Uwagi realizacyjne

Przy realizacji scenariusza jest możliwość mniej lub bardziej (zależnie od decyzji realizatorów) zaawansowanego odejścia od stereotypowego wizerunku dziadków jako trochę niedołężnych, mało samodzielnych staruszków. Tekst daje takie możliwości. Dziadek na początku przedstawienia nie musi drzemać z gazetą w fotelu (a tak stereotypowo jest przedstawiany), lecz może np. ćwiczyć na rowerze stacjonarnym albo malować obraz.

Atrakcyjność przedstawienia w dużej mierze będzie zależeć od tego, co dzieje się na scenie i od scenografii. Wykonawcy nie powinni ograniczać się do wypowiadania swoich kwestii, lecz działaniem scenicznym ilustrować i podkreślać wydarzenia i emocje. Można też dołączyć element humorystyczne – np. w scenie II, w której jest głos z radia lub telewizora, wprowadzić parodię reklamy.

Scena I. Dom babci i dziadka

Narrator 1:
Dnia śnieżnego i zimnego,
A do tego pochmurnego
Jakoś trochę przed obiadkiem
Rozmawiają babcia z dziadkiem.

Babcia (przegląda informacje w smartfonie):
Wiesz ty, Jasiu mój kochany,
Że dziś ważne święto mamy?

Dziadek (zdziwiony):
Co też mówi moja Lusia?
Może dziś jest dzień kiciusia?
Lub dzień pieska? Walentynki?
Imieniny Klementynki?

Babcia:
Dziś Dzień Babci, jutro dziadka!
Muszę zaraz upiec ciasta.
Przyjdą wnuki z życzeniami,
A my w domu nic nie mamy.
Trzeba prędko iść do sklepu,
Masło kupić, mąkę, mleko.

Narrator 2:
Zakładają płaszcze, buty,
Żeby ruszyć na zakupy.
Cieszą się, że mają wnuki,
Co nie stronią od nauki,
Że są mądre, grzeczne, zdrowe,
Że dzieciaki z nich morowe!

Dziadek (ubierając się do wyjścia do sklepu):
Szkoda tylko, Lusiu moja,
Że nauki tyle mają,
Nad książkami ślęczą stale
I nas rzadko odwiedzają.

Babcia:
Dziś rodzice zabiegani,
Nie ma czasu dla rodziny,
Pewnie przez to zaniedbują
Częstsze u nas odwiedziny.

Scena II. Dom wnuków

Wnuczek siedzi wpatrzony w komórkę (gra), wnuczka – na kanapie z laptopem na kolanach. W pokoju włączony jest telewizor lub radio. Jeśli telewizor (otwór wycięty w kartonie), to trwa program informacyjny. Jeśli radio, to słychać muzykę i w pewnym momencie głos spikera.

Spiker:
Dzisiaj, 21 stycznia obchodzimy Dzień Babci! A jutro świętować będą wszyscy dziadkowie! Pamiętajmy o nich w tych dniach! Złóżmy życzenia, odwiedźmy, porozmawiajmy! Oni na pewno na to czekają!

Do pokoju wchodzą mama i tata, częściowo już ubrani do wyjścia z domu.

Mama:
To mi się nie mieści w głowie,
Tam czekają już dziadkowie,
A co z wami? No nie wierzę!
Ola gra na komputerze,
Filip z nosem w telefonie!
Oj, oboje was pogonię!

Tata:
Słuchajcie, co mówi matka!
Do babci jedziemy! I dziadka!

Ani Filip, ani Ola nie porzucają swoich dotychczasowych zajęć.

Ola (nie odrywa wzroku od laptopa):
Mamo, daj spokój, w taką pogodę?
Lepiej do wiosny odpuśćmy sobie…
Zresztą tam nudno, wciąż głaszczą kota,
Nie znają wcale hitów z TikToka.
Ciągle pytają: „Co słychać w szkole?”…
Filip niech jedzie. Ja zostać wolę.

Filip (przedrzeźnia siostrę):
„Filip niech jedzie?” To pomysł głupi.
Nigdzie nie jadę – mam full nauki.
A o dniu dziadków pamiętaliśmy,
Prezent kurierem im wysłaliśmy.

Mama (podniesionym głosem):
Prezent? Kurierem? Ty słyszysz siebie?
Na was czekają, a nie na prezent!
Bo was kochają, chcą pobyć z wami,
A nie z kurierem i prezentami.
Dużo nauki? To jakieś żarty!
To frazes, slogan mocno wytarty!
Ola jedynki, a Filip – rany!
W szkolnym dzienniku same nagany!

Filip (udaje chorego):
Ja trochę dziwnie się dzisiaj czuję.
Mam zimne dreszcze, temperaturę!
Jakąś wysypkę, zatrucie chyba!
Nieświeża była na obiad ryba!
To jest na pewno poważna sprawa,
Nie mogę babci z dziadkiem narażać.

Wybiega.

Ola (stanowczo, niegrzecznym tonem):
Mnie pod uwagę także nie bierzcie,
Ja muszę stopnie poprawić wreszcie!
Babcia i dziadek są jak antyki!
A ja mam sprawdzian z informatyki!

Wychodzi, biorąc laptopa.

Tata (przerażony, pytającym tonem):
No i co teraz? Co z tym zrobimy?
Sami jedziemy w te odwiedziny?
Dziś jest Dzień Babci, to chyba jasne,
Że oni na nich (pokazuje na drzwi, przez które wyszły dzieci) czekają z ciastem.

Mama (zrezygnowana):
No, nie ma wyjścia, dzwonię do mamy,
Powiem, że do nich nie przyjeżdżamy,
Że dzieci chyba covida mają,
Niech lepiej dziadków nie narażają.
Serca im pękną, ale co zrobić,
Gdy nie ma wpływu na dzieci rodzic?

Mama bierze telefon i wybiera numer, czeka na połączenie.

Scena III. Dom babci i dziadka

Babcia przygotowuje ciasto, dziadek pomaga.

Narrator 1:
Ze sklepu dziadek z babcią wrócili,
Babcia już ciasto robi po chwili.
Dziadek jej ciągle zerka przez ramię,
Gdy nagle słyszy do drzwi pukanie.

Dziadek (woła wzruszony i uradowany):
To pewnie oni! Biegnę otworzyć.

Babcia (łapie się za głowę przerażona):
Ja nie zdążyłam im ciasta zrobić!

Dziadek (uspokaja babcię):
Lusiu, kochana, nie ma znaczenia,
Że nie zrobiłaś nic do zjedzenia.
To dzień szczególny! To nasze święta!
Chodźmy powitać szybko wnuczęta!

Dziadek otwiera drzwi, za którymi stoi kurier.

Narrator 2:
Dziadek z radością więc drzwi otwiera,
Ale na progu widzi… kuriera.
Twarz mu zalewa smutek wraz z żalem.

Dziadek (zawiedziony):
Oj, to nie pana wyczekiwałem…

Kurier (radośnie i głośno, kładąc na wycieraczce paczkę):
Oj, panie Janie!
Zaraz pan paczkę wielką dostanie,
Może od wnuków, więc – panie Janie –
Proszę uprzejmie – pokwitowanie!

Podsuwa dziadkowi potwierdzenie dostarczenia do podpisu i odchodzi.

Narrator 1:
Dziadek popatrzył na wycieraczkę,
Na której kurier zostawił paczkę,
I mówi smutno do babci Lusi:

Dziadek:
W tej paczce prezent dla nas być musi.
Pewnie od wnuków, niezłych gagatków,
Co w nosie mają dziś swoich dziadków!

Narrator 2:
Ciężko wyrazić jest mi słowami,
Gdy babcia z dziadkiem zostali sami,
Jaka wymowna cisza nastała –
Babci ukradkiem łza poleciała.

Dziadek przytula płaczącą babcię.

Narrator 1:
Trwaliby dłużej w tej głuchej ciszy,
W której swe myśli nawet się słyszy,
Lecz nagle… Co to? Telefon dzwoni,
(słychać dzwonek telefonu)
A babcia szepcze:

Babcia (z nadzieję w głosie):
To pewnie oni!
(odbiera telefon)
Halo, córeczko? Tu mówi mama,
Czekamy na was z tatą od rana!

Mama (przez telefon):
Mamuś jedyna, tatku kochany!
Wybacz, lecz dzisiaj nie przyjeżdżamy.
Ola z Filipem covida mają,
Niech was już lepiej nie narażają.
Czy kurier dotarł już z prezentami?
Z czapką, szalikiem, rękawiczkami?
No, a dla taty ciepłe skarpety,
No i te ziółka – to na apetyt.

Narrator 2:
Babcia i dziadek (nie w ciemię bity)
Czują, że córka wciska im kity,
Że ta choroba jest ściemą zwykłą…
Tym bardziej im się zrobiło przykro.

Babcia (do telefonu, ze smutkiem w głosie):
Prezenty piękne, lecz nie w prezentach
Leży istota naszego święta,
Na nic prezenty, kwiatów bukiety,
Gdy dom nasz pusty stoi – niestety.
Gdy wasze dzieci, a nasze wnuki
Nie pojmą na czas ważnej nauki:
Babcia i dziadek żyją już lata,
Nie będą żyli do końca świata,
Chcą podarować to, co najlepsze
Babcia i dziadek potrafią – serce.

Babcia się rozłącza.

Dziadek (z ekscytacją w głosie):
A to ci smyki!
Patrz, jakie sprytne robią uniki,
No, ale dzisiaj ich zawstydzimy!
I to my wnuki swe odwiedzimy!

Babcia (z oburzeniem):
Że niby chorzy? Jakie to bzdury!
Przyjdzie Mahomet dzisiaj do góry!
Kłamstwo to zaraz zdemaskujemy!
Włóż płaszcz, Jasieńku! W drogę! Jedziemy!

Ubierają się i wychodzą.

Scena IV. Dom wnuków

Dzieci, jak poprzednio, siedzą przy laptopie i smartfonie. Nagle słychać pukanie do drzwi. Tata podchodzi i je otwiera. Na progu stoją babcia z dziadkiem. Widząc ich, wnuki, speszone i zawstydzone, odrywają się od swoich zajęć.

Tata (zdziwiony i zawstydzony):
Popatrz, kochanie, kto to w drzwiach stoi!
To babcia z dziadkiem! Rodzice twoi!

Mama (próbuje się przywitać i pomóc swoim rodzicom zdjąć wierzchnie ubrania, ale oni się wzbraniają):
Ah, co za radość, co za zdarzenie,
Ależ się cieszę, cieszę szalenie!
Mamo, chcesz kawy w kubeczku w kwiaty?
A tobie, tatku, zrobić herbaty?

Babcia:
Przywitaliście nas bardzo mile,
Ale wpadliśmy tylko na chwilę,
Niech nam szybciutko córeczka powie:
Mamy się martwić o wnuczków zdrowie?

Mama (przyznaje się zrezygnowanym tonem):
Dzieci są zdrowe, mamo i tato,
Przyznam – kłamałam, przepraszam za to,
I wiem, jak bardzo was zabolało,
Że was odwiedzić im się nie chciało.

Tata (z bezradnością w głosie):
Mimo próśb wielu te wasze wnuki
Kłamią, że mają dużo nauki,
Nos w telefonie lub w komputerze,
Więc ja już w bajki te ich nie wierzę.
Może was zdziwi, gdy wam wyznamy,
Że na swe dzieci wpływu nie mamy!
Smutna to prawda, przyznacie sami,
Bo wszak jesteście też rodzicami.

Babcia:
Oj, znam ja dobrze rodziców troski,
Słuszne, mój zięciu, wyciągasz wnioski.
Nie wiem ja tylko, czemu Olusia
Nie chce odwiedzić babci, dziadziusia?
Filip tak lubił zabawy z nami,
A dziś jesteśmy dlań boomerami!

Ola i Filip, wypowiadając swoje kwestie, podchodzą do babci i dziadka, pomagają im zdjąć ubrania.

Ola:
Bardzo się wstydzę, babciu kochana,
Często wspominam nasze spotkania,
Twoją życzliwość, szarlotki pyszne –
Gdy jest mi smutno, to o tym myślę.

Filip:
Kto pływał łódką na ryby ze mną?
A kto potwory, gdy w nocy ciemno,
Przeganiać umiał tak, jak nasz dziadek?
Kto na zmartwienia zawsze miał radę?

Babcia siada z Filipem przy komputerze, dziadek z Olą oglądają coś na komórce, śmieją się i rozmawiają. Mama podaje swoim rodzicom herbatę.

Babcia:
Dziadek i babcia, chociaż już starzy,
Zrobią, co każdy wnuczek zamarzy,
Będą rozpieszczać każdego wnuka,
A w zamian przyda im się nauka,
Jak w internecie szukać przepisu
Na guacamole i tiramisu!

Dziadek:
I jak TikToka zainstalować
Lub na YouTube’a się zalogować.
Od młodych płynie cenna nauka,
Więc warto słuchać swojego wnuka!

Narrator 1:
I tak im wszystkim czas wspólnie płynie,
Kłócą się, godzą – jak to w rodzinie.
Dziadkowie wnuki swoje kochają,
Więc bardzo chętnie je rozpieszczają!

Narrator 2:
Wnuki zaś dziadków niechaj szanują!
Niechaj nie kłamią, nie zaniedbują,
Nie tylko w święto babci i dziadka,
Lecz dnia każdego, przez długie latka!

Co w numerze?