Scenki miały na celu ukazać, jak czuje się osoba, która doświadcza hejtu, ale niosły także pozytywny przekaz i pokazywały, jak wesprzeć osoby, które zostały skrzywdzone, oraz jak uświadamiać hejterów o bezsensowności i szkodliwości ich działania.

Organizacja takiego dnia była dobrym sposobem realizacji jednego z obszarów programu profilaktyczno-wychowawczego szkoły, związanego z odpowiedzialnym korzystaniem z technologii informacyjno-komunikacyjnych. Celem przedsięwzięcia było uświadomienie uczniów, jakie negatywne skutki niesie za sobą internetowy hejt.

Po prezentacji scenek odbyła się pogadanka prowadzona przez pedagoga szkolnego. Uczniowie otrzymali wskazówki, co powinni zrobić, gdy staną się ofiarą hejtu, a także zostali uczuleni, aby dokładnie przemyśleli swoje słowa, zanim je napiszą w internecie, ponieważ każdy złośliwy komentarz może być bardzo bolesny dla osoby, której dotyczy.

Zamiast pogadanki można zorganizować dyskusję z uczniami.

Do przygotowania scenek można wykorzystać przykłady z życia codziennego, które są czytelne dla młodzieży.

Scenka 1. Przerabianie zdjęć

Na korytarzu siedzą Ala, Marta i Asia, które przeglądają telefony. Nieco dalej Sylwia i Dominika.

Ala: Widziałaś fotki, które Kaśka ostatnio wrzuciła na Insta?

Marta: Widziałam. Żenada. Te ciuchy, jakby z lumpeksu. Wstydziłaby się w czymś takim chodzić, a co dopiero wrzucać fotki do sieci. A przecież kiedyś miała taką fajną stylówkę.

Asia: W ogóle ostatnio jest jakaś przymulona. Siedzi sama pod ścianą, wciąż gapi się w okno… Po prostu jej nie ma.

Marta: Typowa ofiara losu.

Ala: No właśnie. Hmm, a jakbyśmy trochę się zabawiły?

Marta: Masz jakiś pomysł? Dajesz.

Ala: Przerobimy trochę te jej foty i puścimy w świat…

Asia: Spoko. Będzie niezła beka.

Dziewczyny zaczynają szeptać do siebie, śmiać się i robić coś w telefonach. Podchodzi do nich Sylwia, która do tej pory siedziała obok i słyszała rozmowę.

Sylwia: Dziewczyny, dajcie sobie na wstrzymanie. Jak możecie być takie wredne?

Asia: Po pierwsze, uważaj, co mówisz, a po drugie, nie podsłuchuj, bo to nieładnie.

Marta: I po trzecie, nie bądź taka święta.

Sylwia: Nie jestem święta, tylko wiem, że Kaśka ma problemy.

Ala: No widać. Szczególnie ze stylówką.

Dziewczyny znowu zaczynają się śmiać.

Sylwia: Znacznie gorzej. Jej ojciec poważnie zachorował, a mama straciła pracę.

Ala: Skąd masz to info?

Sylwia: Jak to skąd? Po prostu z nią pogadałam. Widziałam, że jest taka zdołowana, więc zapytałam, o co chodzi.

Marta: Yyy… Trochę mi głupio.

Ala: Mnie też. W sumie Kaśka zawsze była spoko. Tylko ostatnio zrobiła się jakaś dziwna.

Asia: Może z nią pogadamy?

Ala: OK. Świat to dżungla. Trzeba się wspierać.

Dziewczyny odchodzą. Do Sylwii podchodzi Dominika.

Dominika: Szacun, że umiałaś zwrócić im uwagę.

Sylwia: To żadne bohaterstwo.

Dominika: A jednak. Ja też siedziałam niedaleko. Wkurzały mnie. Kaśka ma tyle problemów… Takie żarty z fejkowymi zdjęciami totalnie by ją zdołowały. Ale bałam się, że jak coś powiem, to wskoczą też na mnie. Wstydziłam się odezwać.

Sylwia: Najłatwiej jest kogoś ocenić, wyśmiać albo obgadać. A czasem wystarczy chwilę pogadać, żeby rozkminić, dlaczego ktoś nagle zachowuje się inaczej.

Scenka 2. Dzieci uczą rodziców

Rodzina spędza czas w salonie. Każdy jest zajęty swoimi rzeczami. Nagle tata, który siedzi przed laptopem, zaczyna krzyczeć.

Tata: Co za palant! Takich ludzi powinno się wywozić z tego kraju na taczkach!

Mama: Rozmawiasz z laptopem?

Tata: Biorę udział w dyskusji na forum internetowym. Wybory coraz bliżej, a jak widzę, na kogo ludzie chcą głosować, to mnie krew zalewa. Wykłócam się tu z paroma kretynami. Ale są totalnie odporni na argumenty.

Mama: A nie możesz jakoś kulturalniej? Dzieci słuchają.

Tata: To nie dzieci, tylko młodzież. Poza tym niech się uczą postawy obywatelskiej.

Syn podchodzi i zagląda do laptopa. Zaczyna się śmiać.

Syn: Ale mu pojechałeś. Anka, chodź, zobacz, jak tata zaorał gościa.

Córka podchodzi do laptopa i czyta.

Córka: Masakra. To nie jest żadna postawa obywatelska, tylko zwykły hejt.

Tata: Nie żaden hejt. Ożywiona dyskusja. Niektórym ludziom trzeba wyjaśnić dosadnie. Inaczej nie zrozumieją.

Podchodzi mama.

Mama: Dyskusja? Zwyzywałeś człowieka od najgorszych i to nazywasz dyskusją?

Tata: Musi zrozumieć, że jest debilem i głupio myśli.

Syn: Oj, nie trujcie tacie. Napisz mu jeszcze…

Syn się śmieje i zaczyna szeptać coś tacie na ucho.

Córka: W debacie oksfordzkiej, która była w moim liceum, obydwaj nie mielibyście szans.

Tata: Jakiej debacie?

Córka: Oksfordzkiej. To taka dyskusja dwóch drużyn nad postawioną tezą. Może to być jakiś kontrowersyjny temat. Jedna drużyna musi być za, druga przeciw. Trzeba zebrać argumenty, podpierać się faktami, a nie opiniami.

Syn: Eee, głupoty jakieś.

Córka: Nie żadne głupoty i lepiej, młody, posłuchaj, bo w liceum też cię to czeka.

Tata: A czemu mówisz, że nie mielibyśmy szans?

Córka: Bo w debacie nie wolno nikogo obrażać. Poza tym losujemy, do której drużyny trafiamy. Może być więc tak, że musimy czegoś bronić, mimo że tak naprawdę wcale się z tym nie zgadzamy.

Syn: I po co to?

Mama: Ja chyba się domyślam. Chodzi o to, żeby nauczyć się rozumieć innych Nawet jak się z czymś nie zgadzam, to muszę się wczuć w to, co myślą inni, i spróbować pomyśleć, jakie mogłyby być ich argumenty.

Córka: Dokładnie. Poza tym uczymy się bronić swojego zdania i rozmawiać kulturalnie.

Tata: Ja też umiem bronić swojego zdania.

Mama: Ale zdecydowanie niekulturalnie. Mówiłam ci, że dajesz dzieciom zły przykład.

Córka: Łatwo jest wyzwać kogoś od kretynów, ale to nic nie daje, poza nerwami obu stron.

Syn: To akurat prawda. Tata się cały zagotował.

Mama: Poza tym przecież każdy ma prawo do własnego zdania. Żyjemy w wolnym kraju i każdy ma prawo głosować, na kogo chce. Widzisz, my też możemy się czegoś nauczyć od młodzieży.

Tata: OK, wyluzowuję. Macie rację, przesadziłem z tymi komentarzami. Nawet nie znam gościa. Nerwy mnie poniosły.

Syn: Chyba faktycznie dobrze mówisz, siostra. Teraz w necie pełno hejtu. Ludzie od razu się wyzywają, zamiast normalnie ze sobą pogadać.

Mama: Dlatego w waszym pokoleniu jest nadzieja. Jeśli nauczycie się słuchać siebie nawzajem i próbować choć trochę się zrozumieć, to ten cały hejt na pewno w końcu zniknie.

Tata: Dzięki, córciu. Przeprosiłem tego gościa i następnym razem dwa razy się zastanowię, zanim coś napiszę.

Scenka 3. Zazdrość rówieśników

Dziewczyna z mamą wróciły do domu. Dziewczyna trzyma w ręku dyplom.

Mama: Córeczko, jeszcze raz ci gratuluję pierwszego miejsca w konkursie. Pięknie zaśpiewałaś, zasłużyłaś na wygraną.

Córka: Dzięki. Tak się stresowałam! Cieszę się, że się udało.

Mama: Organizatorzy powiedzieli, że wrzucą filmiki z występów na ich stronę. Zobacz, czy już są. Chętnie posłucham jeszcze raz.

Narrator: Tymczasem koledzy Kasi z klasy spotkali się i akurat przeglądają telefony.

Chłopak 1: Ooo, no proszę, to Kaśka z naszej klasy.

Chłopak 2: Co znalazłeś?

Chłopak 1: Widzę, że wygrała jakiś konkurs piosenki.

Chłopak 2: No, nie dziwię się. Ona spoko śpiewa.

Chłopak 1: I co z tego? Pewnie jutro przyjdzie do szkoły i od rana będzie się chwalić, że jest najlepsza. Dużo ludzi ładnie śpiewa.

Chłopak 2: W sumie masz rację. Zaraz się zaczną te pochwały nauczycieli. Mam dość słuchania tych hymnów.

Chłopak 1: Popsujmy jej trochę humor. Tu można pisać anonimowe komentarze. Dawaj, walniemy coś mocnego.

Kasia ze złością zamyka laptopa i robi załamaną minę.

Mama: Co się stało, córeczko?

Kasia: Filmik już jest, ale komentarze pod nim są okropne. Zobacz: „Co za wyjec”, „Tego nie da się słuchać”, „Uszy aż bolą”.

Kasia jest załamana, mama próbuje ją pocieszyć, w tym czasie słychać dzwonek do drzwi. Mama otwiera, wchodzi koleżanka Kasi.

Koleżanka: Dzień dobry! Cześć, Kasia. Przyszłam pogratulować występu. Byłaś świetna!

Kasia Ty też będziesz mnie oszukiwać, tak jak mama?

Koleżanka: Oszukiwać? Hej, co masz na myśli?

Mama: Kasia zobaczyła komentarze pod filmikiem z jej występem…

Kasia Nigdy więcej już nie wezmę udziału w żadnym konkursie.

Koleżanka: Przestań, kto by się przejmował jakimś głupim hejtem?

Kasia: A jeśli oni mają rację? Jeśli faktycznie mam beznadziejny głos?

Mama: Córciu, przecież zostałaś oceniona przez profesjonalne jury złożone z muzyków. Ludzi, którzy się na tym znają.

Córka: Ale nie wszystkim się podoba.

Koleżanka: Takie komentarze nie mają znaczenia. Piszą je pewnie ludzie, którzy zazdroszczą, bo sami nic nie robią i nie mają żadnych sukcesów.

Córka: Ale nie tak łatwo się nie przejmować.

Koleżanka: Śpiewanie to twoja pasja. Nie możesz się poddawać, bo ktoś anonimowo napisał jakieś głupoty.

Mama: Dokładnie. Powinnaś dalej robić to, co lubisz. Twój pan od muzyki bardzo cię chwali, daje rady, co możesz poprawić, i to takich ludzi trzeba słuchać. Krytykę też trzeba czasami przyjąć, ale pod warunkiem że pomaga nam naprawić jakieś błędy.

Koleżanka: Nie można dawać satysfakcji hejterom. Czemu masz rezygnować ze swoich marzeń?

Córka: Macie rację. Nie poddam się tak łatwo.

Co w numerze?