SCENA I

(Na scenie śpią pasterze. Maciek pilnujący trzody obserwuje dziwne zjawiska na niebie)

Maciek (ze zdziwieniem):

Nie pamiętam wcale, żeby moje oczy
oglądały kiedyś takie dziwne noce jak dzisiejsza.
Bo też co się dzieje, nocka przecież jeszcze,
A niebo goreje.
Boże, Boże słońce świeci.
Święte wojsko z nieba leci.
Głos anielski słychać wszędy,
Nucący wdzięczne kolędy.

Anioł 1 (pojawia się z lewej strony):

Bóg się rodzi, moc truchleje.
Pan niebiosów obnażony.
Ogień krzepnie, blask ciemnieje.
Ma granice Nieskończony.

Anioł 2 (pojawia się z prawej strony):

Wzgardzony, okryty chwałą,
Śmiertelny król nad wiekami.

Wszystkie Anioły (Anioł 1 i 2 oraz inne anioły, jeżeli wprowadzamy ich więcej):

A słowo ciałem się stało i mieszkało między nami.

Anioł 2:

W nędznej szopie narodzony,
żłób mu za kolebkę dano.
Cóż jest, czem był otoczony?
Bydło, pasterze i siano.

Anioł 1:

Ubodzy was to spotkało
Witać go przed bogaczami.

Wszystkie Anioły:

A słowo ciałem się stało i mieszkało między nami.

Maciek (z przerażeniem):

Bracia, bracia prędko wstawajcie
I w szybkiej ucieczce ratunku szukajcie.
Łuna z nieba wielka bije,
Niech się chowa ten, kto żyje.
Koniec świata pewno będzie.
Bo aniołów pełno wszędzie.

Anioł:

Nie bój się, nie bój się Maćku pastuszko
Jakeś ty, takem ja u Boga służką.
Zwiastuję wesołe lata, że się wam zbawiciel świata
W Betlejem narodził, tak sławnem mieście,
Więc go czym prędzej przywitać bieżcie.

(Anioły wycofują się nieco, ale pozostają widoczne)

Maciek:

Kuba, Kaźmierz szybko wstawejcie
I wielką nowinę posłuchać chciejcie!

Kuba (złości się nagle rozbudzony):

Czy ci mam po głowie dać,
Że nam nie dasz w nocy spać?

Kaźmierz (podobnie jak kolega):

Nowiny swoje trzodzie powiadaj,
A do nas teraz już nic nie gadaj.

Maciek:

Bracia pasterze, proszę was bardzo,
Takimi wieściami ludzie nie gardzą.
Syn Boży się dziś narodził,
Który od grzechów ludzi oswobodzi.
Wstawajcie, bo wezmę was za czupryny.
Na świat dziś przyszedł Boga syn jedyny.

Kuba:

Nie krzycz już tyle, otwieram swe oczy
Widzę też łunę, co z nieba blask toczy.
I myślę sobie, że nie ma co czekać.
Trza brać nogi za pas i prędko uciekać.

Maciek:

Słuchaj, co mówię, był tu anioł przecie,
Kazał powitać zaraz Boże dziecię.
Biegnijmy zatem w Betlejem stronę,
By oddać cześć temu, co dziś narodzone

Kaźmierz:

Skoro tak mówisz, przekonajmy brata
I witajmy zaraz zbawiciela świata.
A niebios zastępy niech owiec pilnują
I blaskiem niebieskim drogę nam wskazują.

Maciek (śpiewa):

Dnia jednego o północy, gdym zasnął w ciężkiej niemocy,
Nie wiem czy na jawie, czy mi się śniło,
że wedle mej budy słońce świeciło.
Sam się czym prędzej porwałem i na drugich zawołałem.
Na Kubę, na Maćka i na Kaźmierza
By wstali czym prędzej mówić pacierza.
Nie zaraz się podźwignęli, bo byli bardzo zasnęli,
Alem ich po trosze wziął za czuprynę.
By wstali przywitać Boga dziecinę.
Bo mi sam anioł powiedział, gdym na słomie w budzie siedział:
Nie bój się, nie bój się Maćku pastuszko
Jakeś ty, takem ja u Boga służką.
Zwiastuję wesołe lata, że się wam zbawiciel świata
W Betlejem narodził, tak sławnym mieście,
Więc go czym prędzej przywitać bieżcie.

SCENA II

(Scena w betlejemskiej szopie)

Józef:

Spocznij Maryjo, mały Jezus śpi.
O przyszłych cudach swoich pewnie śni.
Ty utrudzona jesteś dziś bardzo
Rodzeniem syna i ludzką pogardą.

Maryja:

Porodzić Boga – człowieka to radość,
By zwiastowaniu Gabriela stało się dziś zadość.
Lecz szukając noclegu, poczułam ból duszy.
Że zbawiciela ludzi w stajni rodzić muszę.

Józef:

Spis ludności to sprawił i nasze ubóstwo,
Że na świat dziś wydałaś tutaj takie bóstwo.

Maryja:

Nie było miejsca dla ciebie w Betlejem żadnej gospodzie.
I narodziłeś się Jezu w nędzy, w ubóstwie i w chłodzie.
Nie było miejsca, choć zszedłeś jako Zbawiciel na ziemię,
By wyrwać z czarta niewoli nieszczęsne Adama plemię.
I lisy mają swe nory i ptaszki swoje gniazdeczka.
Dla ciebie brakło gospody, tyś musiał szukać żłóbeczka.
Nie było miejsca, choć zszedłeś ogień miłości zapalić
I przez swą mękę najdroższą świat od zagłady ocalić.

Józef:

Zdrzemnij się Maryjo, wiatr nuci kolędy.
Zostanę przy żłóbku i czuwać tu będę.

(Maryja drzemie)

Anioł:

Jezus malusieńki, leży nagusieńki.
Płacze z zimna, nie dała mu matusia sukienki.
Bo uboga była, rąbek z głowy zdjęła,
W który dziecię owinąwszy, siankiem go okryła.
Nie ma kolebeczki ani poduszeczki.
We żłobie mu położyła sianka pod główeczki.
Dziecina się kwili, matuleńka lili.
W nóżki zimno, żłóbek twardy, stajenka się chyli.

SCENA III

(Mędrcy wędrują przez pustynię)

Melchior:

Ta wędrówka już się dłuży.
Bóg nas ustrzegł dziś od burzy,
co zasypać szlaki mogła.

Kacper:

Choć się nawałnica wzmogła.

Baltazar:

Ustrzegł nas także od Heroda.

Kacper:

Jego złość i czarna broda wciąż mi stoją przed oczami.

Baltazar:

Otoczony w krąg strażami za nic prawo ma i ludzi.
Nie szacunek, lecz strach budzi.

Melchior:

Żądny władzy jest i krwi,
z proroctw wszelkich sobie kpi.
Chciałby pozbyć się Mesjasza,
bo go dziecię to przestrasza.

Kacper:

Chodźmy pokłonić się Jezusowi,
obiecanemu światu królowi.

(Nagle pojawia się anioł)

Anioł (śpiewa)

Mędrcy, świata monarchowie – gdzie śpiesznie dążycie?
Powiedzcież nam trzej królowie, chcecie widzieć dziecię?
Ono w żłobie nie ma tronu ni berła nie dzierży,
A proroctwo jego zgonu już się w święcie szerzy.

Mędrcy (odpowiadają śpiewem):

Wiemy o tym: złość okrutna dziecię prześladuje.
Wieść okropna, wieść to smutna: Herod spisek knuje.

Anioł:

Nic monarchów nie odstrasza, ku Betlejem spieszą.
Gwiazda zbawcę im ogłasza, nadzieją się cieszą.

SCENA IV

(W stajence. Pasterze grają na fujarkach dwie zwrotki dowolnej kolędy)

Aniołowie (śpiewają):

Przybieżeli do Betlejem pasterze,
grają skocznie dzieciąteczku na lirze.

Pasterze (odpowiadają śpiewem):

Chwała na wysokości, chwała na wysokości, a pokój na ziemi.

Maciej (mówi):

Anioł nam dzisiaj mówił: Chrystus się wam narodził
W Betlejem, nie bardzo podłym mieście.
Narodził się w ubóstwie – pan wszego stworzenia.

Kuba:

Chcąc się dowiedzieć tego poselstwa wesołego
Przyszliśmy tu skwapliwie, by znaleźć dziecię w żłobie,
Maryję z Józefem.

Aniołowie (śpiewają):

Oddawali swe ukłony w pokorze.

Pasterze (śpiewają):

Tobie z serca ochotnego, o Boże!

Wszyscy:

Chwała na wysokości, chwała na wysokości, a pokój na ziemi.

(Wchodzą trzej królowie i wykonują to, o czym śpiewają pasterze)

Kuba:

Mędrcy, świata monarchowie pokłon składają niski.
Mirrę, kadzidło i złoto wkładają do kołyski.

Maciek:

Nic monarchów nie przestrasza, do Betlejem chcieli.
By stało się, co prorocy z dawna powiedzieli.

Kacper:

Ach, witaj, Zbawco z dawna żądany.
Tyle tysięcy lat wyglądany!
Na Ciebie króle, prorocy czekali,
A tyś tej nocy nam się objawił.

Za podstawę scenariusza posłużyły mi znane polskie kolędy. Wykorzystałam ich niepodważalną urodę i piękną wymowę. Osadzone w ludowej tradycji najlepiej oddają atmosferę cudownych narodzin i radość, jaka im towarzyszyła.

Co w numerze?