Na scenę wchodzą Wszyscy uroczyście, przy akompaniamencie radosnej muzyki (np. Narodziny księcia Mateusza z płyty Akademia pana Kleksa). Wśród wchodzących wyróżnia się postać Wodza-Punka, który odegra znaczną rolę w drugiej części widowiska (groteskowy poemat Kropka nad ypsylonem).

On

Umarłem za winy moje i niewinność moją
za brak, który czuł każdą cząstką ciała i każdą cząstką duszy.

(Lisi do Pozostałych, T. 5 s. 442)

Młody człowiek I

Bosi na ulicach świata
Nadzy na ulicach świata
Głodni na ulicach świata
Moja wina
Moja wina
Moja bardzo wielka wina.

Młody człowiek II

Zgroza i nie widać końca zgrozy
Zbrodnia i nie widać końca zbrodni
Wojna i nie widać końca wojny

Wszyscy (głośno)

Moja wina...

Dwaj młodzi ludzie wypowiadają wersy na przemian; wszyscy półgłosem wymawiają słowa „moja wina”

Zagubieni w dżungli miasta — moja wina
Obojętność objęć straszna — moja wina
Bez miłości bez czułości — moja wina
Bez sumienia i bez drżenia — moja wina
Bez pardonu wśród betonu — moja wina
Na kamieniu rośnie kamień — moja wina
Manna manna narkomanna— moja wina
Dokąd idziesz po omacku — moja wina
I nie słychać końca płaczu — moja wina
Jedni cicho upadają — moja wina
Drudzy ręce umywają — moja wina
Coraz więcej wkoło ludzi — moja wina
O człowieka coraz trudniej — moja wina — moja bardzo wielka wina!

(Confiteor, T. 1 s. 184)

On

Wagony słów!
Węglarki słów!
Prawdziwe złoto,
Diamenty, perły.
Bardzo niewiele
Sztucznej biżuterii!
Miłości bujnej, cudnej kuźnie
I wszystko w próżnię, w próżnię, w próżnię
I wszystko w próżnię, w próżnię.

(Niemowa, T. 1 s. 213)

Ona

Kim jesteś?

On

Jestem swoim JA. Tyś nazwiskiem. Podpisem na papierze. Wizytówką na drzwiach. Inicjałem na sygnecie. Imieniem na kartce kalendarza. Próżnym słowem. Słowem sylabą. Martwą literą.

Ona

Niczym więcej?

On

Niczym mniej.

(Fabula rasa, T. 5 s. 9)

Piosenka Niemowa (wszystkie piosenki z towarzyszeniem gitary. Może śpiewać On lub ktoś inny)

Nie mówię,
Nie otwieram ust,
Bo już mi niewymownie żal
Moich do ciebie słów.

Wagony słów!
Węglarki słów!
Prawdziwe złoto,
Diamenty, perły.
Bardzo niewiele
Sztucznej biżuterii!
Miłości bujnej, cudnej kuźnie
I wszystko w próżnię, w próżnię, w próżnię!

(Niemowa, jw.)

Dziewczyna I

Co się zatem musi wydarzyć, żeby się coś zaczęło dziać?

Młody człowiek III

Musi pojawić się drugi człowiek.

Dziewczyna I

I wtedy się dzieje?

Młody człowiek III

Wtedy dzieje się.

Dziewczyna I

Co dzieje się?

Młody człowiek III

Dzieje się to, co dzieje się pomiędzy nimi.

Dziewczyna I

Czym jest to, co dzieje się pomiędzy nimi?

Młody człowiek III

Współistnieniem, społeczeństwem, ludzkością, życiem światowym.

(Fabula rasa, T. 5 s. 13)

Młody człowiek IV

Jak długo pisana mi jeszcze włóczęga?
Ech, gwiazdo — ogniku ty błędny mych dni
Spraw, by skończyła się wreszcie ta męka,
I zapędź, do czułych zakulaj mnie drzwi!

(Dookoła mgła, T. 1 s. 227)

On (Ona na niego patrzy)

Powiedz mi, co byś chciała?
Cuda ja czynię, Mała!
Martwe zamieniam w żywe.
Zgasłe w płonącą grzywę.
Powiedz mi, co byś chciała?

Chór dziewcząt z boku sceny
Na błękicie jest polana,
Dwa obłoki to hosanna.
Jeden chłopak, druga panna.

On

Powiedz mi, co byś chciała?
Cuda ja czynię, Mała!
Chęć masz na lody może?
Albo na młode zboże?
Wszystko dla ciebie zrobię.
(Mój ty mały, wielki Boże!)

Chór dziewcząt z boku sceny

Na błękicie jest polana,
Dwa obłoki to hosanna.
Jeden chłopak, druga panna.
(Na błękicie jest polana, T. 1 s. 207)

Młody człowiek IV

Czym nie jest miłość?

On

Miłość nie jest przede wszystkim słowem. Żadnym słowem. [...] Miłość jest spontanicznym, bezinteresownym czynieniem miłości, tak jak słońce jest spontanicznym, bezinteresownym promieniowaniem słoneczności.

Ona

Słońce jest słońcem w świecie heliosowym, miłość jest słońcem w świecie księżycowym. Słońce jest słońcem w świecie jasności, miłość jest słońcem w świecie ciemności.

(Fabula rasa, T. 5 s. 26-27)

Młody człowiek IV (do dziewczyny I)

Musisz mi pomóc,
Swoją miłością musisz, mi pomóc;
Musisz pokochać mnie więcej,
Bliżej wyciągnąć kochane ręce.
Musisz!

(dziewczyna odchodzi)

(Musisz mi pomóc, T. 1 s. 227)

Młody człowiek I

Wypłakałem za tobą
Oczy niebieskie, królewskie i pieskie;
Wypłakałem za tobą
Morze ogromne, lubowne, żeglowne.

Po tym morzu ty płyniesz,
Do mnie ty płyniesz,
Do mnie!

(Wypłakałem oczy niebieskie, T. 1 s. 215)

Młody człowiek III

Więc bardzo proszę, wejdź,
Tu siadaj, rozgość się
I zdradź mi, kim ty jesteś,
Madame?

Albo nie zdradzaj mi,
Lepiej nie mówmy nic.

(Dziewczyna I chce odejść)

Więc jednak musisz pójść,
Posyłasz mi przez próg
Ulotny uśmiech twój,
Madame.

Lecz będę czekać, przyjdź!
Gdy tylko zechcesz, przyjdź!

(Kim właściwie była la piękna pani, T. 11 s. 251)

(Dziewczyna I odchodzi)

Młody człowiek V (do młodego człowieka III)

Ach, kiedy ona cię kochać przestanie;
Zobaczysz!
Zobaczysz noc w środku dnia,
Czarne niebo zamiast gwiazd;
Zobaczysz wszystko to samo,
Co ja.

(Zobaczysz, T. 1 s. 225)

Piosenka Zabraknie ci psa (śpiewa jeden z aktorów)

Ja sobie pójdę precz,
Pójdę precz daleko,
Do Zagubinowa,
W oddali zniknie
Głowa moja płowa.

Lecz jeszcze, o, pani,
Doczekasz się dnia...
Zabraknie ci psa!

Nie będę łasił się,
Do rąk twych przypadał,
A ty jak ta skała.
Nie będę skamlał,
Żebyś mnie pogłaskała.

Lecz jeszcze, o, pani,
Doczekasz się dnia...
Zabraknie ci psa!

(Zabraknie ci psa, T. 1 s. 223)

Młody człowiek IV

Miałem ojca, miałem matkę,
Miałem braci, miałem siostrę,
Miałem też,
Miałem też przyjaciół trzech.
Było dobrze, było źle,
Ale zawsze jakoś było.

Potem ona się zjawiła,
Wszystko dla niej porzuciłem
I kochałem ją, kochałem,
Śmierci nic się nie lękałem,
Potem poszła, luty był,
Już nie żyje ten, co żył.

Nie mam ojca, nie mam matki,
Nie mam braci, nie mam siostry,
Nie mam też (szum, wietrze, szum),
Nie mam też przyjaciół już,
Chodzę tu, chodzę tam,
W tłumie ludzi zawsze sam.

(Jestem niczyj, T. 1 s. 222)

Dziewczyna II

Ty, co płaczesz, ażeby śmiać mógł się ktoś
Już dość!
Odpędź czarne myśli!
Dość już twoich łez!
Niech to wszystko przepadnie we mgle!
Bo nowy dzień wstaje,
Bo nowy dzień wstaje,
Nowy dzień!

(Opadły mgły, T. 1 s. 266)

Młody człowiek I

Zwalić by można się z nóg
Co rusz,
Co krok.

Co noc,
To szloch
I rozpacz

Młody człowiek III

Ale czy warto?

Młody człowiek I

Może nie warto?

Młody człowiek II

Chyba nie warto...

Młody człowiek I

Raczej nie warto.

Młody człowiek II

Nie, nie — nie warto.

Młody człowiek I

Zginąć by można jak nic:
Do żył
Jest nóż.

Lub w dół
Na bruk
Z wysoka.

Młody człowiek II

Ale czy warto?

Młody człowiek I

Może nie warto?

Młody człowiek II

Chyba nie warto...

Młody człowiek I

Nie, nie — nie warto.

Młody człowiek I

Jechać by można do miast
Lub w las,
Na błoń.

Na koń
I goń
Nieboskłon.

Młody człowiek II

Ale czy warto?

Młody człowiek I

Może nie warto?

Młody człowiek II

Ech, chyba warto...

Młody człowiek I

Tak, tak — to warto.

(Czy warto, T. 1 s. 234)

Dziewczyna III

Nie ma takiego miejsca w całym bezgranicznym wszechświecie, gdzie nie kwitnąłby kwiat. Wszędzie, wszędzie — kwiaty. Wonne, widzialne, dotykalne.

Jeśli ludzie ich nie czują, nie widzą, nie dotykają płatkami skrzydełek nosowych, płatkami oczu, płatkami palców czy warg — to tylko jedynie dlatego, że są przywalone stosami śmiecia: nieoczywistego, wymyślonego, dusznego, stęchłego. Czyjego? No czyjego?

(Oto, T. 5 s. 229)

Dziewczyna IV (woła)

Chodź człowieku, coś ci powiem
……………………………….
Dla wszystkich starczy miejsca
Pod wielkim dachem nieba
Rozsiądźcie się na drogach,
Na łąkach, na rozłogach
Na polach, błoniach i wygonach.
W blasku słońca, w cieniu chmur

Rozsiądźcie się na niżu,
Rozsiądźcie się na wyżu
Rozsiądźcie się na płaskowyżu
W blasku słońca, w cieniu chmur.
Dla wszystkich starczy miejsca
Pod wielkim dachem nieba.

(Missa pogana, T. 1 s. 183)

Dziewczyna I

Chwała teraz tobie, słońce
Odyńcu ty samotny
Co wstajesz rano z trzęsawisk nocnych
I w górę bieżysz, w niebo sam się wzbijasz
I chmury czarne białym kłem przebijasz

Dziewczyna III

I to wszystko bezkrwawo —
Brawo, brawo

Dziewczyna II

I to wszystko złociście, i nikogo nie boli

Dziewczyna III

Gloria! Gloria! Gloria im excelsis soli!

(Gloria, T. 1 s. 186)

Dziewczyna I (wesoło, raźno)

A ja, ja się śmieję,
Ja znam bory, knieje.
Ja znam ostatnie ziemskie łąki,
Nad kwiatami tam brzęczą złote bąki.
W rzece nie zatrutej baraszkują pstrągi,
Zwierzęta mówią po polsku,
Listowie nie szumi o wojsku,
Symbole nie włóczą samopas,
Płomienie słońca siadają na oczach
I nikt już nie pognębi mnie.

(zdziwiona)

Co robię tu,
W tym cudzym śnie?

(Piosenka szalonego jakiegoś przybłędy, T. 1 s. 238)

Piosenka dla zapowietrzonego (przy akompaniamencie gitary)

Cudownie jest:
Powietrze jest!
Dwie ręce mam,
Dwie nogi mam!

W chlebaku chleb,
Do chleba ser,
Do picia deszcz.
……………………

Nadchodzi noc
I zimno z nią.
Mam ręce dwie,
Obejmę się.

Ukryję się,
Utulę się
We własną sierść.
……………………..

Daleko świt,
Nie widać nic.
Dwie nogi mam,
Dojdziemy tam.

Szczekają psy!
Fruwają mgły!
Niech pani śpi!
…………………….

Powietrze jest:
Cudownie jest!

(Piosenka dla zapowietrzonego, T. 1 s. 236)

Dziewczyna V (przerywa wesołą piosenkę, opowiadając o bójce młodych chłopaków)

W samo południe na nieparyskim bruku
W lipca leniwy dzień,
W słońcu słodkim jak sen;
W samo południe na nieparyskim bruku
Płynęła młoda krew!
Ostro się wzajem, trzaskali chłopcy;
Bez pudła chłopcy sypali się z garści;
W powietrzu błyskał tu i tam scyzoryk:
Urodą bliźnich któż by się tam martwił!

(Bójka w L. T. 1 s. 204)

Dziewczyna IV (mówi zwracając się po kolei do różnych osób)

Człowiek człowiekowi wilkiem
Człowiek człowiekowi strykiem
Lecz ty się nie daj zgnębić
Lecz ty się nie daj spętlić

Człowiek człowiekowi szpadą
Człowiek człowiekowi zdradą
Lecz ty się nie daj zgładzić
Lecz ty się nie daj zdradzić

Człowiek człowiekowi pumą
Człowiek człowiekowi dżumą
Lecz ty się nie daj pumie
Lecz ty się nie daj dżumie

Człowiek człowiekowi łomem
Człowiek człowiekowi gromem
Lecz ty się nie daj zgłuszyć
Lecz ty się nie daj skruszyć

Człowiek człowiekowi wilkiem
Lecz ty się nie daj zwilczyć
Człowiek człowiekowi bliźnim
Z bliźnim się możesz zabliźnić

(Człowiek człowiekowi, T. 1 s. 185)

Młody człowiek I

Jest już za późno!

Dziewczyna II

Nie jest za późno!

Jeszcze zdążymy w dżungli ludzkości siebie odnaleźć,
Tęskność zawrotna przybliża nas.
Zbiegną się wreszcie tory sieroce naszych dwu planet,
Cudnie spokrewnią się ciała nam.

Młody człowiek I

Jest już za późno!

Dziewczyna II

Nie jest za późno!

Młody człowiek I

Jest już za późno!

Dziewczyna II

Nie jest za późno!

Dziewczyna I (podchodząc)

Jeszcze zdążymy tanio wynająć małą mansardę
Z oknem na rzekę lub też na park,
Z łożem szerokim, piecem wysokim, ściennym zegarem;
Schodzić będziemy codziennie w świat.

Młody człowiek I

Jest już za późno!

Dziewczyna II

Nie jest za późno!

Młody człowiek I

Jest już za późno!

Dziewczyna II

Nie jest za późno!

Dziewczyna I

Jeszcze zdążymy naszą miłością siebie zachwycić,
Siebie zachwycić i wszystko w krąg.
Wojna to będzie straszna, bo czas nas będzie chciał zniszczyć,
Lecz nam się uda pochwycić go.

Młody człowiek I

Jest już za późno!

Obie dziewczyny

Nie jest za późno!

Młody człowiek I

Jest już za późno!

Obie dziewczyny

Nie jest za późno!

(Jest już za późno, nie jest za późno, T. 1 s. 249)

Piosenka Nie rozdziobią nas kruki (przy akompaniamencie gitary)

Nie rozdziobią nas kruki
ni wrony, ani nic!
Nie rozszarpią na sztuki
Poezji wściekle kły!

Ruszaj się, Bruno, idziemy na piwo;
Niechybnie brakuje tam nas!
Od stania w miejscu niejeden już zginął,
Niejeden zginął już kwiat!

Nie omami nas forsa
ni sławy pusty dźwięk!
Inną ścigamy postać!
Realnej zjawy tren!

Ruszaj się, Bruno, idziemy na piwo;
Niechybnie brakuje tam nas!
Od stania w miejscu niejeden już zginął,
Niejeden zginął już kwiat!

Nie zdechniemy tak szybko,
Jak sobie roi śmierć!
Ziemia dla nas za płytka,
Fruniemy w góry gdzieś!

Ruszaj się, Bruno... jw.

(Nie rozdziobią nas kruki, T. 1 s. 203)

Piosenkę przerywa chłopak z grupy stanowiącej tło akcji, który woła: Idziemy na piwo! Cała grupa ożywia się, tańczy, skacze i śpiewa Hymn rozpustników. Teraz oni prowadzą akcję.

Śpiewają Hymn rozpustników.

Wódz-Punk

tam gdzie diabeł już nie może
śle kobietę jak tę zorzę
co to nie daj Boże

niech zatem rusza jak żywa
ta co zawsze mi się śniła
ultrasuperhiper diwa
filmu prawie że niemego

(Podchodzi do niego modna Lola)

jak już tu przyszłaś
o, ty co już mi raz żebrem wyszłaś
mów z czym do gości

Narrator

w listek odziana
jak w wulkan piżama
nawija Lola pierwszoplakatowa dama

Lola

och sokole mój maltański
porzuć porzuć ty te szranki
chwyć się mnie jak szansy
rzuć no okiem na me flanki
rzuć no zębem na me bańki
kąśnij że-se

tyś nie mucha tse-tse
kąśnij przecie
to jabłuszko pełne snu
to i jeszcze to i jeszcze to i jeszcze to i jeszcze o
toto czeka na cie

Wódz-Punk

ja wiem, lola
to dla ciebie pestka,
w tym się ćwiczysz prawie że od dziecka
ale mnie to zawsze dużo nerwów kosztowało
i smutno mi potem
smutno to za mało
jakoś mi potem tragicznie jest głupawo

Lola

ale wszystko to są spekulacje
zwanej inteligencji
co była głupia i będzie głupia
i dla której szkoda i rymu i rytmu
i poprafnej ortokrafii

Wódz-Punk

nie, lola
to wszystko to nieto
co się składa na tą rażą moje weto
ja ci powiem w czym rzecz
otóż podczas gdy my
enteges tenteges rachatłukum bulba and manieryzm
i ja w tym zapamiętaniu zapomnę, że dybie na mnie szeryf
to co może właśnie wtedy z cicha pęk nadlecieć ten zeppelin
i buffalo bill prosto z góry chycić może mnie na lasso
apocomitonaco

więc w tym rzecz
że jest jak jest
stan oblężenia jest
i ja w tej sytuacji
nie mogę sobie pozwolić na chwilkę
wspólnej z tobą rekreacji

teraz idź już

Lola

Ty kiwnięty dzięciole

Wódz-Punk

ty klucho

Lola

Ty bajzeltato

Wódz-Punk

oto pod karną ekspedycją wyrasta w dół mokradło
dla lingwisty-erotomana kurna jego mana
Jak mówi jeden w poemacie juniora
„junioriada”
więc dla lingwisty-erotomana
mokradło...

Chłopiec I

lecz my bierzemy abecadło

Chłopiec II

i pakujemy je w imadło

Chłopiec III

i wybieramy nie jak popadło ale mokradło jak mokradło

Wszyscy

jeszcze raz

Chórek

pomóż wspomóż dopomóż wyjątku czuły
odeprzeć tłumne armie reguły

Dziewczyna I (z drugiej grupy)

oto pod karną ekspedycją wyrasta w dół mokradło

Dziewczyna II

infanterii zaciężne legiony toną bezowocnie

Dziewczyna III

z tyraliery co kucała w kępach mietlicy
każdy już w hożych objęciach wodnicy

Razem

sztab inżynierii załamuje dłonie

Wódz-Punk

puścić spaniele, ogary-wodołazy

Chodź, muśniemy sobie usta!
Jak rozpusta, to rozpusta!
Używajmy póki czas,
Bo za 100 lat nie będzie nas.

Przeczytamy dzieło Prousta!
Jak rozpusta, to rozpusta!
Używajmy póki czas,
Bo za 100 lat nie będzie nas.

W trawie piszczeć, w grzechu pluskać,
Pornografie i groch łuskać!
Używajmy póki czas,
Bo za 100 lat nie będzie nas!

(Hymn rozpustników, T. 1 s. 282)

Kropka nad ypsylonem (T. 1 s. 167) — groteskowa część widowiska

Chórek dziewcząt

częstochowskich rymów jasnogórska potęgo
zapachu, perfumo, lawendo
wielobarwna tęczująca tańcująca wstęgo
niewyczerpana nigdy wiwendo
odkrywczych kartografii zapoznana precyzyjna legendo
pełna gościnnych kosmicznych adresów agendo
astronautyczna siermięgo
płyń po manowcach z włóczęgą

Wódz-Punk

Schemacie
jak ty nie lubisz tych co ci się wymykają
tych co ich nie możesz:

Chłopiec I

a) a la carte alakartnąć

b) batem batiuszki batnąć

c) capnąć

Chłopiec II

d) drapnąć

e) emancypować eksploatacją

f) fatamorgatnąć

Chłopiec III

g) gzygzakowatym gdakaniem gzagdaknąć

Chłopiec I

h) haratnąć

j) judasznąć

k) krawatnąć

Chłopiec II

l) lukrowatym lakierem landszaftnąć

ł) łatwopalnąć

m) makabryczną macnąć macką

Chłopiec III

n) nijakością natchnąć

Chłopiec I

o) oznakować odznaką

p) policyjną poskromić pałką

r) rachityczną raczyć racją

Chłopiec II

s) scholastyczną sypnąć sadzą

t) tandetnym tatuażem tasaknąć

u) ujednolicić

Chłopiec III

w) wytresować

Chłopcy razem

x) iksnąć

y) igreknąć

z) zetnąć

Chórek

bo nie sięga za obręb
ni miecz twój ni obręcz

Wódz-Punk

schemacie
kacie z kurtką na wacie
nihil novi sub Sole
i dzięki Słońcu milsze molowi sobole
niźli nasze chrustem malowane powidła
akurat jest nów
to proszę
to wniosek wnoszę
pójdź przeciwko mnie na łów

Chórek

pomóż wspomóż dopomóż wyjątku czuły
odeprzeć tłumne armie reguły

Narrator

rzecze wódz

Chórek

wodzu, wodzu
nie żal ci nie żal tresowanej zwierzyny

Narrator

Oto wracają psy — poparzone sierść i pyski

Wódz-Punk

co to jest

Narrator

pyta wódz

Chórek

wodzu — to błędne ogniki

Wódz-Punk

zdjąć kaptury kobuzom i rarogom

Narrator

rzecze wódz

Chórek

wodzu wodzu
nie żal ci nie żal tresowanej ptaszyny

Narrator

oto wracają ptaki — z niczym i powariowane

Wódz-Punk

co to jest

Narrator

pyta wódz

Chórek

wodzu — to nieznane

Wódz-Punk

w ten sposób padło wiele osób

Chłopiec I

tak go uwędzimy
tak go rozmiękczymy
tak go wykurzymy

Chłopiec II

Tak go przypirzymy

Chłopiec III

nawet nie trzeba będzie delegować delegata
żeby z ostępu relegować renegata
sam tu popełznie na czworaka

Chłopiec II

wtedy go cap i za schematu kratę

Razem

i zakładamy mu krawatę

Dziewczyna I

rzeźniku rzeźniku
kierowniku naczelniku

Chórek

mięsa rajdy po mięso
mięsa procesje po mięso
mięsa pielgrzymki po mięso
mięsa wyprawy krzyżowe po mięso
mięsa wędrówki ludów po mięso

Wódz-Punk

to nie my
my nie to

sucza krew

Narrator

bluzga szef

Chłopiec II

to jest pech znam
ja lecz
inny wiersz

(Zaczynają się wszyscy wyzywać)

ty świński ryju,
ty palancie,
ty kurdemolu,
ty głupolu,
ty lebiego,
ty alfonsie, i omego,
ty kij ci w oko,
ty hak ci w smak,
ty wczasowa przygoda,
ty masz na loda,
ty modny przeboju,
ty nie śpiewaj nie mam drobnych,
ty burżuju rumiany,
ty strzaskana rzepo,
ty gilotyno,
ty szubienico,
ty gnoju,
ty klawiszu,
ty talęcie na zakręcie,
ty geniuszu z przymusu,
ty sedesie z bakelitu,
ty emalio z nocnika,
ty zgniłku,
ty lilio w kibici łamana,
ty prostowaczu banana,
ty zapchany gwizdku,
ty mów mi wuju!

On (przechodząc po scenie)

Czy tak już będzie i będzie,
Boże mój, Boże, mój Boże;
Zawsze i wszędzie w obłędzie.
Boże mój, wbiłeś we mnie wszystkie noże!

(Ach, kiedy znowu ruszą dla mnie dni, T. 1 s. 211)

Wódz-Punk

alea jatka fest
cha-cha-cha-cha-
nie wypaliła bomba-seks
to wypali bomba-ha
ha-ha-ha-ha

(Słychać odgłos wybuchu bomby — płyta The Wall zespołu Pink Floyd — ostatnia piosenka — albo inny dźwięk wybuchu).

Światło gaśnie. Wszyscy kładą się lub pochylają. Między nimi chodzi Wódz-Punk i mówi podniosłym głosem.

Wódz-Punk

i oto [...] wypłynął z zaświatów żeglowny nomen omen i stał się nowym dzionkiem i stał się obwieszczającym koniec zagłady dzwonkiem i stał się gwiżdżącym na to wszystko skowronkiem pod nieboskłonem pod szeroko otwartym niebooknem pod błękitnym bezgranicznym antyplafonem i tak oto stanęła kropka nad ypsylonem

(powoli światło zapala się, na scenę wchodzi On, aktorzy podnoszą się po kolei i słuchają)

On

Umieram
za winy moje i niewinność moją
za brak, który czuję każdą cząstką ciała i każdą cząstką duszy
za brak rozdzierający mnie na strzępy jak gazetę zapisaną hałaśliwymi nic nie mówiącymi słowami
za możliwość zjednoczenia się z Bezimiennym, z Pozasłownym, z Nieznanym
za nowy dzień
za cudne manowce
za widok nad widoki
za zjawę realną
za kropkę nad ypsylonem
za tajemicę śmierci w lęku, w grozie i w pocie czoła
za zagubione oczywistości za zagubione klucze rozumienia
za nieszczęście ludzi i moje własne,
które dźwigał na sobie
... i w sobie
bo chciałem zbawić od wszelkiego złego ludzi wszystkich
i świat cały i jeżeli się tak nie stało,
to winy mojej
w tym nie umiem znaleźć.

(List do Pozostałych, T. 5 s. 442-443)

Co w numerze?