, odbiera, dziewczynki rozglądają się, rozmawiają pantomimicznie ze sobą.

Skrzat:

Halo? Tak, tu Skrzat. (Nasłuchuje). Dobrze. Zaraz będę. Bez obaw! Wszystko będzie dobrze! Do zobaczenia! (Do dziewczynek): Niestety muszę was opuścić. Obowiązki wzywają. Wierzbie zaplątały się warkocze, cierpi biedaczka. A żaby urządzają koncert i szukają menadżera. Powodzenia i do zobaczenia! Pani Sowa na pewno wam coś poradzi. (Odchodząc, podśpiewuje): Jestem sobie Leśny Skrzat, ze wszystkimi za pan brat.

Dziewczynki:

Pa! Pa! Dziękujemy za pomoc, kochany Skrzacie! (machają na pożegnanie).

Skrzat:

Do usług! (Nuci): Jestem sobie Leśny Skrzat, ze wszystkimi za pan brat.

W dziupli pojawia się Sowa.

Sowa:

Uhu hu! Co to za hałasy? Kto mnie tak wcześnie budzi? (Zakłada okulary). Kim jesteście i co was do mnie sprowadza?

Ewa:

Mam na imię Ewa. A to jest Kasia. Nie mamy pojęcia, co się stało z naszymi znaczkami odblaskowymi. Straciły cały swój odblask.

Kasia:

Pomóż nam, doradź.

Sowa:

Uhu hu! Niech pomyślę. (Poprawia okulary, drapie się po głowie, mruczy coś do siebie). Tornistry, tornistry, tornistry powinny mieć znaczki odblaskowe. Tornistry nosi się na plecach. Hmm... A czy przypadkiem nie zostawiłyście tornistrów bez opieki?

Dziewczynki:

Tak! Zostawiłyśmy je, gdy się goniłyśmy po drodze!

Sowa (z oburzeniem):

Goniłyście się po drodze? Straszne! Teraz wszystko jasne! Uhu hu! Wasza lekkomyślność was zgubiła! (Grozi skrzydłem): A Czarownica Bla-skzłodziejka skorzystała z okazji i...

Dziewczynki:

Kto? Blask co?

Sowa:

Blaskzłodziejka!

Dziewczynki:

Blaskzłodziejka?

Sowa:

A tak, tak. Blaskzłodziejka ukradła odblask do swojej słynnej kolekcji.

Dziewczynki (zrozpaczone):

Co teraz będzie?

Sowa:

Niech pomyślę. (kręci głową, drapie się po głowie, zdejmuje okulary, chucha na nie, wyciera je o pióra, zakłada na dziób, mruczy do siebie). Posłuchajcie mnie uważnie. Jestem Sowa Mądra Głowa, bo dużo wiem i dużo zjem. ygghm. To znaczy chciałam powiedzieć, że jedyna rada jest taka: Wszystkie dzieci muszą nauczyć się zasad ruchu drogowego! Wtedy Czarownica Blaskzłodziejka straci całą swoją moc. A teraz - uhu hu! - abyście bezpiecznie wróciły do domu, poproszę zwierzęta, które widzą w mroku, by was odprowadziły. Bo już zapada zmrok, jak zapewne zauważyłyście!

Kasia:

Ojej! Mama mnie skrzyczy! Już tak późno?

Ewa:

Dziękujemy za radę, pani Sowo! A kto pójdzie z nami?

Sowa (wymienia):

Lis, Kot, Miś, Wilk i Nietoperz.

Wychodzą wywołane zwierzęta, od jakiegoś czasu przysłuchiwały się rozmowie zza drzew.

Dziewczynki (boją się):

Czy nie zrobicie nam krzywdy?

Miś:

Nie bójcie się nas (uspakaja). Leśny Skrzat opowiedział nam o waszym kłopocie. Pomożemy wam. Odprowadzimy was z największą ochotą.

Lis:

Tak, pójdziemy z wami. My zwierzęta widzimy w ciemności.

Kot:

Miau, ale dzieci nie widzą w mroku, więc mogą nosić latarki.

Nietoperz:

Ale by mogły być widoczne i bezpieczne, powinny mieć znaczki odblaskowe.

Wilk:

Właśnie!

Sowa:

Jak mówią przepisy, dzieci do lat 15 muszą nosić dobrze widoczne punkty odblaskowe.

Wilk:

Gwiazdki, serduszka albo taśmy.

Lis:

Słowem, te elementy, które w świetle świecą. Blaskiem odbitym.

Kot:

Jak nasze oczy, miau!

Nietoperz:

Przekażcie wszystkim swoim przyjaciołom, aby nigdy nie zapominali odblasków, wychodząc z domu.

Sowa (woła za nimi):

Także starsi, aby czuć się bezpiecznie, mogą kupić takie znaczki dla siebie, uhu hu!

Wywołane zwierzęta odprowadzają dziewczynki za kulisy, trawa i drzewa wracają na swoje miejsca, zasłaniając dziuplę Sowy; powoli gaśnie światło, w półmroku świecą oczy sowy; odgłosy lasu.

Scena 7. - Finał

Czas: po południu następnego dnia.

Ewa i Kasia:

My już dobrze znamy zasady ruchu drogowego. Ciekawe czy nasi koledzy i koleżanki je znają? Zapytajmy dzieci! (Zwracają się do widowni).

Kasia:

W jakim miejscu przechodzimy przez ulicę? (Widownia odpowiada: „na pasach", dziewczynki za każdym razem powtarzają poprawną odpowiedź).

Ewa:

Co oznacza sygnał czerwony na sygnalizacji świetlnej? („Stop!").

Kasia:

Którą stroną drogi chodzimy? („Lewą stroną drogi na wsi, prawą po chodniku w mieście, kolumna pieszych porusza się prawą stroną drogi").

Ewa:

Kto może kierować ruchem? (,,Policjant").

Ewa:

Jak się zachowujemy, wchodząc na jezdnię? („Gdy nie ma przejścia, to patrzymy się w lewo, prawo, znowu w lewo, gdy droga wolna - przechodzimy").

Kasia:

Kto może jeździć po drodze rowerem? („Ten, kto posiada kartę rowerową i ma kask na głowie").

Ewa:

Czy można wychodzić na jezdnię zza pojazdu lub innej przeszkody? („Nie!").

Kasia:

Czy można przebiegać przez jezdnię lub po niej biegać? („Nie!").

Zwierzęta:

Zerknij czasem, koleżanko i kolego, do kodeksu drogowego!

Dziewczynki i zwierzęta:

Kto bezpiecznie chodzi, tego Czarownica za nos nie wodzi!

Zza kulis dobiega rozpaczliwy krzyk Czarownicy, a potem słychać: „Huk! Bum!" Dźwięk spadających plastikowych elementów, zza kulis wysypują się błyszczące konfetti.

Dziewczynki:

Ojej! Co się stało? Zobaczmy! (Wbiegają za kulisy i wracają, niosąc znaczki odblaskowe). Sowa miała rację. Teraz, gdy już znamy zasady ruchu drogowego, Czarownica Blaskzłodziejka straciła moc i pękła na tysiące odblaskowych kawałków, które teraz możecie przypiąć do swoich tornistrów.

Dziewczynki rozdają losowo wybranym dzieciom na widowni znaczki odblaskowe. Zwierzęta i dziewczynki śpiewają piosenkę finałową

Piosenka finałowa Znaczki odblaskowe (z kasety dla klasy I programu kształcenia zintegrowanego Moja szkoła, wyd. MAC, załącznik.).

Co w numerze?