Domek Wiedźmy i małej czarownicy.

Wojtek:
Sama jesteś?

Klara:
Sama, wchodź! Naprawdę mógłbyś już skończyć z tymi podchodami. Znasz przecież moją ciotkę od dawna. Niemożliwe, że nadal się jej boisz.

Wojtek:
Nie boję się, tylko… nie lubię.

Klara:
Akurat!

Wojtek:
No dobra, trochę się boję. Ciarki mnie przechodzą kiedy na mnie patrzy. Wrrr…

Klara:
Cha, cha, cha… Daj spokój, ona tylko sprawia takie wrażenie.

Wojtek:
Może i tak, ale wiedźma to wiedźma. Wolę jej… no wiesz… unikać.

Klara:
Nieważne, nie ma jej teraz. Wchodź!

Wojtek:
Klaro, musisz mi pomóc. Błagam!

Klara:
Spokojnie, trzęsiesz się, jakbyś zobaczył diabła!

Wojtek:
No właśnie.

Niespodziewanie pojawia się Wiedźma.

Wiedźma:
A wy co tu znowu knujecie?!

Wojtek:
Aaaaa! (Odskakuje z przestrachem): Ale mnie pani przestraszyła, pani Wiedźmo.

Wiedźma:
I dobrze!

Klara:
Ciociu! Proszę cię! Mogłabyś w końcu dać spokój. Przez to twoje straszenie w ogóle nie mam znajomych!

Wiedźma:
I dobrze! Żadnej czarownicy nie są potrzebni znajomi. A ty masz być porządną czarownicą, a nie dobrą wróżką!

Klara:
Ciociu… Daj spokój… Czasy się zmieniły. Tak w ogóle, to Wojtek ma problem i właśnie miał mi o tym powiedzieć.

Wojtek:
Nie, to ja może innym razem.

Klara:
Widzisz, ciociu, co narobiłaś? A ty byś już przestał się tak zachowywać. Mów, o co chodzi, ciotka może i nie jest najmilsza, ale czasem miewa dobre pomysły i niewykluczone, że może nam pomoże.

Wiedźma:
Ani mi się śni.

Klara:
Pomoże, pomoże… Wojtek, o co chodzi?

Wojtek:
Muszę znaleźć diabła.

Klara i Wiedźma:
Co?!

Klara:
Chyba ci się coś pomyliło.

Wiedźma:
On naprawdę potrzebuje pomocy. W głowie mu się poprzewracało. Idę zaparzyć ziółka, pomogą mu.
Wiedźma wychodzi.

Wojtek:
Nie, ja nie zwariowałem. Mówię poważnie. Wczoraj wieczorem pokłóciłem się z rodzicami o komputer. Mama się zdenerwowała i dała mi szlaban. Ja też się zdenerwowałem i na nią nakrzyczałem. Potem było mi przykro. A wieczorem słyszałem, jak mama rozmawia z tatą i powiedziała: „Żeby ten piekielny komputer diabli wzięli!”. No i rano wstaję, patrzę, a komputera nie ma. A tata jeszcze jej wczoraj odpowiedział, że takim razie zabiera go w diabły. Muszę więc znaleźć tego diabła i odzyskać swój komp!

Klara:
Chyba coś źle zrozumiałeś. Wiesz, dorośli często mówią co innego, niż mają na myśli.

Sowa:
To się nazywa mówić w przenośni.

Wojtek:
Sowo, nie zauważyłem, że tu jesteś. Ale nie! Słyszałem wyraźnie! I już postanowiłem! Tylko, nie wiem gdzie szukać tego diabła. Pomyślałam, że ty jako czarownica będziesz wiedziała, gdzie mieszka ten diabeł.

Kot:
Miau. Na pewno coś wymyśli.

Klara:
Cóż... możemy sprawdzić w starej księdze. Tylko szybko, póki ciotka parzy ziółka, bo coś mi się wydaje, że nie pozwoliłaby nam do niej zaglądać w takiej sprawie. (Przegląda księgę): O, tutaj coś jest. Tylko o jakiego diabła chodzi? Boruta? Mefisto? Lucyfer?

Wojtek:
Nie wiem. Szybko, bo chyba ciotka już kończy.

Sowa:
Nie robiłabym tego na waszym miejscu.

Kot:
Nie przesadzaj, w końcu jest czarownicą, jak się ma czegoś nauczyć, jeśli nie będzie sama czarować.

Wiedźma (zza kulis):
Zaraz zaradzimy tym urojeniom, ziółka już prawie gotowe.

Klara:
Tu jest jakieś zaklęcie, ale nie jestem pewna, jak działa i gdzie nas zaprowadzi albo kogo przyprowadzi do nas. Tu jest napisane, że może być niebezpieczne.

Sowa:
Jeśli mogę jeszcze raz wyrazić swoje zdanie...

Kot:
Lepiej nie wyrażaj.

Wojtek:
Nieważne! Klaro, mów!

Klara:
No dobra: Hokus marokus żaby mrożone, niech nas poniesie gdzieś w diabła stronę.

Przenoszą się do Rzymu.

Wojtek:
Gdzie my jesteśmy?

Klara:
A diabli wiedzą.

Sowa:
W tej sytuacji mogę powiedzieć tylko jedno: a nie mówiłam?!

Kot:
Jeszcze nic nie wiadomo. Popatrz, co za urocze miejsce. To jakiś targ, na pewno znajdziemy tu diabła.

Sowa:
Jasne, ukrył się w kapuście.

Przekupka:
O mamma mia! Witam szanownych klientów. Najlepsze pomidory w Rzymie, mozzarella palce lizać, zapraszam, zapraszam.

Klara:
W Rzymie?!

Wojtek:
W Rzymie?

Sowa:
Pozwólcie, że powtórzę: a nie.

Kot:
Fantastycznie! Zawsze chciałem zobaczyć Rzym!

Sowa:
Kocie, ty nic nie rozumiesz! Jesteśmy w Rzymie!

Przekupka:
Oczywiście, że w Rzymie, przecież nie w Londynie, mamma mia!

Wojtek:
A czy tu mieszka diabeł?

Przekupka:
Diabeł? Mamma mia, nie, do diabła. Tu sprzedaję tylko diabelnie ostre pepperoni i piekielnie soczyste melony, cha, cha, cha.

Wojtek:
Ech... nam potrzebny jest diabeł.

Słychać jakieś odgłosy.

Przekupka:
A kogo tam znowu diabli niosą?

Taniec na pojawienie się Diabła.

Diabeł:
Witam, witam.

Przekupka:
Santa Maria! To Diabeł!

Diabeł:
We własnej osobie, jestem Mefistofelesem, możecie mi mówić Mefisto. Słyszałem, że mnie szukacie.

Wojtek (przestraszony):
Tttaaak. bbbooo.

Diabeł:
Spokojnie, nie ma się czego bać, ja jestem naprawdę przyjaźnie usposobiony, chętnie pomogę. Z natury chcę się zaprzyjaźnić z ludźmi, że tak powiem. na wieki.

Klara:
Mój kolega twierdzi, że zabrałeś jego komputer.

Diabeł:
Ja, zabierać komputer? Ależ skądże znowu, wręcz przeciwnie, gdybym tylko mógł, rozdawałbym komputery.

Wojtek:
Ale mój tata powiedział, że go wyśle do diabła.

Diabeł:
Mój drogi, gdybym miał wszystkie rzeczy, które ludzie wysyłają do diabła, to mógłbym urządzić niezłą wyprzedaż. Albo lepiej, wystawić to na Allegro, albo. założyć własny serwis. Hmm... to jest myśl. Jednak niestety nie mam twojego komputera, ale chętnie pomogę ci go odnaleźć. Pomyślmy. Możemy sprawdzić wulkan.

Przekupka:
Wulkan? Zwariowałeś? Chcesz zgubić te dzieci, idź precz, siło nieczysta!

Diabeł:
Ależ nie panikuj. Niektórym ludziom wydaje się, że mieszkamy w wulkanach, bo tam jest ciepło, i wyrzucają tam różne rzeczy. Oczywiście to absurd, bo po co mielibyśmy mieszkać w wulkanie, tam jest wyjątkowo nieprzyjemnie. Znaj jednak moje dobre serce, mamy tu jeden wulkan, nazywa się Etna, możemy go sprawdzić.

Klara:
No to ruszajmy.

Sowa:
O nie! Nigdzie nie idziemy! Ja protestuję i nie pozwalam.

Przekupka:
Mamma mia! Nie! Pakt z diabłem nigdy nie kończy się dobrze.

Kot:
Ja w sumie też nie mam ochoty na przechadzki z diabłem, miau.

Diabeł:
Oj tam, oj tam! Jaki znowu pakt, ja chcę tylko pomóc temu biednemu chłopcu odzyskać jego komputer, żeby mógł znowu do woli grać, ściągać, czatować.

Przekupka:
O mamma mia, co robić? Co robić? Może po policję zadzwonię, mamma mia!

Kot:
Tak, racja, dzwoń, powiedz niech przyjeżdżają, diabeł porwał dzieci!

Sowa:
Kocie, zastanów się. Kto potraktuje na poważnie informację o diable?

Diabeł:
To my już pójdziemy. Żegnam.

Sowa:
Nie możemy ich zostawić.

Przekupka:
O mamma mia! Ja jednak zadzwonię na policję.

Idą.

Wojtek:
Ooo... a cóż to takiego? Co za budynek!

Diabeł:
To katedra św. Piotra, nic specjalnego.

Sowa:
Nic specjalnego, mówisz? To może wejdziemy do środka. To stolica apostolska, tutaj mieszka głowa Kościoła, więc nasz drogi Mefisto boi się tego miejsca jak. diabeł święconej wody. Dosłownie.

Kot:
Che, che, che. Dobre, jak diabeł wody święconej.

Diabeł:
A kysz! Jeszcze mi tutaj ty potrzebny! Zmiatajcie oboje. Wojtek i Klara mnie szukali i znaleźli, to ich wybór.

Sowa:
Ciebie nie trzeba szukać, ty się sam znajdujesz.

Kot:
W dodatku ukradłeś komputer!

Diabeł:
Ale ja nie mam nic wspólnego ze zniknięciem tego komputera, wyjątkowo nie maczałem w tym swoich diabelskich palców.

Sowa:
Jak to nie? A kto go namawiał: jeszcze tylko pięć minut, przecież tego facebooka to szybko przejrzysz, przecież musisz skończyć ten level, no ściągnij tylko jeszcze jeden kawałek i wyłączasz. I tak pięć minut zmieniało się w godzinę, a mama coraz bardziej się denerwowała.

Kot:
No tak, a lekcje nieodrobione, na sprawdzian nie-nauczone, ale marchewki na NK posadzone. Dziwisz się, że ci diabeł zabrał diabła?

Sowa:
Kocie, czy ty nadal nie rozumiesz, on go nie zabrał, to takie powiedzenie jest „wysłać coś do diabła". Rodzice go schowali, ale zgadza się, że przez tego kusiciela.

Diabeł:
Nie słuchaj go, głupie gadanie. Że niby to moja wina? Jakby w szkole coś ciekawego mówili, tobyś słuchał, a że nudzą, to co się dziwić. Ja z tym nic wspólnego nie mam. Sam wybrał.

Kot:
Hmm.... Może faktycznie ten diabeł nie taki straszny, jak go malują.

Sowa:
Kocie, zastanów się. Diabeł nie może wyglądać strasznie, skoro chce skusić do czegoś złego!

Diabeł:
Nie słuchaj jej, znalazła się mądrala jedna, przecież widzisz, że chcę ci pomóc, to pewnie ona gdzieś zabrała twój komputer, skoro tak dobrze się orientuje?

Wojtek:
Sorry, Sowo, ale ten komp jest dla mnie ważny. Nie mogę odpuścić, skoro za-szliśmy już tak daleko.

Diabeł:
Świetnie, chodźmy.

Taniec.

Klara:
Wow! Co za miasto! Kanały, gondole!

Wojtek:
Jakbym miał net, tobym sprawdził, co to za miasto. Patrz, tamta dziewczyna ma tableta, chodź zapytamy.

Sowa:
Ale do tego raczej nie potrzeba komputera.

Kot:
Nie?

Diabeł:
Świetny pomysł, może pozwoli ci się zalogować na fejsa...

Klara:
Przepraszam, czy wiesz może, jak nazywa się to miejsce, w którym jesteśmy?

Ania:
Oczywiście, to Wenecja. A ja jestem Ania.

Wojtek:
Wow, co za supertablet. Mogę zobaczyć?

Klara:
Wojtek! Nawet się nie przedstawiłeś.

Ania:
Nie szkodzi. Proszę, zobacz. Właśnie sprawdzałam plan miasta, chciałam znaleźć ciekawe miejsca w Wenecji i dowiedzieć się, jak tam najlepiej dotrzeć.

Diabeł:
Widzisz, komputer i sieć to supersprawa.

Kot:
Rzeczywiście, wiesz, ten Diabeł coraz mądrzej mówi.

Sowa:
Supersprawa, jeśli się z niego rozsądnie korzysta.

Ania:
Podróżuję po Włoszech i zwiedzam ciekawe miejsca. Byłam już w Rzymie, widziałam Koloseum, teraz czas na Wenecję.

Klara:
Super! I tak całkiem sama podróżujesz?

Ania:
Nie, z rodzicami, ale pozwalają mi też zwiedzać samej, bo nie zawsze interesują nas te same rzeczy. Oni poszli teraz na kawę, a ja postanowiłam pospacerować wzdłuż kanałów, potem spotkamy się i popłyniemy gondolą.

Klara:
Słyszysz, Wojtek?

Wojtek z Diabłem zainteresowani tabletem.

Klara:
Wojtek!

Wojtek:
Tak? Jasne, już idziemy.

Klara:
Co ty tam znowu przeglądasz?

Wojtek:
A nic, wiesz, ja tylko tak, na chwilę.

Ania:
Na chwilę? Cha, cha, cha. Tak samo mówi moja kuzynka. Też z nami podróżuje. O, popatrz, tam siedzi. Widzisz? Jak nie komputer, to komórka. Mówię wam, ona chyba niczego nie widziała we Włoszech, bo ciągle gapi się w ekran. Marta! Marta!

Marta:
Tak? Już idziemy, tak?

Ania:
Nie, nie idziemy, chciałam, żebyś poznała kogoś. To Klara i Wojtek, a to..

Sowa:
Pozwól, że się przedstawię: jestem Sową.

Kot:
To chyba widać, tak samo jak to, że ja jestem Kotem. A ten tam, to (szeptem) Diabeł.

Marta:
Diabeł? Ale on kogoś mi przypomina.

Diabeł:
Ja? Ależ skąd, to pomyłka.

Marta:
Na pewno mi przypomina, twarz podobna do takiego jednego, z którym gadałam na czacie. Podsunął mi supergrę. Przez tydzień nie odchodziłam od komputera.

Sowa:
Więc to na pewno był on.

Wojtek:
A wiesz, teraz jak o tym myślę, to ja też cię znam, podsunąłeś mi świetną stronkę ze śmiesznymi filmikami. Pół nocy przy tym spędziłem, tylko potem dostałem pałę z matmy, bo miałem się uczyć.

Kot:
Że tak powiem. diabeł tkwi w szczegółach.

Klara:
Aj, zaczynam rozumieć, dlaczego rodzice zabrali ci komputer. Ty po prostu jesteś uzależniony.

Diabeł:
Co za bzdury! Nie można być uzależnionym od komputera. Miło było was poznać, Marto, do zobaczenia w sieci. A my musimy lecieć.

Diabeł i Wojtek idą pierwsi, Klara i Sowa z Kotem za nimi.

Klara:
Sowo, musimy coś zrobić, Diabeł ewidentnie chce sprowadzić Wojtka na złą drogę.

Sowa:
Tak, wiem, zresztą, to żadna nowość, on się nigdy nie pojawia przypadkowo, a najczęściej ludzie w ogóle nie zauważają jego działań.

Kot:
Nigdy nie sądziłem, że to powiem, ale dziś muszę: Sowa ma rację!

Klara:
Musimy im dać nauczkę.

Sowa:
Jeśli mogę coś zasugerować to...

Kot:
Sprowadźmy twoją ciotkę!

Sowa:
Kocie, przestań mi wchodzić w słowo. Właśnie miałam to powiedzieć.

Kot:
Klaro! Wypowiedź zaklęcie i przywołaj ciotkę!

Klara:
Dobrze, tylko. Nie pamiętam zaklęcia.

Sowa:
To może zadzwoń. Ostatnio ciotka uwierzyła w technologię, nawet zaprzestała używania szklanej kuli do komunikacji na rzecz smartfona!

Klara:
Rzeczywiście, wciągnęła się, faktycznie prościej będzie zadzwonić.

Trach-bach! (taniec itd.).

Wiedźma:
A! Tu jesteś! Coś ty znowu narobiła? Jak nic masz szlaban! Żadnej telewizji i komputera!

Klara:
Wiem, wiem, przepraszam, ciociu. ale. to było naprawdę ważne i musisz nam pomóc.

Wiedźma:
Już ja wam pomogę! Wracacie do domu. Wszyscy!

Klara:
Ale ciociu, Wojtek! Trzeba go ratować z rąk Diabła!

Wiedźma:
Diabeł? Naprawdę? Więc to jednak prawda. Czy nie chodzi czasem o tego przebiegłego Mefisto?

Sowa:
Właśnie o niego!

Kot:
A więc ja wyjaśnię. Wojtek myśli, że Diabeł porwał jego komputer, ale on oczywiście tego nie zrobił. Schowali mu go rodzice, bo za dużo przy nim przesiadywał. Ale to akurat sprawa tego Diabła. No i teraz Diabeł chce mu pomóc odzyskać komputer, żeby go jeszcze bardziej uzależnić.

Wiedźma:
Oszaleję!

Klara:
Ciociu, ale pomożesz nam, co?

Wiedźma:
Jest jeden sposób. Trzeba odciągnąć Wojtka od komputera.

Ania:
Ale jak? Ja próbuję cały czas zainteresować czymś moją kuzynkę Martę i nic nie działa.

Wiedźma:
Tylko jedna rzecz jest silniejsza niż komputer.

Sowa:
Jaka?

Wiedźma:
Zastanówcie się. Co w bajkach sprawia, że księżniczki się budzą? Że książęta odmieniają się z żab w pięknych młodzieńców?

Klara:
Pocałunek?

Wiedźma:
Poniekąd. Ale to nie tylko pocałunek. To miłość. Wojtek mu się zakochać.

Sowa:
Łatwo powiedzieć.

Marta:
Sorry, że się wtrącam, ale zainteresowaliście mnie tą rozmową. Bo ja chyba wiem, jak Wojtek może się zakochać.

Klara:
Jak?

Marta:
To proste, przez Sympatię.pl. Wchodzisz, poznajesz kogoś i jest miłość.

Ania:
No nie wiem, to chyba nie do końca działa. Raczej wchodzisz, poznajesz kogoś i nic z tego nie wychodzi. Skąd możesz wiedzieć, z kim tak naprawdę piszesz? A jeśli po drugiej stronie siedzi jakiś Mefisto?

Marta:
Trochę mnie przestraszyliście tym Diabłem. Też chcę pomóc.

Wiedźma:
Trzeba to zrobić w sposób tradycyjny. Po pierwsze - Ania, ty odbierzesz swój tablet. Po drugie - Marta, ty musisz zagadać Diabła, żeby nam nie przeszkadzał.

Marta:
Ale co ja mam zrobić? Teraz to ja się boję Diabła, a jak znów mnie w coś wciągnie?

Wiedźma:
Wystarczy, że zapytasz go o jakąś nową grę na komórkę, to on już sam wszystko ci opowie. A ty pamiętaj, że cokolwiek będzie mówił, to są jego sztuczki. Nie daj się wciągnąć.

Marta:
Postaram się.

Wiedźma:
Teraz przydałaby się romantyczna atmosfera. Abra kadabra, mała wisienka, niech się pojawi tu kawiarenka. No i mamy odpowiedni nastrój.

Przekupka:
O mamma mia! Co się dzieje? Gdzie mój stragan? Co to znaczy?

Wiedźma:
Zamieniłam go w kawiarenkę. Na chwilę, jeśli pozwolisz, musimy się uwolnić od Diabła, a w zasadzie od diabelskiego nałogu komputera.

Przekupka:
Od tego Diabła? Służę pomocą.

Wiedźma:
To świetnie, będziesz kelnerką. A teraz jeszcze... piękna panna. Abra kadabra połowa paska i z czarownicy jest superlaska.

Klara:
Ja?

Kot:
Nie udawaj, przecież to widać, że Wojtek ci się podoba.

Klara:
Nieprawda!

Sowa:
Nie ma czasu na kłótnię. Działajmy.

Wiedźma:
Powtórzmy wszystkie punkty: 1. Ania zabiera tablet. 2. Marta zagaduje Diabła. 3. Klara czaruje Wojtka. Do dzieła!

Ania idzie do Diabła i Wojtka.

Ania:
Sorry, że wam przeszkadzam, ale potrzebuję swój tablet.

Diabeł:
Czekaj jeszcze chwilę, musimy tu skończyć jedną rzecz.

Ania:
Przykro mi, ale muszę go zabrać. Rodzice wracają.

Wojtek:
No dooobra....

Diabeł:
Co ty, na pewno może jeszcze poczekać.

Ania:
Nie mogę, a ty się nie wtrącaj.

Wojtek:
Nie, no jasne. Dzięki.

Diabeł:
Ech! Ale nas zrobiła, trudno, trzeba znaleźć twój komp, to nikt ci go nie zabierze.

Sowa:
Marta, twoja kolej, bo nam uciekną.

Marta:
Przepraszam pana, panie Diable, mam pytanie.

Diabeł:
Nie teraz.

Marta:
Ale chodzi o tę grę na mojej komórce. Nie mogę jej zrozumieć. Chyba sobie odpuszczę.

Diabeł:
Odpuścisz? Wykluczone. Wojtek, zaczekaj. Muszę pogadać chwileczkę z Martą. A więc.

Odchodzą.

Wojtek:
Ale... mój komputer.

Sowa:
Dalej, Klara! Idź do niego!

Klara:
Yyy... No. dobrze już. Wojtek.

Wojtek:
No?

Klara:
Nie martw się, wiesz, coś zaradzimy z tym komputerem. Chodź, pogadamy o tym. Może tu, co?

Przekupka:
O mamma mia! Zapraszam. Co podać? Dwie porcje lodów proponuję. Bellisimo! Przepyszne.

Klara:
Tak, poprosimy.

Kot:
Świece, zapal świece!

Przekupka:
Jasne. Robi się późno, zapalę świece.

Wojtek:
Klara, myślisz, że jeszcze zobaczę swój komputer?

Klara:
Na pewno, ja tam uważam mimo wszystko, że to rodzice ci go schowali, ale jak zobaczą poprawę, to ci go oddadzą.

Wojtek:
Chyba masz rację. Ale jak ja te pały w szkole poprawię?

Klara:
Mogę ci pomóc, jeśli...

Wojtek:
Naprawdę?

Klara:
No jasne, w końcu jesteś moim przyjacielem, nie?

Wojtek:
No jasne, wiesz. Ale Klara, czy ty widziałaś jakie to miejsce jest piękne? Przecież my jesteśmy znów w Rzymie.

Klara:
Tak, wiem, tylko ty nie zauważyłeś.

Wojtek:
Teraz zauważyłem.

Sowa:
Myślę, że już nie będziemy im przeszkadzać.

Kot:
Chyba nam się udało. Przestał przynajmniej gadać o komputerze.

Marta:
Ratujcie! Ratujcie! Już nie dam rady dłużej z tym Diabłem.

Diabeł:
Chodź, pokażę ci jeszcze coś.

Marta:
Nie, ja już nie chcę więcej grać.

Wiedźma:
Mefisto! Uciekaj, nic tu po tobie.

Diabeł:
No, no! Ja mam jeszcze sprawę z Wojtkiem. (Podchodzi do Wojtka): Wojtku, chodź, możemy już iść dalej.

Wojtek:
A nie, wiesz, ja już nie idę, chyba sobie odpuszczę komputer. Idziemy z Klarą zwiedzić Koloseum.

Diabeł:
No co ty! Przeczytasz sobie o nim na Wikipedii.

Wojtek:
Nie, już mam dosyć kłopotów przez komputer.

Marta:
Słyszałeś! Nikt cię tu nie chce!

Ania:
Z komputera można korzystać rozsądnie, jeśli ty nie mieszasz nam w głowach!

Diabeł:
Dobrze, dobrze, już sobie idę, ale tak łatwo się mnie nie pozbędziecie.

Sowa:
Niestety to prawda.

Kot:
Dlaczego? Przecież wygraliśmy.

Sowa:
Tym razem tak, ale on będzie zawsze próbował. Miejcie się na baczności.

Kot:
Nie wpuszczaj diabła do komputera,
bo niepotrzebnie czas ci zabiera.

Sowa:
A gdy cię kusi kolejna gierka,
Uważaj, diabeł zza pleców zerka.

Kot:
Uważaj zwłaszcza, siostro i bracie,
z kim się umawiasz czasem na czacie.

Co w numerze?