Kiedy Izolda umierała

I

Kiedy Izolda umierała, Tristan pochy­lał się nad szpitalnym łóżkiem, ręką mięk­ką i chłodna dotykał rozpalonego czoła. Podawał oddech z własnych ust i piła Izol­da życie z oddechu kochanka.

(*** Kiedy Izolda umierała... s. 422)

II

Ktokolwiek mówi, że się śmierci nie lęka, kłamie.

(I. Krasicki, polski poeta, pisarz, biskup, 2173; 195)

III

Śmierć jest nagrodą życia.

(J. Giraudoux. dramatopisarz francuski. 1491; 141)

IV

Życie jest chorobą, cały świat szpita­lem, a śmierć – lekarzem.

(H. Heine, poeta niemiecki, 1678; 155)

V

Człowiek jest raną życia, śmierć zago­joną blizną.

(L. Staff, poeta i dramaturg polski, 3695; 311)

VI

Śmierci tak potrzeba...