Scena I

Śnieżynka (z przodu sceny): Och, bałwanek znowu się spóźnia. Teraz, przed Gwiazdką, tyle pracy, a Bałwanka jak nie ma, tak nie ma. Pewnie znowu śpi.

Wbiega zziajany Bałwanek.

Bałwanek: Wybacz, wybacz, Śnieżynko! Biegłem najszybciej, jak tylko się da. Ale ślisko dziś na dworze i… i… i…

Śnieżynka: I co?

Bałwanek: No i, no i… pośliznąłem się i… i…

Śnieżynka: I co?

Bałwanek: I się przewróciłem, a jak się przewróciłem, to no, no okrągły jestem przecież i… i się poturlałem z górki.

Śnieżynka (śmieje się): Jak się poturlałeś, to powinieneś być szybciej, a nie wolniej.

Bałwanek: Nie śmiej się, to ci powiem.

Śnieżynka: Nie śmieję się. Mów, Bałwanku.

Bałwanek: Poturlałem się nie w tę stronę.

Śnieżynka: Bałwanku, codziennie opowiadasz mi jakieś dziwne historie, bo codziennie się spóźniasz. Ot co!

Bałwanek: Co racja, to racja, moja wina. Przepraszam, Śnieżynko. Jutro przyjdę na czas.

Wchodzi Mikołaj.

Mikołaj: Śnieżynko, Bałwanku, jak sytuacja? Dużo listów dzisiaj przyszło?

Bałwanek: Oj, przyszło, przyszło. Pełny worek! Czeka nas masa pracy, Mikołaju. Och, kiedy my to wszystko popakujemy?

Śnieżynka: Nie narzekaj, Bałwanku. Dzieci listy piszą, a Mikołaj na nie czeka. Niech listów przyjdzie jak najwięcej.

Mikołaj: Śnieżynko, Bałwanku, musicie jeszcze pozbierać listy od dzieci, które ich wysłać nie potrafią albo nie mogą, bo są chore albo jeszcze za małe. Ja idę czytać te listy, które już przyszły.

Śnieżynka: Oczywiście, tak, Mikołaju, już idziemy po te listy. Chodź, Bałwanku.

Bałwanek: Ruszajmy zatem. (Mikołaj wychodzi, Śnieżynka i Bałwanek chodzą i rozglądają się). O, tu jest jakiś domek. Zajrzyjmy przez szybę.

Scena II

Małgosia: Och, spójrz, Mateuszku, za oknem znów pada śnieg! Podłożę drewna do kominka, żeby nie wygasł.

Mateuszek: Małgosiu, ja tobie pomogę, siostrzyczko. Mateuszek ci we wszystkim pomoże.

Małgosia: Dziękuję, braciszku, ale masz jeszcze zbyt małe rączki.

Mateuszek: Nie, wcale nie, Mateuszek lubi pomagać.

Małgosia: Wiem, Mateuszku, jesteś najukochańszym braciszkiem.

Mateuszek: Mateuszek już jest duży, ma cztery lata.

Małgosia: Tak, Mateuszku, niedługo skończysz cztery lata. A wiesz, Mateuszku, że gdy pada śnieg, to znaczy, że wkrótce święta Bożego Narodzenia i trzeba napisać list do świętego Mikołaja?

Mateuszek: Och, ale Mateuszek jeszcze nie umie pisać.

Małgosia: Wiem, braciszku, ja napiszę list za ciebie. Powiedz mi tylko, co byś chciał dostać?

Mateuszek: Co ja bym chciał dostać? Co ja bym chciał dostać? A… a… a od kogo, Małgosiu?

Małgosia: Od Mikołaja. Mikołaj grzecznym dzieciom roznosi prezenty. A ty byłeś grzeczny, Mateuszku?

Mateusz: O tak! Mateuszek jest bardzo grzeczny!

Małgosia: A kto wczoraj psocił? Nie chciał położyć się do łóżeczka?

Mateuszek: No, może troszeczkę byłem niegrzeczny, ale może Mikołaj tego nie widział?

Małgosia: Żartuję, braciszku, jesteś bardzo grzeczny. Powiedz mi, Mateuszku, co chciałbyś dostać? Jaki prezent?

Mateuszek: Może… może… O, wiem! Małgosiu, napisz Mikołajowi, że ja chcę ciepłe rękawiczki i… i… i jeszcze ciepłe buty. W moich butach, Małgosiu, jest dziurka i zimno w nich na śniegu.

Małgosia: Dobrze, Mateuszku, tak napiszę. A teraz kładź się do łóżka, a ja będę pracowała. Muszę wyszyć serwetę dla pani Kacperkowej. Jak pani Kacperkowa ją od nas kupi, to będziemy mieli w święta dobre jedzenie. Bądź grzeczny, braciszku, i połóż się do łóżka.

Mateuszek: Zaśpiewaj mi, Małgosiu, coś ładnego.

Małgosia: Otul się kołdrą, zaśpiewam ci kolędę.

Małgosia śpiewa Wśród nocnej ciszy.

Scena III

Małgosia: Zasnął. Ach, prawda, list. Wrzucę go teraz do skrzynki.

Wrzuca list do koszyka przed domkiem, potem siada przy stole i wyszywa serwetę.

Bałwanek: Jaka dobra i grzeczna dziewczynka.

Śnieżynka: Rzeczywiście, bardzo dobra, grzeczna i miła. Bierz, Bałwanku, ten list. Idziemy dalej. O, tu jest następny dom.

Bałwanek bierze list i idą do domku Magdalenki.

Bałwanek: Jaki śliczny dom, ile światła, jakie meble!

Śnieżynka: Cicho, Bałwanku. Zajrzyjmy przez szybę.

Zaglądają.

Magdalenka: Nie! Nie! I nie! Już powiedziałam! Nie będę tego jadła!

Babcia: Skarbie, zjedz chociaż kawałeczek, no, proszę, bądź grzeczna.

Magdalenka: Nie będę grzeczna!

Tata: Jeśli nie będziesz grzeczna, to Mikołaj nie przyniesie ci prezentu.

Magdalenka: A właśnie, że przyniesie! Przyniesie i już!

Mama: Tak, córeczko, tatuś ma rację, Mikołaj nosi prezenty tylko grzecznym dzieciom. Zjedz kolację i pozbieraj lalki.

Magdalenka: Nie pozbieram! Wy pozbierajcie! Ja jestem zmęczona.

Mama zbiera zabawki.

Babcia: Magdalenko, a może zagrasz nam na skrzypcach? Uczyłam cię tej prześlicznej kolędy, pamiętasz?

Babcia zaczyna śpiewać Lulajże, Jezuniu.

Magdalenka: O, co to to nie! Nie będę grała. Palce mnie bolą od grania. I w ogóle nie cierpię grać! Nie zagram i już!

Mama: No to chociaż napisz list do Świętego Mikołaja.

Magdalenka: To on sam nie wie, co ja chcę dostać? Muszę pisać?

Mama: Musisz, jeśli chcesz dostać od Mikołaja prezent.

Magdalenka: Och jejku, nie chce mi się.

Babcia: To Mikołaj do ciebie nie przyjdzie.

Magdalenka: No dobrze. Podaj mi, mamo, długopis i kartkę.

Mama: Wrzuć list do skrzynki przed domem.

Magdalenka: Babciu, babciu, wrzuć list do skrzynki. Ja już ziewam. O, idę spać.

Wszyscy z obydwu domów wychodzą na spoczynek.

Scena IV

Bałwanek bierze list.

Bałwanek: Jaka niegrzeczna dziewczynka! Mikołaj nie powinien jej przynieść prezentu.

Śnieżynka: To fakt, ale Mikołaj sam zdecyduje. Bierzmy listy, Bałwanku, i wracajmy, póki noc całkiem nie zapadła. Mikołaj musi jeszcze dziś wieczorem je przeczytać, by jutro rozdać dzieciom prezenty.

Wychodzą. Wchodzi Mikołaj. Trzyma w ręku listy Małgosi i Magdalenki.

Mikołaj: Wszystkie listy już przeczytałem, zostały tylko te dwa. Co my tu mamy? „Kochany Święty Mikołaju, piszę do ciebie ten list, choć sama niewiele potrzebuję. Mam jednak młodszego braciszka Mateuszka. Bardzo dobry i mądry z niego chłopiec. Przynieś mu, proszę, ciepłe rękawiczki i buciki na zimę. Lubi bawić się na śniegu i pragnę, by było mu ciepło. Tobie, Mikołaju, życzę wesołych świąt i wszystkiego, co najlepsze. Małgosia”. Och, jaki miły list. Teraz drugi. Pewnie też będzie miły. „Mikołaju, mam dość gry na skrzypcach. Nie chcę widzieć skrzypiec na oczy. Poza tym chcę dostać taki zamek, by mi wszyscy zazdrościli. To tyle. Magdalenka”. Oho, trochę niegrzeczny list. Ech, trudno, i takie rzeczy się zdarzają. Idę zapakować prezenty. Jutro święta, wszystkie dzieci muszą być szczęśliwe.

Cicho w tle słychać kolędę, w domach Małgosi i Magdalenki szykują się do świąt. Zakładają białe obrusy, babcia czesze Magdalence włosy, Magdalenka siedzi naburmuszona. Mikołaj wchodzi na scenę z workiem, w którym zostały tylko dwa prezenty, tak opakowane, że nie widać, co jest w środku.

Mikołaj: Och, na szczęście zostały już tylko dwa domy. Wrzucę prezenty i odpocznę sobie. Poleżę pod moją puchową kołdrą, rozprostuję zmęczone, stare kości. Za mną najpracowitsza noc w roku. Uszczęśliwić tyle dzieci to nie lada wyzwanie. O, jest domek Małgosi. Zanim wrzucę prezent, zajrzę jeszcze do środka.

Magłosia i Mateuszek wyglądają Mikołaja.

Mateuszek: Wyglądam i wyglądam, Małgosiu, i nie widzę świętego Mikołaja, może o nas zapomniał?

Małgosia: Nie, Mateuszku, na pewno o nas nie zapomniał. Mikołaj ma po prostu dużo pracy.

Mateuszek: To chodź, siostrzyczko, popatrzymy sobie na bombki choinkowe. Lubię patrzeć, jak się błyszczą. O, zobacz, ta. Co ci przypomina?

Małgosia: Tę bombkę namalowała nasza mamusia. Teraz jest chora i leży w szpitalu, dlatego ja się tobą opiekuję, braciszku.

Mateuszek: Ale mamusia wyzdrowieje?

Małgosia: Musimy mocno w to wierzyć, Mateuszku. Zaśpiewajmy wspólnie kolędę. „Przybieżeli do Betlejem pasterze…”.

Mikołaj: Och, jakie mądre dzieci, ojejku, zapomniałbym z tego wszystkiego dać im zamówiony prezent. Zaraz, zaraz, dla kogo jest ten prezent? Nie wziąłem okularów i nie mogę przeczytać. E, chyba to ten.

Mikołaj kładzie prezent niepostrzeżenie. Dzieci go nie widzą, dalej śpiewają przy choince, coraz ciszej, dopóki Mikołaj nie dojdzie do domu Magdalenki.

Magdalenka: Gdzie jest Mikołaj? Ileż można na niego czekać! Już mnie brzuch boli i chętnie poszłabym spać.

Babcia: Magdalenko, brzuszek cię boli, bo zjadłaś cały makowiec. Tak nie wolno, ostrzegałam cię.

Mama: Chodź, córeczko, usiądź z nami przy stole. Zaśpiewamy piękną kolędę, a ty nam zagrasz na skrzypcach.

Magdalenka: O nie! Nie cierpię kolęd, a skrzypiec po prostu nienawidzę. O! (Kopie skrzypce).

Mikołaj: Och! Położę prezent, póki nie widzi, bo zaraz się zdenerwuję i wcale go nie zostawię. Okropna panienka. Bardzo niegrzeczna. (Kładzie prezent). A teraz w drogę do domeczku! Juhu!

Magdalenka, Małgosia i Mateusz zobaczyli prezent, podbiegli go odpakować. Małgosia pomaga Mateuszkowi.

Magdalenka: Co to jest? Co to jest, ja się pytam! Rę… rę… rękawiczki mi Mikołaj przyniósł? Eeeeee!

Mateuszek: Ojej, jaki zamek! To chyba jakaś zabawka, ale po co Mikołaj mi to przyniósł? (Zaczyna płakać).

Małgosia: Nie wiem, Mateuszku. Och, naprawdę nie wiem. Idź spać, kochanie. Jutro spróbuję ci zacerować twoje stare rękawiczki. Dobranoc, Mateuszku.

Małgosia: Dlaczego Mikołaj tak postąpił? Przecież ani ja, ani Mateuszek nie potrzebujemy zabawek. Chcieliśmy tylko… Chcieliśmy tylko… och… (Zaczyna płakać).

Magdalenka: Nienawidzę Mikołaja! Nie cierpię! (Zaczyna głośno histerycznie płakać i uderzać pięściami w stół).

Mikołaj wlatuje na scenę z przekrzywioną czapką, potargany.

Mikołaj: Kto tak wrzeszczy w święta? Kto mnie budzi ze snu? Co? Ojej! Ojej! Jak to? Małgosia ma złoty zamek? Mała buntowniczka ciepłe rękawiczki? Ach, stary już jestem! Pomyliłem się. Zapomniałem okularów i masz, bieda, oj bieda!

Magdalenka wyje coraz głośniej.

Mikołaj: O, wiem, wiem, mam pomysł. Zamienię je domami na rok. I żadna nie będzie mogła opowiedzieć, kim jest i co się stało. Wtedy obie się uspokoją. A jak tylko będą chciały opowiedzieć o tym, kim są, język stanie im kołkiem. Oho, ale wymyśliłem. Jestem po prostu geniuszem! Brawo ja, a teraz idę spać. (Klaszcze w dłonie. Dziewczynki, wirując, zamieniają się domami. Wszyscy wychodzą).

Scena V

Magdalenka (przeciąga się): Gdzie są wszyscy? Dlaczego nie ma śniadania? Co? Ojej! Gdzie ja jestem? Pomocy! Pomocy! Ratunku! Pomocy!

Mateuszek: Czemu, Małgosiu, tak krzyczysz?

Magdalenka: Ja nie jestem…. Aaa, nic nie mogę powiedzieć! Co się dzieje? Co się dzieje?

Mateuszek: Śmiesznie mówisz, Małgosiu.

Magdalenka: Ja nie! Och, znowu… Co się dzieje?

Mateuszek: Jestem głodny, Małgosiu. Zimno mi. Nie napaliłaś w kominku…

Magdalenka: Odczep się! Sam napal! Też jestem głodna! Gdzie jest babcia? Gdzie są mama i tata?

Mateuszek: Przecież mamusia jest chora, sama mówiłaś.

Magdalenka: Nienawidzę cię! Wynoś się stąd!

Mateuszek: Ty nie jesteś moja Gosia! Nie, ty nie jesteś moja Gosia. (Płacze i wychodzi).

Wchodzi pani Kacperkowa.

Pani Kacperkowa: No, kochanieńka, jak tam moja serwetka? Skończyłaś już? Jutro jest u mnie proszony obiad. Będzie dużo znakomitych gości.

Magdalenka: Że co? Jaka serwetka? Mam w nosie pani serwetki. Nic mnie nie obchodzą.

Pani Kacperkowa: Och, och, och, coś takiego, no coś takiego! To ja tyle razy ci pomagałam, a ty tak do mnie bezczelnie mówisz? Och, popamiętasz ty mnie!

Magdalenka: Tere-fere, nic mnie to nie obchodzi, zaraz służba po mnie przyjdzie.

Pani Kacperkowa: Patrzcie ją, jaka harda, no, no, moja noga już nie przekroczy progu tego domu. Żegnam!

Magdalenka: I dobrze!

Pani Kacperkowa wychodzi. Magdalenka zaczyna ryczeć w niebogłosy.

Małgosia: Ojej! Gdzie ja jestem? Gdzie jest Mateuszek?

Babcia: Jak ci się spało, serduszko? Wyspałaś się, Magdalenko?

Małgosia: Proszę pani, ja nie jestem… Och, nie mogę, nie mogę powiedzieć…

Babcia: Czego nie może powiedzieć, moja wnusiu? Wszystko możesz mi powiedzieć.

Małgosia: Ale proszę pani, ja nie jestem… och… Znowu… Co się dzieje?

Babcia: Magdalenko, dlaczego mówisz do mnie „pani”? Och, dziecko, to niepodobne, by do własnej babki mówić „pani”. Mów do mnie babciu. Chyba że nie chcesz takiej babci.

Małgosia: Ależ chcę, proszę pani, chcę, to znaczy, babciu, ja… ja… nigdy nie miałam babci. Och, jakbyśmy z Mate… z Mate… och, znowu nie mogę powiedzieć. Marzę, by mieć taką babcię jak pani, to znaczy jak babcia.

Babcia: Dziwnie się zachowujesz, kochanie. Pewnie dlatego, że cię męczę z tymi skrzypcami. Chciałabym, abyś pokochała muzykę, ale obiecuję, że jak nie chcesz grać, to nie graj.

Małgosia: Ależ proszę pa… to znaczy proszę babci, ja marzę, by się nauczyć grać na skrzypcach. Dziękuję, że babcia chce poświęcić swój czas, by mnie nauczyć.

Babcia: Naprawdę, serduszko? Och, jaka jestem szczęśliwa. Zmieniłaś się, Magdalenko. Wspaniale się zachowujesz, jak prawdziwa dama. Nauczę cię więc wszystkiego!

Przychodzą rodzice, Małgosia pomaga im nakrywać do stołu, sprząta, czytają wspólnie książki, babcia uczy ją grać na skrzypcach.

Scena VI

Mateuszek (płacze): Jestem głodny, jestem strasznie głodny, zimno okropnie.

Magdalenka: Minęło tyle dni, a nikt nie przyszedł z pomocą. Co robić, co robić?

Mateuszek: Może pomóc ci rozpalić w kominku?

Magdalenka: A potrafisz? Przecież jeszcze dziecko z ciebie.

Mateuszek: Przecież wiesz, Małgosiu, że Mateuszek potrafi. Nieraz ci pomagałem. O, tak to się robi.

Magdalenka: Och, coś takiego, takie małe dziecko potrafi rozpalić w kominku! Ale co my będziemy jeść?

Mateuszek: Może, Małgosiu, sprzedajmy ten złoty zamek, co go nam Mikołaj przyniósł?

Magdalenka: Złoty zamek? Ach! Jaka kiedyś byłam głupia. No cóż, chodźmy, Mateuszku. Może ktoś go od nas kupi.

Przechodzi pani Kacperkowa.

Magdalenka: Proszę, pani, proszę pani…

Pani Kacperkowa: To ty? Jak śmiesz mnie wołać!

Magdalenka: Ja… Ja… Ja przepraszam panią za tamto. My z Mateuszkiem nie mamy co jeść. Proszę ode mnie kupić ten zamek. Błagam panią.

Pani Kacperkowa: Pokaż go. Właściwie jest mi niepotrzebny, ale skoro potrzebujecie jedzenia, nie zostawię was. Tylko że u mnie nie ma nic za darmo. Musisz codziennie pomagać mi sprzątać i robić wszystko, co ci każę, a w zamian za to dam wam jedzenie.

Magdalenka: Och, proszę pani, dziękuję. Zrobię wszystko, co pani każe.

Magdalenka sprząta, zamiata, szyje itd. Wbiegają Śnieżynka i Bałwanek.

Śnieżynka: Och, jak ten rok szybko zleciał, znów trzeba zbierać listy dla Świętego Mikołaja.

Bałwanek: Tęskniłem za listami. Chodź, Śnieżynko, pozbieramy ze skrzynek te, których dzieci nie mogą wysłać.

Idą, zbierają listy Małgosi i Magdalenki i dają je Mikołajowi.

Mikołaj: Tyle listów nadeszło, jakże się cieszę, ho, ho. No, to czytamy. „Kochany Święty Mikołaju, dziękuję ci za wspaniały rok. Nauczyłam się gry na skrzypcach. Nie wiedziałam wcześniej, że muzyka jest taka piękna. Dała mi wolność, przeniosła mnie do gwiazd, otworzyła na marzenia. Jednak proszę cię, spraw, bym wróciła do mojego małego kochanego domu, bym mogła przytulić Mateuszka. Bardzo za nim tęsknię. Pragnę też, by mamusia wyzdrowiała. Wesołych świąt. Małgosia”. Och, jaki piękny list. Odkładam. Oho, a co my tu mamy? „Kochany Święty Mikołaju, nie chcę prezentu, pragnę tylko spotkać się z moimi rodzicami i babcią. Kochali mnie ponad wszystko, znosili moje złe humory, troszczyli się o mnie. Jaka byłam głupia, że wcześniej tego nie ceniłam. Proszę cię, przynieś Mateuszkowi ciepłe rękawiczki i buciki. Przynieś mu też misia. On o niego nie prosi, bo nie wie, że misie są takie miłe. Chciałabym, by Mateuszek miał pluszowego misia. Pozdrawiam cię. Magdalenka”.

Bałwanek: Brawo, brawo, Mikołaju! Brawo! Jedziemy z tobą.

Śnieżynka: Tak, my chcemy to zobaczyć!

Mikołaj (klaszcze w dłonie): Niech dziewczynki znowu będą w swoich domach!

Dziewczynki, wirując, zderzają się ze sobą.

Mateuszek: Co to? Dwie Małgosie! Ojej! Dwie Małgosie!

Małgosia i Magdalenka: Kto to? Co to? Jak to?

Magdalenka: Babciu, kochana babciu, przepraszam cię za wszystko! Przepraszam! Kocham cię! Mamusiu, tatusiu!

Małgosia: Mateuszku, kochany braciszku! Już zawsze będziemy razem! Zawsze razem!

Mateuszek: No, przecież wcale się nie rozstawaliśmy, ani na minutkę! Małgosiu, Małgosiu, popatrz, kto to jest?

Idzie mama Małgosi i Mateuszka.

Małgosia: Mamo! Mamusiu kochana, wyzdrowiałaś?

Mama: Wyzdrowiałam, sama nie wiem, jak to się stało. Dziś rano poczułam się zupełnie zdrowa.

Mateuszek: Mamusia, moja mamusia! Ojej, co to? Miś? Jaki śliczny miś!

Dzieci tulą się do mamy, Magdalenka tuli się do babci i rodziców.

Mikołaj: Dobra robota! Nieźle to wymyśliłem. Po prostu jestem geniusz.

Magdalenka: Małgosiu… Małgosiu…

Małgosia: Magdalenko, wołałaś mnie?

Magdalenka: Tak, Małgosiu, marzę, byś została moja przyjaciółką. Jesteś taka mądra i dobra, Mateuszek cię uwielbia…

Małgosia: Z radością, przyjaciółko! Mieszkamy tak blisko! Dziękuję ci za opiekę nad Mateuszkiem.

Mikołaj: I od teraz będą jedną wielką rodziną. Bo to, kochani, prawdziwa magia świąt. Magia Świąt Bożego Narodzenia. Wesołych Świąt!

Wszyscy razem: Wesołych świąt!

W miejsce kolęd można wstawić różne wybrane przez siebie piosenki.

Co w numerze?

Dodatek:Biblioteka – Centrum Informacji 04/2018

Dodatek:
Biblioteka – Centrum Informacji 04/2018