Prowadzący

Bardzo gorąco witam państwa w programie „Decyzja należy do ciebie”. Zasady naszej zabawy są następujące. Za chwilę pokażemy kilka scen z życia pewnej dziewczyny. Natalia bo tak ma na imię nasza bohaterka, ma trudny problem do rozwiązania. Naszym zadaniem jest jej pomóc podejmując za nią decyzję. Będzie to o tyle łatwe, że zadecydujemy większością głosów, zasiadając po wybranej stronie widowni: TAK lub NIE.

Do loży ekspertów zaprosiłem dzisiaj…….

Za chwilę zobaczymy dzisiejszą bohaterkę w jej codziennym życiu. Dodajmy, że Natalia jest wzorową uczennicą i kochającą córką.

(Scenę rozpoczyna odtworzony z magnetofonu monolog Natalii wygłaszany no tle muzyki. Bohaterka idzie przez park, siada na ławce)

Natalia

To był wyjątkowo podły dzień. Rano usłyszałam kłótnię rodziców. Powodem były pieniądze. a raczej ich brak. Już dwa miesiące zalegamy z opłatami za mieszkanie. Ojciec ciągle nie może znaleźć pracy. W oczach mamy widziałam łzy. W szkole było jeszcze gorzej. Wychowawczyni ogłosiła, że planowany obóz klasowy nie będzie bezpłatny. Niestety, jeden ze sponsorów się wycofał i każdy uczestnik musi dopłacić 200 zł.

(podbiega koleżanka z klasy)

Koleżanka:

Natalia, gonię cię od samej szkoły. Zapomniałaś wziąć zezwolenia na wyjazd. Twoi rodzice muszą go podpisać do jutra. Co masz taką minę? Martwisz się tą tróją z matmy? Natalia:

Nie, to nie to...

Koleżanka:

A co?

Natalia:

Nie pojadę z wami na obóz. Moi rodzice nie mają pieniędzy. Mam trochę swoich oszczędności, ale to za mało.

Koleżanka:

To byłoby fatalnie. Tak bardzo cieszyłyśmy się na ten wyjazd. Ale nie załamuj się. Może da się coś zrobić – pożyczyć, zarobić. Nie wiem... Przecież do obozu jeszcze daleko. Natalia:

Tak, ale przynajmniej część pieniędzy trzeba wpłacić już w tym miesiącu. To beznadziejne! (Kopie nogą jakiś przedmiot leżący pod ławką)

Koleżanka:

Co tam masz?

Natalia:

Nie wiem, chyba portfel. Ktoś go zgubił. Siedział tu taki starszy facet. Może to jego.

Koleżanka:

Sprawdź w środku, może jest adres właściciela? (zerka na zegarek) O rany. Muszę już lecieć. Jestem spóźniona na angielski.

Natalia:

Poczekaj, powiedz co ja mam robić? (rozgląda się. otwiera portfel) Tu jest mnóstwo pieniędzy!

Koniec sceny pierwszej

Prowadzący:

Zatrzymamy akcję w tym miejscu. Zastanówmy się. co zrobilibyśmy na miejscu Natalii. Zapytajmy o to naszych gości.

(pytania do zasiadających w loży ekspertów)

Jak pan sądzi, co w tej sytuacji powinna zrobić Natalia? Kogo mogłaby zapytać o radę? Rodziców? Oni i tak mają dosyć swoich problemów. (zwraca się do widowni)

A teraz wasza kolej. Odpowiedzcie na pytanie: Czy Natalia powinna powiedzieć rodzicom lub innemu dorosłemu o portfelu, czy też raczej zachować to na razie w tajemnicy?

Jeśli zadecydowałeś „tak” – siadasz po stronie żółtej, jeśli „nie” – przechodzisz na stronę niebieską. Proszę zajmować miejsca.

(pojawia się muzyka z czołówką programu, w tym czasie zmieniamy dekoracje do drugiej sceny, czyli rekwizyty symbolizujące pokój i kuchnię)

Prowadzący: (pytania do widzów)

Dlaczego usiadłeś po tej stronie? Jak sądzisz, kogo powinna zapytać o radę Natalia?

Zobaczmy, co działo się dalej? Oto druga odsłona.

(kuchnia: wchodzi Natalia, przy stole siedzi mama, coś liczy)

Natalia:

Cześć mamo, co robisz?

Mama:

A, to ty córeczko. Próbuję uszczuplić nasze wydatki, aby znaleźć pieniądze na opłacenie mieszkania. Dobrze, że chociaż twój obóz nie będzie nic kosztować.

Natalia:

A... właśnie! Musicie podpisać zezwolenie na mój wyjazd. Kiedy wróci tata? Mam wam coś ważnego do powiedzenia.

Mama:

Nie wiem, chyba późno. Zjesz obiad?

Natalia:

Nie, dziękuję. Nie jestem głodna.

(wchodzi do swojego pokoju, wyjmuje portfel, liczy pieniądze, słychać pukanie do drzwi)

Mama:

Proszę.

Ewka:

Dzień dobry. Zastałam Natalię?

Mama:

Tak, chodź. Jest w swoim pokoju.

Ewka: (wchodzi do pokoju Natalii)

Co tak chowasz?

Natalia:

E... nic.

Ewka:

Jak to nic. Pokaż!

Natalia:

No, dobrze, powiem ci. Znalazłam portfel.

Ewka:

Gdzie?

Natalia:

W parku, leżał pod ławką. Jest w nim mnóstwo kasy – prawie 1000 zł. Szukałam jakiegoś dokumentu, ale nic nie ma, są tylko pieniądze.

Ewka:

To extra! Ale ty masz szczęście, wiesz ile rzeczy można za to kupić? Ładna sumka! Że też mnie się to nie przytrafiło.

Natalia:

Myślisz, że mogę zatrzymać te pieniądze?

Ewka:

No jasne! Przecież nie wiesz komu je oddać! Będziesz chodzić po parku i pytać kto zgubił 10 baniek? Każdy się przyzna, oszalałaś?! Tobie też się przydadzą.

Natalia:

Masz rację. Mogłabym dać rodzicom, żeby opłacili mieszkanie, mamie kupić nowy płaszcz, a ojcu... wyobrażam sobie jacy byliby szczęśliwi.

Ewka:

Głupia! Pomyśl trochę o sobie! A przy okazji o przyjaciółce, która zawsze służy dobrą radą. Ale starym radzę nic nie mówić. Oni na pewno podejmą decyzję dla ciebie niekorzystną.

Natalia:

Jak to! To niemożliwe! Jak mogę im pomóc. jeśli nie ujawnię skąd mam pieniądze?

Ewka:

To zrób to tak, aby nie wiedzieli od kogo są pieniądze. Np. wyślij forsę pocztą. Policzmy: 400 odpalisz rodzicom, 200 zapłacisz za obóz. To zostaną cztery stówki na nasze zakupy. Lepszy rydz niż nic.

Natalia:

Obóz! Zupełnie zapomniałam! Będę mogła wpłacić pieniądze. Jestem uratowana. Dzięki za radę.

Ewka:

Nie ma za co. W końcu od czego ma się przyjaciół. No to jak? Spotykamy się o trzeciej pod super marketem i robimy zakupy. Muszę uciekać. A tak przy okazji, zrobiłaś pracę domową z matmy? To pożycz mi zeszyt.

Natalia:

Tak, proszę. Cześć, (siada zamyślona) Czy posłuchać Ewki? A może lepiej powiedzieć mamie? I co ja mam robić?

Koniec sceny drugiej

Prowadzący:

Nasza bohaterka coraz bardziej gubi się w gąszczu domysłów. Czy powinna skorzystać z rady przyjaciółki? Czy też zwrócić się o pomoc i radę do mamy?

(zwraca się do gości)

Jak pan ocenia Ewkę, która nazywa siebie przyjaciółką Natalii? Co sądzi pan o radach, jakie dawała Ewka naszej bohaterce?

(zwraca się do widowni)

Teraz kolej na wasz ruch, a zatem i decyzję. Jeśli uważasz, że bohaterka powinna posłuchać Ewki, usiądź po stronie „tak”. Jeśli „nie” – wybierz stronę „nie”. Możecie oczywiście zmieniać dotychczasowe miejsce.

(zadaje pytania widzom)

Dlaczego zajęłaś miejsce po stronie TAK? itp.

Zapraszam do wspólnego śledzenia dalszych losów Natalii. Oto trzecia odsłona.

Natalia: (chodzi zdenerwowana koło wystany sklepowej, spogląda na zegarek)

Ewka jak zwykle się spóźnia.

Basia:

Cześć Natalia, co tu robisz?

Natalia:

Czekam na Ewkę. Umówiłam się z nią na małe zakupy.

Basia:

O, co to? Miałaś ostatnio przypływ gotówki?

Natalia:

Tak jakby.

Basia:

Mogę ci pomóc. Co chcesz kupić?

Natalia:

Płaszcz dla mamy.

Basia:

Płaszcz?! Przecież on kosztuje kilkaset złotych! Masz tyle forsy?

Natalia:

Albo wiesz co. kupię ci lakier do paznokci, ale najlepszej firmy.

Basia:

Tego już za wiele. Czyś ty zwariowała? Co to wszystko znaczy? Dlaczego chcesz mi kupować takie drogie prezenty? A w ogóle, skąd masz pieniądze? Obrabowałaś bank?

Natalia:

Nie! po prostu znalazłam portfel z pieniędzmi, a w nim nie było adresu właściciela.

Basia:

Uważasz, że jest OK? To nadal są cudze pieniądze. Do kogoś przecież należą. Na pewno nie do ciebie.

Natalia:

Ale ja nic chcę ich dla siebie. Chciałam pomóc rodzicom: zapłacić za mieszkanie, kupić im coś. Oni tego potrzebują.

Basia:

Skąd wiesz, że właśnie tego od ciebie oczekują? A może w ten sposób chcesz tylko kupić rozgrzeszenie dla swego postępowania. A jeżeli ten ktoś zgubił cały swój dorobek? A gdyby tak na przykład twoja mama zgubiła wszystko. Wyobraź sobie...

Natalia:

Nie pomyślałam o tym.

Basia:

Wiesz, co ja bym jej powiedziała? Nie martw się mamo. Na pewno twój portfel znalazł uczciwy człowiek, a nie...

Natalia:

... złodziej, chciałaś powiedzieć.

(Basia odchodzi, mija się z Ewką, która podbiega do Natalii)

Ewka:

Przepraszam cię za spóźnienie. Widziałam ekstra bluzki. Chodź to przymierzymy.

Natalia:

Nie, Ewa, wybacz, ale odłożymy te zakupy na później. Muszę się jeszcze zastanowić.

Koniec sceny trzeciej

Prowadzący:

W życiu Natalii pojawiła się druga przyjaciółka ze swoimi radami. Nie jest taka miła jak Ewka, wręcz przeciwnie, oskarża naszą bohaterkę, rzuca gorzkie słowa. Czy można ją nazwać przyjaciółką? Z tymi pytaniami zwracam się do naszych gości.

(po wymianie zdań z gośćmi w loży honorowej, zwraca się do widowni)

Macie ostatnią szansę, aby zmienić zdanie lub przy nim pozostać. Jeżeli uważasz, że Natalia powinna oddać portfel to usiądź po stronie TAK, jeśli powinna go zatrzymać, nie oddawać, to zajmij miejsce po stronie NIE (widzowie zajmują miejsca). Zadecydowaliście TAK. Zobaczmy jak bohaterka rozegrała tę partię.

Natalia: (z magnetofonu)

Po przyjściu do domu opowiedziałam wszystko rodzicom. Ogłoszenia o znalezionym portfelu rozwiesiłam w parku i na ulicy do niego prowadzącej. Po kilku dniach w naszym domu pojawił się starszy pan.

Staruszek:

Dzień dobry. Ja... czytałem ogłoszenie... to ja zgubiłem portfel. To było we wtorek, w parku. Wyjmowałem parasol bo zaczęło padać i pewnie wtedy mi wypadł. Było w nim 964 zł. większość w banknotach o dużych nominałach. Portfel był czarny, zapinany na zatrzask.

Matka:

Wszystko się zgadza. Proszę, to należy do pana. Córka znalazła go w parku.

Staruszek:

Dziękuję bardzo. Dziękuję. Jestem wzruszony. Nie myślałem, że teraz młodzież jest taka dobra i uczciwa. W telewizji mówią takie rzeczy. Pani córka postąpiła bardzo szlachetnie.

Matka:

Tak powinno być. To jest zupełnie naturalne.

Staruszek: (zwraca się do Natalii)

Chciałbym, abyś wiedziała, że to były dla mnie bardzo ważne pieniądze. Moja żona jest bardzo chora. Za te pieniądze mogę kupić dla niej lekarstwa. Bez nich... Jeszcze raz dziękuję. Acha, oczywiście... chciałbym ci się jakoś odwdzięczyć. Proszę, weź, to dla ciebie, 200 zł, przyda ci się na drobne zakupy.

Natalia:

Nie, panu przydadzą się bardziej. Ja sobie jakoś poradzę.

Staruszek:

Jak chcesz, ale wiedz, że jestem ci bardzo wdzięczny. Do widzenia.

Matka:

Jesteś uczciwym człowiekiem córeczko. Jestem z ciebie dumna.

Natalia: (monolog z magnetofonu)

Z czasem rozwiązałam swoje problemy. Po raz kolejny z pomocą przyszła mi prawdziwa przyjaciółka. Razem z Basią rozwiesiłyśmy ogłoszenia o korepetycjach. Wkrótce zarobiłam 200 zł. Ojciec wreszcie znalazł pracę, zaczęliśmy wychodzić z długów.

Prowadzący: (do gości)

Stało się tak, jak sobie państwo zażyczyli. (do widowni) To chyba dobre zakończenie, prawda? Dziękuję państwu za udział w naszym programie, a publiczności za dobrą zabawę. Do widzenia.

Co w numerze?