Dom. Na środku stół. Rodzina.

Scena 1

Dom. Mama rozkłada obrus na stole. Z boku siedzi Babcia, a na podłodze mała dziewczynka bawi się lalką.

Mama:
Jezus, Maria!

Tata (wpada do pokoju, trzyma łańcuch choinkowy, karpia itp.):
Co się stało?

Mama:
Plama! Na moim bożonarodzeniowym obrusie jest plama!

Tata:
I co?

Mama:
Jak to co? Co teraz będzie?

Tata:
To jak? Odwołujemy Wigilię?

Mama:
Zwariowałeś! Za godzinę będą tu wszyscy. Trudno, postawię w tym miejscu świecę. Dobrze, będzie dobrze.

Tata (do siebie):
Urwanie głowy… (Wychodzi).

Mama przykrywa stół obrusem.

Mama:
Maciek! O Boże! Maciek!

Maciek (wychodzi z komórką w ręce):
Nooo?

Mama:
Maciek! Mamy sianko?

Maciek:
Nie wiem… (Wzrusza ramionami).

Mama:
Jak to nie wiesz? Przecież miałeś kupić po drodze ze szkoły.

Maciek:
No zapomniałem, sory.

Mama:
Jak to zapomniałeś? Przecież miałeś zrobić tylko tę jedną rzecz.

Maciek:
Miałem też kupić opłatki.

Mama:
I też zapomniałeś?!

Maciek:
Nie, opłatki kupiłem, ale sianka zapomniałem. Boże, przecież nic się nie stanie, jak jeden rok nie będzie sianka.

Mama:
No jasne, nie stanie. Ja już mam tego powoli dość. Ale dobra, zadzwonię do cioci Marysi, oni powinni mieć sianko, to może przyniosą.

Maciek:
Mama, nie dramatyzuj. To tylko kolacja.

Mama:
Dla was to tylko kolacja, jasne. Wszystko na mojej głowie! O Boże! Kapusta! Zaraz się przypali! (Wybiega do kuchni).

Scena 2

Ania:
Babciu, dlaczego dzisiaj jest takie zamieszanie?

Babcia:
Che, che, che… Masz rację, kochanie, straszne dziś zamieszanie. To dlatego, że jest Wigilia Bożego Narodzenia.

Ania:
No wiem, dziś urodził się Pan Jezus, ale babciu, czemu mama jest taka nerwowa?

Babcia:
Bo to ważny dzień i mama chce, żeby wszystko było uroczyste i wyjątkowe.

Ania:
Ale ona się chyba nie cieszy z tej Wigilii.

Babcia:
Rzeczywiście, jeszcze się nie cieszy, ale jak usiądziemy wszyscy przy stole, to będzie się cieszyła, zobaczysz. A wiesz… Maryja z Józefem też nie mieli wcale przyjemnego dnia, kiedy urodził się Jezus.

Ania:
Opowiesz mi, babciu?

Babcia:
Oczywiście. To było dawno temu i w odległym od naszego kraju, w Palestynie. Józef i Maryja szli do miasteczka Betlejem.

Ania:
A po co oni tam szli?

Babcia:
Władca ogłosił spis ludności i każdy musiał pójść lub pojechać do miasta, w którym się urodził, żeby się zapisać. Tak więc Józef z Maryją wyruszyli w drogę do Betlejem. I tak jak mówiłam, wcale nie mieli przyjemnego dnia. Maryja już niedługo miała urodzić Jezusa.

Scena 3.

Teatr lalek. Maryja z Józefem w Betlejem.

Józef:

Maryjo, tak mi przykro. Powinnaś była zostać w domu.

Maryja:

Józefie, wiesz dobrze, że to było niemożliwe. Zresztą, nic mi nie jest, naprawdę.

Józef:

Mówisz tak, żebym się nie martwił. Ale jesteśmy już w mieście, zaraz znajdziemy jakiś nocleg.

Józef puka do drzwi.

Gospodarz 1:

Tak? O co chodzi?

Józef:

Szukamy noclegu.

Gospodarz 1:

Niestety, wszystkie miejsca zajęte.

Józef:

Ale moja żona... ona musi gdzieś odpocząć, rozumie pan.

Gospodarz 1:

Rozumiem, ale nie mam już miejsc. Przecież nie wyrzucę żadnych gości.

Józef:

Cóż... poszukamy gdzie indziej.

Gospodarz 1:

Powodzenia. Szczerze mówiąc, dziś może być trudno o nocleg. Mnóstwo ludzi przyszło się zapisać.

Józef:

Dziękuję. Do widzenia. (Puka do następnych drzwi). Szukamy noclegu.

Gospodarz 2:

Nic z tego. Nie mam nawet miejsca na ławie.

Józef:

Ale my musimy się gdzieś zatrzymać, moja żona wkrótce będzie rodzić.

Gospodarz 2:

Nic wam nie poradzę.

Józef:

Chodźmy, Maryjo, coś znajdziemy, nie martw się.

Maryja:

Józefie, ja się nie martwię. Przecież Bóg ma nas w swojej opiece. Na pewno przygotował dla nas miejsce na nocleg.

Józef:

Ja też ufam Bogu, Maryjo, ale nocleg chyba musimy znaleźć sobie sami.

Maryja:

Och Józefie, Józefie, uwierz mi, wszystko będzie tak, jak zaplanował Bóg. A jeśli zaplanował nam nocleg pod gwiazdami, to będziemy podziwiać piękne, gwieździste niebo, które stworzył.

Scena 4.

Ania:

Maryja nie przejmowała się plamami na obrusie, bo nie miała nawet obrusu.

Babcia:

Nie miała, a Jezus i tak się urodził.

Wchodzi Dziadek z choinką.

Dziadek:

Ho, ho, ho! Merry Christmas!

Ania:

Dziadek!

Maciek (z komórką):

Cześć, dziadek!

Marek:

A co dziadek taki amerykański?

Dziadek:

Przez te zakupy. Gdzie się nie wje-dzie to „ho, ho, ho", „Merry Christmas" i Jingle bells.

Marek:

Masakra.

Dziadek:

Masakra, masakra. I potem wracam do domu i mi to „Merry Christmas" w głowie siedzi zamiast: „Wesołych świąt".

Marek:

Bo to po angielsku wesołych świąt znaczy.

Dziadek:

Poważnie? A ja myślałem, że Merry to po angielsku Maryja, a Christmas to Chrystus. Więc oni nie mówią Jezus Maria, tylko wesołych świąt... no proszę. No, chłopaki, bierzcie choinkę.

Mama:

O, tata. Dobrze, że jesteś. Ale co ty? Choinkę kupiłeś?

Dziadek:

Ładna, co?

Mama:

Ale przecież my już mamy choinkę, ubraną nawet. Po co nam druga choinka?

Dziadek:

A bo w promocji była, wiesz, ostatnia została. Szkoda mi było, żeby taka ładna choinka do kosza trafiła. A i ten sprzedawca też już chyba chciał do domu pojechać.

Mama:

No i co my zrobimy z drugą choinką? Dużą i żywą?

Tata (wychyla się zza drzwi):

Na balkonie postawimy! Nie martw się, Krysiu.

Marek:

Chodźcie, poszukamy lampek i postawimy ją na balkonie.

Wychodzą.

Ania:

Babciu, skoro mamy dwie choinki, to może będziemy mieli podwójne prezenty?

Babcia:

Świetny pomysł, nie jestem jednak pewna, czy Dzieciątko będzie tego samego zdania.

Ania:

Babciu, no i co było dalej z tym Bożym Narodzeniem?

Babcia:

Józef i Maryja znaleźli miejsce.

Ania:

W stajence!

Babcia:

Tak, w stajence.

Ania:

Czyli to Boże Narodzenie to urodziny Pana Jezusa, tak?

Babcia:

Tak.

Ania:

To dlaczego my dostajemy prezenty? Przecież to Pan Jezus powinien je dostawać.

Babcia:

Pan Jezus otrzymał prezenty, gdy się urodził. Pamiętasz, przybyli do niego trzej królowie z darami.

Scena 5.

Teatr lalek. Trzej królowie drodze do Betlejem.

Kacper:

Nie wiem, czy dobrze robimy, idąc za tą gwiazdą.

Melchior:

Ja jestem pewny tego znaku.

Baltazar:

Nie powinieneś wątpić w proroctwo z księgi Micheasza. Gwiazda jest znakiem narodzin króla żydowskiego.

Kacper:

Tak, wiem, ale idziemy już tak długo. A nawet Herod nie wiedział nic o narodzeniu króla. Może po prostu się pomyliliśmy, źle odczytaliśmy znak.

Melchior:

Znak odczytaliśmy dobrze i na pewno odnajdziemy nowonarodzonego króla.

Kacper:

Jedyny pałac, jaki tu jest, to pałac Heroda i jakoś nie widzę innego.

Baltazar:

Proroctwo nie mówi niczego o pałacu. Może on wcale nie narodzi się na dworze królewskim.

Kacper:

A gdzie? W gospodzie? W chacie kowala?

Melchior:

Może w gospodzie, a może w chacie kowala. Nie nam o tym decydować.

Baltazar:

Patrzcie, gwiazda się zatrzymała. Pośpieszmy się.

Jadą dalej. Muzyka.

Kacper:

Czy nasza gwiazda świeci nad tą ubogą stajnią?

Melchior:

Tak, wyraźnie widzę, że właśnie to miejsce wskazuje. W środku jest jasno, dziwny blask bije od tego miejsca.

Baltazar:

Wejdźmy do środka. To na pewno to miejsce.

Maryja:

Kim jesteście?

Kacper:

Jesteśmy mędrcami ze Wschodu. Przyszliśmy złożyć pokłon nowonarodzonemu królowi.

Maryja:

Nie wiem nic o królu.

Baltazar:

Ale my już wiemy, to niezwykłe dziecko, gwiazda, za którą szliśmy, zatrzymała się właśnie tutaj. Pozwól, że złożymy mu dary. Daję ci złoto, mały królu.

Kacper:

Ja daję ci kadzidło.

Melchior:

A ode mnie przyjmij mirrę.

Maryja:

Dziękujemy za tak cenne dary.

Józef:

Nie mamy nawet czym was ugościć.

Melchior:

O to się nie martwcie. To dla nas wielkie szczęście móc wypełnić proroctwo.

Scena 6.

Ania:

To my powinniśmy dawać prezenty Jezusowi, babciu.

Babcia:

Pewnie tak. Ale przecież możesz mu dać prezent. Twoje czyste serduszko i dobre uczynki.

Ania:

Chyba masz rację, babciu.

Dzwonek do drzwi.

Babcia:

O, chyba mamy gości.

Wujek (głośno śpiewa):

Hej, kolęda, kolęda!

Basia:

Cicho, tato, bo obudzisz Dzieciątko.

Wujek:

Jak to cicho? Przecież dziś Wigilia i ja z tego powodu jestem bardzo radosny!

Mama:

Jak dobrze, że jesteście.

Ciocia:

Przyniosłam ciasto, mam karpia i kapustę. No i to sianko.

Wujek:

Bunio się chyba nie obrazi, że trochę mu zwędziliśmy. Dostał w zamian marchewkę.

Mama:

Super, chodź, Marysiu, pomożesz mi.

Wychodzą.

Basia:

Widziałaś, Anka, mam nową sukienkę. Specjalnie na święta.

Ania:

Jasne, Basiencja Przechwalencja.

Basia:

Rozumiem cię, też byłabym zazdrosna. Założę się, że największy prezent pod choinką jest dla mnie.

Ania:

Na pewno. I na pewno jest w nim dużo powietrza, żebyś się mogła jeszcze bardziej napompować.

Babcia:

Dziewczynki! Jest Wigilia, nie wypada się kłócić. W ten wieczór nawet owieczka może spokojnie leżeć obok wilka. A za chwilę będziemy się dzielić opłatkiem.

Marek:

One się zawsze kłócą.

Maciek:

Są jak kot z psem.

Marek:

Jak Tom i Jerry.

Maciek:

Miau... miau..

Marek:

Hau! Hau!

Tata (przechodząc):

Dobrze, że dziś Wigilia, to może moi synowie przemówią ludzkim głosem.

Babcia:

Chodźcie, dziewczynki, opowiem wam o Bożym Narodzeniu.

Basia:

Przecież ja już dobrze znam tę historię.

Babcia:

Ale zawsze miło ją znów usłyszeć, nie sądzisz? To była wyjątkowa noc. Nawet anioły zeszły na ziemię.

Scena 7.

Teatr lalek. Anioły przylatują do pasterzy.

Pastuszek 1:

Jasiek! Jasiek! Wstawaj!

Pastuszek 2:

Co? Co się stało?

Pastuszek 1:

Jasiek, chyba pożar, patrz.

Pastuszek 2:

Coś ty, Stasiek, pomyliło ci się, jaki pożar.

Pastuszek 1:

Ale patrz, Jasiek, jaka łuna, tam!

Pastuszek 2:

Gdzie?

Pastuszek 1:

Tam, koło naszych stajni. Jasno jak w dzień. To musi być jakiś pożar.

Pastuszek 2:

Rzeczywiście, Staszek, to przecież całe nasze stajnie się muszą palić. Szybko obudźmy starego bacę.

Pastuszek 1:

Baco, baco, wstawaj, pożar chyba w naszych stajniach!

Baca:

Pożar?! Gdzie?

Pastuszek 2:

Tam, patrz, tam, gdzie nasze stajnie.

Baca:

Stasiek, Jasiek, lepiej pomódlcie się do naszego Boga, bo wiele lat już na świecie żyję, ale takiego czegoś nie widziałem. A to na pewno nie pożar.

Pastuszek 1:

A to co znowu? Patrzcie na niebo, jakieś ptaki lecą. Cale jasne i przepiękne.

Baca:

Stasiek, klękaj na kolana, bo to nie ptaki. To muszą być anioły.

Anioł 1:

Nie bójcie się, naprawdę jesteśmy aniołami i przybywamy tutaj z dobrą nowiną.

Anioł 2:

Dziś w Betlejem narodził się Syn Boży.

Pastuszek 1:

O Boże! To dziś musi być święto w pałacu Heroda!

Anioł 1:

Syn Boży nie narodził się w pałacu, ale w waszej stajence.

Pastuszek 2:

W naszej stajence, ale jak to, przecież to nie jest miejsce dla Syna Bożego.

Anioł 2:

Bóg lepiej wie, jakie miejsce jest najlepsze dla jego syna. I nie jest ono w pałacu. Syn Boży przychodzi do wszystkich ludzi. Bogatych i biednych, starych i młodych, do dobrych i złych, tylko czy chcecie go przyjąć?

Baca:

No jakbyśmy mieli nie przyjąć?

Anioł 1:

Idźcie więc szybko powitać Dzieciątko.

Baca:

Ale jak to, zostawić owce?

Anioł 2:

Dziś jest niezwykła noc, idźcie, dziś sam Bóg będzie pilnował waszych owiec. Dziś wilk i owca są sobie braćmi. Nie bójcie się, zostawicie swoje stada i idźcie pokłonić się Nowonarodzonemu.

Anioły odlatują.

Baca:

Stasiek, Jasiek! Słyszeliście?! Idziemy do stajenki. Stasiek, weź ser, Jasiek, weź ten koc, co go zrobiliśmy wczoraj z wełny. Nie wypada z pustymi rękami do Syna Bożego iść.

Idą do stajenki.

Scena 8.

Babcia:

Tak, moje drogie wnusie. To była niezwykła noc. I co roku tak właśnie jest.

Ania:

Basia, przepraszam, że cię przezywam, tak naprawdę to cię lubię.

Basia:

Ja też przepraszam. Wiem, że czasem jestem okropna.

Ania:

Wcale nie... może czasem.

Basia:

Zgoda?

Ania:

Zgoda.

Podają sobie ręce.

Marek:

Nie, no nie wierzę. Anka i Baśka się zgadzają.

Maciek:

Przecież tata mówił, że dziś wszyscy mówią ludzkim głosem.

Ania:

Ale was to chyba jednak nie dotyczy.

Babcia:

Dzieci, nie kłóćcie się. Dziś naprawdę nie wypada.

Tata:

Ale jestem głodny! Dzieci, idźcie no zobaczyć, czy jest już ta pierwsza gwiazdka.

Basia:

Jest, ciociu, pierwsza gwiazdka już świeci!

Mama:

I bardzo dobrze. Ale mój karp jeszcze niegotowy, więc gwiazdka będzie musiała pięć minut poczekać.

Dziadek:

Chodźcie, lepiej się czeka, jak się śpiewa.

Piosenka (kolęda).

Mama:

Chodźcie wszyscy na kolację.

Ania:

Myślisz, że w tym roku przyjdzie jakiś niespodziewany gość?

Babcia:

Nie wiem, ale dodatkowe nakrycie w razie czego mamy. Chodźcie, kochani, widzę, że dziadek już stoi z Biblią.

Wszyscy wychodzą ze sceny.

Piosenka (kolęda) na zakończenie. Światła na teatr lalek. Scena ze stajenki - Maryja, Józef, Dzieciątko, królowie i pastuszkowie obok. Nad nimi anioły.

Co w numerze?